روز بيست و ششم محرم- سال شصت و چهارم هجري قمري

 

محاصره مکه و سنگ باران کعبه از سوي سپاهيان يزيد.[1] .

يزيد بن معاويه پس از شهادت اباعبدالله الحسين عليه السلام و يارانش در کربلا و اسير نمودن اهل بيت و بازماندگان آنان، خود را در نزد مسلمانان بي مقدار و بي اعتبار کرد. از سوي ديگر، افشاگرهاي خاندان عصمت و طهارت و طرفداران اهل بيت عليه السلام، مردم را بر ضد حکومت يزيد وادار به قيام نمود. به همين جهت در سال 63 قمري شورش ها و جنبش هايي بر ضد يزيد در حجاز به وجود آمد.

سرانجام اهالي مکه و مدينه اقدام به مخالفتهاي علني و درگيري مسلحانه با سپاهيان و عاملان يزيد نمودند. در مدينه به رهبري «عبدالله بن حنظله» و در مکه به رهبري «عبدالله بن زبير» آتش قيام شعله ور گرديد. يزيد براي خاموش کردن قيام هاي مردمي حجاز، سپاهي گران به فرماندهي «مسلم بن عقبه مري» از شام به سوي حجاز گسيل داشت.

سپاهيان يزيد در آغاز با مبارزان مدينه به نبرد برخاسته و آنان را در سرزمين «حره» با شکست مواجه نمودند و آن گاه شهر مدينه را مجددا به تصرف خويش درآورده و جنايت هاي غير قابل توصيفي در اين شهر مرتکب گرديدند. مسلم بن عقبه، سه روز شهر مدينه را بر سپاهيان خويش مباح کرد و سپاهيان بي نزاکت شامي دست به هر اقدام ناشايستي زدند و از جمله بيش از چهار هزار نفر از مردم را قتل عام کردند.

سپس براي از بردن شورشهاي عبدالله بن زبير و هواداران او، عازم مکه گرديدند. اما پيش از رسيدن به مکه معظمه، در مکاني به نام «قديه» مسلم بن عقبه در چنگال مرگ گرفتار آمد و به عذاب الهي دچار شد.

 

49.jpg

 

پس از هلاکت مسلم بن عقبه، بنا به سفارش وي، «حصين بن نمير» (که از عاملان جنايت در واقعه کربلا و واقعه حره بود) به فرماندهي سپاه شام رسيد.

عبدالله بن زبير در مکه معظمه خود را به «العائذ بالبيت» ملقب ساخته و ملتزم خانه خدا بود و با پرداختن به عبادت و مخالفت با يزيد بن معاويه، مردم را به گرد خود جمع کرد و به تدريج قوت يافته بود و توانست شهر مکه را از دست عامل يزيد بيرون آورد و خود بر آن استيلا يابد.

سپاهيان شام به مکه هجوم آورده و آن را در محاصره خويش قرار دادند و بر اهالي آن بسيار سخت گرفتند.

آنان بر بلندي هاي اطراف مکه، منجنيق ها و سنگ اندازهاي بزرگي نصب کرده و به وسيله آنها شهر را سنگ باران کردند.

عبدالله بن زبير و بسياري از مردم به مسجدالحرام پناه آورده تا از شدت سنگ باران دشمن در امان باشند، ولي حصين بن نمير دستور داد که مسجدالحرام و کعبه را نشانه گرفته و زير ضربات خويش قرار دهند.

علاوه بر سنگ اندازي، گروهي از لشکريان حصين بن نمير ماموريت يافتند که نفت اندازي کنند و با پرتاب بسته هاي نفت به داخل شهر، بسياري از خانه هاي مردم و اماکن مذهبي را دچار آتش سوزي نمايند.[2] .

اين واقعه تاسف بار، بنا به روايت طبري و برخي از مورخان ديگر از 26 محرم و بنا به روايت صاحب وقايع الأيام از 27 محرم [3]  تا سوم ربيع الاول سال 64 قمري ادامه يافت. ولي سپاهيان يزيد با اين اعمال ننگين خود کاري از پيش نبرده و متقابلا موجب تقويت عبدالله بن زبير و قيام او گرديدند. سرانجام يزيد در ربيع الاول همان سال به هلاکت رسيد و نيروهاي شامي به شام بازگشت نمودند و عبدالله بن زبير زمام امور حجاز را به دست گرفت.

 

 

پی نوشتها :

[1] تاريخ الطبري ج 5، ص 498.

[2] تاريخ ابن خلدون، ج 2، ص 37.

[3] وقايع الأيام، ص 171 و 203.

 

منبع : منبع : روز شمار تاريخ اسلام (ماه محرم ) ؛ سيد تقي واردي 

اضافه کردن نظر

با عنایت به اینکه نظرات و پیشنهادات شما کاربران گرامی در بهبود خدمات رسانی پایگاه جامع عاشورا نقش کاملا موثری ایفا می کنند لذا صمیمانه از شما خواهشمندیم با عنایت به حدیث شریف نبوی که «مومن آیینه مومن است»، شما نیـز آیینه ما باشیـد و با یادآوری نقاط قوت و ضعف پایگاه جامع عاشورا، ما را از این فیض الهی محروم نفرمایید.

چند نکته:
• نظرات شما پس از بررسی و بازبینی توسط گروه مدیریت برای نمایش در سایت منتشر خواهد شد.
• نظرات تکراری و تبلیغاتی(به جز وبلاگ ها) تائید نمی شوند و امتیازی هم به آنها تعلق نخواهد گرفت.
• در صورتی که نظر شما نیاز به پاسخ دارد، پاسخ خود را در ذیل همان موضوع دنبال فرمایید.

 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir