زينب(س) ؛ نماد شهامت و شكيبايي - جايگاه شهيد و شهادت و مفهوم شهادت طلبي

به مقوله شهيد، شهادت و شهادت طلبي در اسلام ناب محمدي(ص) اهميت بسياري داده شده است. شهيد و شهادت داراي جايگاه ويژه اي نزد خداوند مي باشند و شهادت به عنوان مهمترين اعمال و بالاترين مراحل تكامل عملي، معرفي گرديده است. پيامبر اكرم (ص) مي فرمايند: "بالاتر از هر نيكوكاري، نيكوكاري ديگري است، تا آن گاه كه مرد در راه خدا شهيد شود، همين كه در راه خدا شهيد شد بالاتر از آن نيكوكاري نيست."(1)

شمه‏اى از کمالات معنوى حضرت زینب ‏(س)

بررسى کمالات اولیاى خدا و الگو قرار دادن آنها یکى از برترین عوامل تربیت صحیح و خودسازى است که مفهوم زندگى عمیق، پویا و حقیقى را به انسان مى‏آموزد و موجب صفاى دل شده و کمک شایانى براى پیمودن مراحل تکامل و وصول به عالى‏ترین درجات هدایت خواهد بود.در گستره جامعه انسانى، مردان و زنان بافضیلتى پدیدار شده‏اند که هر یک به عالى‏ترین مرحله کمال و رشد رسیده و الگوى جاویدانى براى تمام انسان‏ها بوده

تلاوت قرآن

  روايت شده: که روزي زينب (س) آيات قرآن را تلاوت مي کرد، حضرت علي (ع) نزد او آمد، ضمن پرسشهايي، با اشاره و کنايه، گوشه هايي از مصايب زينب (س) را که در آينده رخ مي داده، به آگاهي او رسانيد.     زينب (س) عرض کرد: «من قبلا اين حوادث را که برايم رخ مي دهد، از مادرم شنيده بودم».[1] .     پی نوشتها : [1] رياحين الشريعه، ج 3، ص 50.   منبع : دويست داستان از فضايل، مصايب و کرامات

بازخواني صبر زينب (س) بر پايه آموزه هاي قرآن

بي گمان يكي از خصلت ها و فضيلت هاي انساني، تحمل و بردباري برمشكلات و سختي هايي است كه از هر سوي به انسان هجوم مي آورد. انسان زماني مي تواند در برابر سختي ها و مصيبت ها خود را بيمه نمايد و با هر مصيبتي جزع و فزع نكند كه از خصلت صبر برخوردار باشد. اين خصلت در آموزه هاي قرآني به عنوان يكي از برترين فضايل انساني شمرده و دارندگانش به بزرگي ستوده

ايراد خطبه در کودکي

  از عجايب اينکه زينب (س) در حدود شش سالگي، خطبه غرا و طولاني مادرش حضرت زهرا (س) را که در مسجد النبي، پيرامون فدک و رهبري امام علي (ع) ايراد کرد، حفظ نموده بود، براي آيندگان روايت مي کرد، با اينکه آن خطبه هم مشروح و طولاني است و هم واژه ها و جمله هاي دشوار و پر معني و بسيار در سطح بالا دارد و اين از عجايب روزگار است و ديگران آن خطبه

زينب(س) ؛ ترجمان حقيقت

بزرگي هر كس را مي توان از بزرگي مسؤوليتهايش بازشناخت و آن مسؤوليتي كه به عهده عقيله بني هاشم بود، رسالت و پيام آوري بود، تمام شامات، دين ورزي خود را مديون زينبند، همچنان كه روح مودت آل رسول(ص) و رواج مكتب تشيع در آن بلاد، بر اساس روشنگريهاي اوست.اين مسؤوليت سنگين ويژگيهاي فوق العاده اي مي طلبد كه همه آنها به تمام معنا در اقاليم وجود زينب كبري(س) حضور دارند. بدون اين خصايص، به

آينه تمام نماي مقام رسالت و امامت

  محمد غالب شافعي، يکي از نويسندگان مصري گفته است: «يکي از بزرگترين زنان اهل بيت از نظر حسب و نسب و از بهترين بانوان طاهر، که داراي روحي بزرگ و مقام تقوا و آيينه تمام نماي مقام رسالت و ولايت بوده، حضرت سيده زينب، دختر علي بن ابي طالب - کرم الله وجهه - است که به نحو کامل او را تربيت کرده بودند و از پستان علم و دانش خاندان نبوت سيراب گشته بود، به

نگاهی به آموزه‏های سياسی اجتماعی حضرت زينب(س)

  زن امروز که مشتاقانه به دنبال الگويی است تا در عين حضور در عرصه‏های مختلف اجتماعی و سياسی، پاکدامنی او آلوده نشود، می‏تواند و بايد از حضرت زينب(س) پيروی کند.   بزرگ‏بانويی در نگاهی گذرا حضرت زينب(س) در محيط خانه نمونه والای يک دختر و زن خانه‏دار و همسر است. در اداره خانواده و تربيت فرزندان از مسائل تربيتی غافل نيست. عشق، خلوص و پارسايی از در و ديوار خانه بی‏آرايش و آلايش او می‏بارد. او در

گذشتن از راحتي

  کسي که پس از دستگاه سلطنتي، دستگاه او است، کمال وسايل موجود به بهترين وجهي برايش مهيا است، غلامها و کنيزها و وسايل راحتي، غرض زينب در چنين خانه اي زندگي مي کند که هيچ کسري ندارد ناگهان مي بيند حسين (ع) مي خواهد حرکت کند تمام خوشي ها و راحتي ها را رها مي کند و خود را در درياي ناراحتي ها و ناملايمات مي افکند اين، چه زهدي است؟ سبحان الله! واقعا حيرت

اوج معراج حضرت زينب (س)

  در مقاله حاضر نويسنده ضمن ارائه تحليلي كوتاه و گويا پيرامون معراج هاي حادثه كربلا از مقطع عاشورائي زندگي زينب(سلام الله علیها)به عنوان زيباترين الگوي بشريت در طول تاريخ ياد مي كند و او را به عنوان يك انسان كامل معرفي مي نمايد. با هم آن را از نظر مي گذرانيم :     برخورد گزينشي خداوند با زندگي پيامبران بي گمان براي هر كسي و يا هر چيزي اوجي است كه اگر تنها آن بخش از حيات

شجاعتي نظير حسين

  شجاعت حسين (ع) در خواهرش زينب (س) هم بود؛ يا زينب (س) هم در مقام شجاعت قطع نظر از جهت امامت، کمي از حسين (ع) ندارد قوت قلبش به برکت اتصالش به مبداء تعالي راستي محيرالعقول است.     شيخ شوشتري مي فرمايد: اگر حسين (ع) در صحنه کربلا يک ميدان داشت، مجلله زينب (س) دو ميدان نبرد داشت: ميدان نبرد اولش ‍ مجلس ابن زياد، و دومي مجلس يزيد پليد. اما تفاوت هايي که از حيث ظهور دارد،

زينب(سلام الله علیها) ؛ نماد شهامت و شكيبايي

  جايگاه شهيد و شهادت و مفهوم شهادت طلبي به مقوله شهيد، شهادت و شهادت طلبي در اسلام ناب محمدي(ص) اهميت بسياري داده شده است. شهيد و شهادت داراي جايگاه ويژه اي نزد خداوند مي باشند و شهادت به عنوان مهمترين اعمال و بالاترين مراحل تكامل عملي، معرفي گرديده است. پيامبر اكرم (ص) مي فرمايند: "بالاتر از هر نيكوكاري، نيكوكاري ديگري است، تا آن گاه كه مرد در راه خدا شهيد شود، همين كه در راه خدا

گفتن مسائل شرعي

  شيخ صدوق، محمد بن بابويه (ره) مي گويد: حضرت زينب (س) نيابت خاصي از طرف امام حسين (ع) داشت و مردم در مسائل حلال و حرام به او مراجعه کرده از او مي پرسيدند، تا اينکه حضرت سجاد (ع) بهبود يافت. شيخ طبرسي (ره) گويد: حضرت زينب (س) روايات بسياري را از قول مادرش حضرت زهرا (س) روايت کرده است. از عماد المحدثين روايت شده است که: حضرت زينب (س) از مادر و پدر و برادرانش و

سفارش پيامبر درباره زينب

  بعد از تولد زينب (س) پيامبر (ص) فرمود تا نوزاد را به نزدش ‍ بياورند. آن گاه او را بوسيد و در آغوش گرفت و نام او را زينب (س) گذاشت و سپس فرمود: به شما سفارش مي کنم، و اين سفارش مرا حاضران به غايبان برسانند «اين دختر را احترام کنند که همانند خديجه کبري (س) است»[1] .     پی نوشتها : [1] حضرت زينب (س) پيام رسان شهيدان کربلاص 8.   منبع : دويست داستان از فضايل، مصايب

پاکدامني و حياي زينب

  يحيي مازني روايت کرده است: «مدتها در مدينه در خدمت حضرت علي (ع) به سر بردم و خانه ام نزديک خانه زينب (س) دختر اميرالمؤمنين (ع) بود. به خدا سوگند هيچ گاه چشمم به او نيفتاده صدايي از او به گوشم نرسيد. به هنگامي که مي خواست به زيارت جد بزرگوارش رسول خدا (ص) برود، شبانه از خانه بيرون مي رفت، در حالي که حسن (ع) در سمت راست او و حسين (ع) در سمت چپ

پاسخ به مسائل ديني

  از شيخ صدوق محمد بن بابويه روايت شده که زينب (س) نايب خاص امام حسين (ع) بود و مردم نيز در رابطه با مسائل حلال و حرام به آن حضرت مراجعه مي کردند تا زماني که امام زين العابدين (ع) از بيماري شفا يافت.[1] .     پی نوشتها : [1] سيماي حضرت زينب، ص 69.   منبع : دويست داستان از فضايل، مصايب و کرامات حضرت زينب ؛ عباس عزيزي

مفسر قرآن

  فاضل گرامي سيد نورالدين جزايري در کتاب خود «خصايص ‍ الزينبيه» چنين نقل مي کند: «روزگاري که اميرالمؤمنين (ع) در کوفه بود، زينب (س) در خانه اش مجلسي داشت که براي زنها قرآن تفسير و معني آن را آشکار مي کرد. روزي «کهيعص» را تفسير مي نمود که ناگاه اميرالمؤمنين (ع) به خانه او آمد و فرمود: اي نور و روشني دو چشمانم! شنيدم براي زن ها «کهيعص» را تفسير مي نمايي؟   زينب (س) گفت: آري. اميرالمؤمنين

ارشاد کوفيان در زمان حيات علي

  در طراز المذهب از بحر المصائب روايت مي کند: پس از آنکه اميرالمؤمنين (ع) به شهر کوفه آمد و آنجا را محل حکمراني خود قرار داد، اندک اندک مردم آن شهر از فضل و کمال علمي و عرفاني زينب باخبر شدند. از اين رو، زنان توسط مردان خود، به اميرالمؤمنين (ع) پيام فرستادند: «شنيده ايم حضرت زينب (س) محدثه، عامله و دومين فاطمه است که مانند مادرش ‍ فاطمه و از همه جهانيان برتر است. اگر

فضايل حضرت زينب

  مرحوم علامه مامقاني (ره) در مجلد سوم کتاب شريف «تنقيح المقال» درباره سيدتنا زينب الکبري (س) مي نويسد: «درباره سيدتنا زينب الکبري مي گويم: زينب و چيست زينب و چه چيز تو را دانا گردانيد (و از کجا درک نموده و دريافتي) که (شرافت و بزرگي و فضيلت و برتري) زينب چيست؟ (پس به طور اختصاص آن هم يک از هزار هزار آن است که) زينب عقيله يعني خاتون بزرگوار و گرامي فرزندان هاشم (ابن عبد

التماس دعا از زينب

  حضرت امام حسين (ع) در آخرين وداع خود با خواهرش زينب (س) فرمود: «خواهرم! هنگام نماز شب، مرا فراموش ‍ نکن».[1] .       پی نوشتها : [1] سيماي حضرت زينب، ص 89.   منبع : دويست داستان از فضايل، مصايب و کرامات حضرت زينب ؛ عباس عزيزي

نبوغ و استعداد حضرت زينب

  در تاريخ آمده که روزي اميرمؤمنان (ع) در ميان دو فرزند خردسالش عباس و زينب نشسته بود که رو به عباس نموده فرمود: «قل واحد» بگو يک. عباس آن را گفت. سپس فرمود: «قل اثنان» بگو دو. عباس در پاسخ گفت: «استحيي ان اقول باللسان الذي قلت واحد، اثنان»؛ شرم دارم با زباني که يکي گفته ام، دو بگويم. آن گاه اميرمؤمنان (ع) چشمان عباس (ع) را بوسه زد؛ چرا که کلام اين فرزند خردسال اشاره به وحدانيت خداي

نماز نشسته

  برخي از پژوهشگران روايت کرده اند که حضرت زين العابدين (ع) فرمود: «عمه ام زينب در تمام طول مسافرت از کوفه به شام نمازهاي واجب و نوافلش را ايستاده مي خواند و در يکي از منازل، ديدم نشسته مي خواند، علت اين کار را پرسيدم. پاسخ داد: به خاطر شدت گرسنگي و ضعف، سه شبانه روز است که ديگر نمي توانم ايستاده نماز بخوانم (زيرا حضرت غذاي خود را بين کودکان تقسيم مي کرد) به

جود و سخاوت زينب

  روزي ميهماني براي اميرالمؤمنين (ع) رسيد. آن حضرت به خانه آمده و فرمود: اي فاطمه، آيا طعامي براي ميهمان خدمت شما مي باشد؟ عرض کرد: فقط قرض ناني موجود است که آن هم سهم دخترم زينب مي باشد. زينب (س) بيدار بود، عرض کرد: اي مادر، نان مرا براي ميهمان ببريد، من صبر مي کنم. طفلي که در آن وقت، که چهار يا پنج سال بيشتر نداشته اين جود و کرم او باشد، ديگر چگونه

نماز شب در شب عاشورا

  از فاطمه صغري، دختر امام حسين (ع) روايت شده که مي فرمود: «اما عمتي زينب فانها لم تزل قائمة في تلک الليلة، اي العاشرة من المحرم في محرابها»؛ عمه ام زينب در شب دهم محرم تا به صبح در محراب عبادتش به نماز ايستاده بود.[1] .       پی نوشتها : [1] همان منبع، ص 85.   منبع : دويست داستان از فضايل، مصايب و کرامات حضرت زينب ؛ عباس عزيزي

فصاحت و بلاغت زينب

  شيخ جعفر نقدي (ره) مي نويسد: «مي گويم: و اين حذلم بن کثير (راوي اين خبر) از فصحاء و سخنوران و نيکو گفتاران عرب است که که از فصاحت و زبان آوري و نيکو گفتاري و از بلاغت و رسايي سخن و مطابق اقتضاي مقام و مناسب حال مخاطب سخن گفتن زينب تعجب نموده و به شگفت آمده، و از براعت و برتري فضل و کمال و علم و دانش و شجاعت ادبيه و دلاوري پسنديده

علاقه به نماز شب

  حضرت زينب (س) در عبادت نسخه مادر خود حضرت زهرا (س) بود و در تمام شبها تهجد و و تلاوت قرآن را به جا مي آورد. و بعضي از صاحبان فضل گفته اند حضرت زينب (س) براي رضاي خدا در تمام تهجد و عبادت شب را ترک نکرد حتي شب يازدهم از ماه محرم.     همچنين از امام زين العابدين (ع) نقل شده که ديدم در همان شب يازدهم محرم نماز را نشسته مي خواند.[1] .     پی نوشتها : [1]

عقيله بني هاشم

  در برخي روايات است که او را مجلس علمي بود و زنان به قصد آموختن احکام دين نزد او مي رفتند. اين صفات برجسته که براي هيچ يک از زنان معاصر او فراهم نشده است، زينب را از ديگران ممتاز ساخت؛ چنان که او را «عقيله بني هاشم» مي گفتند و از وي حديث فرا مي گرفتند.     ابن عباس از او حديث کند و گويد: «عقيله ما، زينب دختر علي (ع) حديث کرد... و اين لقب

عبادت زينب

  علامه شيخ شريف جواهري در کتاب «مثيرالاحزان» آورده که فاطمه دختر امام حسين (ع) گويد: عمه زينب (س) در آن شب (شب دهم محرم) در محراب عبادتش ايستاده دعا مي خواند و به خدا استغاثه مي کرد، آن شد ديدگان هيچ يک از ما به خواب نرفت و آه و ناله اش فرو ننشست.[1] .     پی نوشتها : [1] 2- فاطمه زهرا(س) شادماني دل پيامبر ص ‍ 862.   منبع : دويست داستان از فضايل، مصايب و کرامات حضرت

کنيه حضرت زينب

  کنيه آن عليا حضرت «ام کلثوم» است، و اين که ايشان را «زينب کبري» مي گويند، براي آن است که فرق باشد بين او و بين کسي از خواهرانش که به آن نام و کنيه ناميده شده است. چنان که ملقبه به «صديقه صغري» شده است، براي فرق بين او و مادرش صديقه کبري فاطمه زهراصلوات الله عليهما.[1] . زينب عالمه بود امام سجاد (ع) خطاب به عقيله بني هاشم، زينب کبري (س) مي فرمايند: «يا عمة انت بحمد

نگاه به حسين

  علامه جزايري در کتاب «الخصائص الزينبيه» مي نويسد: وقتي که حضرت زينب (س) شير خواه و در گهواره بود، هر گاه برادرش حسين (ع) از نظر او غايب مي شد، گريه مي کرد و بي قراري مي نمود. هنگامي که ديده اش به جمال دل آراي حسين (ع) مي افتاد، خوشحال و خندان مي شد. وقتي که بزرگ شد، هنگام نماز قبل از اقامه، نخست به چهره حسين (ع) نگاه مي کرد و بعد نماز مي

لقب هاي حضرت زينب

  الف) زينب کبري: اين لقب براي مشخص شدن و تمييز دادن او از ساير خواهرانش (که از ديگر زنان اميرمؤمنان به دنيا آمده بودند) بود. ب)الصديقة الصغري: چون «صديقة»لقب مبارک مادرش، زهراي مرضيه (س) است، و از سويي شباهت هاي بي شماري ميان مادر و دختر وجود داشت، لذا حضرت زينب را «صديقه صغري» ملقب کردند.     ج) عقيله / عقيله بني هاشم / عقيله الطالبين: «عقيله» به معناي بانويي است که در قومش از کرامت و ارجمندي ويژه

درجه محبت زينب به حسين

  به نوشته بعضي مورخان، درجه محبت زينب (س) به امام حسين (ع) به گونه اي بود که هر روز چند بار به ديدار حسين (ع) مي پرداخت، سپس نماز مي خواند. در روز عاشورا دو نوجوانش ‍ محمد و عون را نزد حسين (ع) آورد و عرض کرد: «جدم ابراهيم خليل (ع) از درگاه خدا قرباني را قبول فرمود، تو نيز اين قرباني را از من بپذير، اگر چنين نبود که جهاد و جنگ براي

تغذيه زينب از زبان پيامبر

  حضرت زينب (س) مانند دو برادرش حسن و حسين (ع) از زبان رسول الله (ص) تغذي مي کرد. همان طور که در بسياري از اخبار آمده است، پيغمبر (ص) زبان خود را در دهان حسنين مي گذاشت، آنان با مکيدن زبان پيغمبر تغذيه مي شدند و از همين طريق گوشت و پوست بدنشان مي روييد و رشد مي کرد، در مورد حضرت زينب (س) نيز همين عمل را انجام مي داد.     در جلد اول از کتاب خرايج

ارامش کنار برادر

    محبت و علاقه زينب (س) از همان دوران کودکي، به امام حسين (ع) به قدري سرشار بود، که نمي توان آن را وصف کرد. او همواره مي خواست در کنار برادرش حسين (ع) باشد و رخسار زيباي حسين (ع) را بنگرد، با او انس و الفت داشته باشد.      اين محبت عجيب و سرشار از مهر و خلوص، موجب تعجب حضرت زهرا (س) شد، راز آن را نمي دانست، تا آنکه روزي اين موضوع را با پدرش

فرزند فاطمه

  عليا حضرت زينب، نخستين دختري است که از فاطمه (س) به دنيا آمده، و او پس از امام حسن و امام حسين (ع) بزرگترين فرزندان فاطمه (س) بوده، و نيز گفته اند: دليل بر آن است که راويان حديث و بيان کنندگان اخبار در ايام اضطهار - يعني روزگار غلبه و چيرگي ظلم و ستم ستمگران بر مؤمنين - هر گاه مي خواستند از اميرالمؤمنين علي (ع) روايتي نقل کنند مي گفتند: اين روايت از

زينب، چشمه علم لدني

  در مقام علم و يقين، چنان که علم امام لدني است، نه کتابي و تحصيلي رشته علمي که خداي عالم به قلب خاتم الانبياء و دودمانش انداخت که در قرآن مي فرمايد: «از نزد خود به او علم داديم» به علي (ع) و حسن و حسين داد به زينب هم عنايت فرمود.     مجلله زينب (س) از همان ابتدايي که خداوند او را آفريد، روح لطيفش را چشمه علمي از همان علم لدني قرار داد. اينها کوچک

نامگذاري زينب از طرف خداوند

  هنگامي که زينب (س) متولد شد، مادرش حضرت زهرا (س) او را نزد پدرش اميرالمؤمنين (ع) آورده و گفت: اين نوزاد را نامگذاري کنيد! حضرت فرمود: من از رسول خدا جلو نمي افتم. در اين ايام حضرت رسول اکرم (ص) در مسافرت بود. پس از مراجعت از سفر، اميرالمؤمنين علي (ع) به آن حضرت عرض کرد: نامي را براي نوزاد انتخاب کنيد. رسول خدا (ص) فرمود: من بر پروردگارم سبقت نمي گيرم.     در اين هنگام جبرئيل (ع) فرود

نسبت مردانگي به حضرت زينب

  روايت شيخ بزرگوار صدوق را در کتاب «اکمال الدين» و شيخ طوسي را در کتاب «غيبت» مورد مطالعه قرار دهيد! اين دو تن به صورت مسند از احمد بن ابراهيم روايت مي کنند که گفت: «در سال 282 بر حکيمه دختر حضرت جواد الائمه امام محمد تقي (ع) وارد شدم و از پس پرده با او صحبت کرده از دين و آيين او پرسيدم و او نام امام خود را برده گفت: فلاني پسر حسن. به

بشارت تولد زينب و گريه علي

  هر پدري را که بشارت به ولادت فرزند دادند، شاد و حرم گرديد، جز علي بن ابي طالب (ع) که ولادت هر يک از اولاد او سبب حزن او گرديد. در روايت است که چون حضرت زينب متولد شد، اميرالمؤمنين (ع) متوجه به حجره طاهره گرديد، در آن وقت حسين (ع) به استقبال پدر شتافت و عرض کرد: اي پدر بزرگوار! همانا خداي کردگار خواهري به من عطا فرموده. اميرالمؤمنين (ع) از شنيدن اين سخن بي اختيار

زهد زينب

  زينب کبري (س) اعلا درجه رضا و تسليم را دارا و حايز بود. زني که شوهرش بحرالجود، عبدالله بن جعفر، بود و خانه اش بعد از منزل خلفا و ملوک در درجه اول عظمت بود و ارباب حوايج همواره در آن بيت الشرف تجمع داشته و براي خدمت، کمر بسته، آماده و فرمانبردار بودند - با اين حال براي کسب رضاي خدا از همه آنها صرف نظر کرد و از مال و جاه و جلال

ولادت و پرورش زينب

  درست ترين گفتار آن است که سيدتنا زينب کبري (س) در پنجم ماه جمادي الاولي سال پنجم هجري به دنيا آمده، و تربيت و پرورش ‍ آن دره يتيمه و مرواريد گرانبها و بي مانند در کنار پيغمبر اکرم (ص) بوده، و در خانه رسالت راه رفته، و از پستان زهراي مرضيه (س) شير وحي مکيده، و از دست پسر عموي پيغمبر، اميرالمؤمنين (ع) غذا و خوراک خورده و نمو نموده، نمو قدسي و پاکيزه،

شباهت زينب به پدر بزرگوار خود

  مرحوم سيد نورالدين جزايري (ره) در مورد شباهت حضرت زينب (س) به پدر بزرگوار خود چنين نوشته است: غالبا کليه پسر شباهت به پدر، و دختر شباهت به مادر پيدا مي کند، به جز حضرت فاطمه زهرا(س): «کانت مشيتها مشية ابيها رسول الله و منطقها کمنطقه». و نيز حضرت زينب (س) که «منطقها کمنطق ابيها اميرالمؤمنين عليه السلام» بود.[1] .     پی نوشتها : [1] الخصائص الزينبيه ص 210.   منبع : دويست داستان از فضايل، مصايب و کرامات حضرت زينب

تولد زينب و گريه پيامبر بر مصايب آن حضرت

  زينب کبري (س) روز پنجم جمادي الاول سال 5 يا 6 هجرت در مدينه چشم به جهان گشود. خبر تولد نوزاد عزيز، به گوش رسول خدا (ص) رسيد. رسول خدا (ص) براي ديدار او به منزل دخترش ‍ حضرت فاطمه زهرا (س) آمد و به دختر خود فاطمه (س) فرمود: «دخترم، فاطمه جان، نوزادت را برايم بياور تا او را ببينم».     فاطمه (س) نوزاد کوچکش را به سينه فشرد، بر گونه هاي دوست داشتني او بوسه

شباهت زينب به خديجه

  جالب اينکه شباهت حضرت زينب (س) به حضرت خديجه (س) از اميرمؤمنان علي (ع) نيز نقل شده است، چنان که در روايت آمده است: وقتي که اشعث بن قيس از حضرت زينب (س) خواستگاري کرد، حضرت علي (ع) بسيار دگرگون و خشمگين شد، و با تندي به اشعث فرمود: «اين جرأت را از کجا پيدا کرده اي که زينب (س) را از من خواستگاري مي کني؟! زينب (س) شبيه خديجه (س)، پروريده دامان عصمت است، شير از
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir