روز بيست و ششم محرم- سال يکصد و چهل و ششم هجري قمري

 

شهادت علي بن الحسن مثلث در زندان منصور دوانقي.

علي فرزند حسن مثلث، فرزند حسن مثني فرزند امام حسن مجتبي عليه السلام از عابدان و زاهدان علوي در عصر خويش بود. وي که به «علي الخير» و «علي العابد» معروف بود، در عبادت و بندگي، به ويژه در نماز، حالت خشوع و حضور قلب کامل داشت.

روايت شده است: هنگامي که در راه مکه، در جايي مشغول نماز بود، يک افعي، داخل لباس او شد. اطرافيان، بهت زده بانگ برداشتند که: اي علي، خودت را درياب، افعي در ميان جامه هايت قرا گرفته است.

علي اعتنايي به اضطراب و بانگ اطرافيان نداشت و بدون هيچ گونه ترس و واهمه اي به نمازش ادامه داد، تا اين که افعي بدون زيان رساندن به وي، از جامه اش خارج گرديد.

علي بن حسن، بسان ساير بني الحسن عليه السلام مورد خشم منصور دوانقي (دومين خليفه عباسي) قرار گرفت و به دستور وي به شهادت رسيد.

در اواخر حکومت مروانيان، جنبش هاي مردمي بر ضد بني اميه و حکومت طاغوتي آنان در سراسر جهان اسلام بالا گرفت. در بيشتر اين حرکتها، دو گروه بني عباس و بني الحسن عليه السلام که هر دو از طايفه بني هاشم بودند، رهبري قيام ها را بر عهده داشتند.

سرانجام، حکومت مروانيان سرنگون شد و بني عباس، قدرت را به دست گرفته و خلافت عباسيان را پايه گذاري کردند و با بني الحسن عليه السلام که رقيب سياسي آنان بودند، به تدريج بناي بدرفتاري در پيش گرفتند.

بني الحسن عليه السلام از خود واکنش نشان داده و بناي مبارزات خويش را استمرار بخشيدند و به فروپاشي حکومت بني اميه قانع نشدند بلکه خواستار برگشت حکومت به خاندان خويش بودند. به همين جهت، محمد (معروف به نفس ذکيه) و ابراهيم فرزندان عبدالله بن الحسن مثني، در مدينه، بصره و برخي از مناطق ديگر اسلامي دست به قيام خونين بر ضد خلفاي عباسي زدند. برادران و عموزادگان آنان و بسياري از نوادگان امام حسن مجتبي عليه السلام همراه آن دو بوده و قيام آن ها را تاييد مي کردند.

 

6.jpg

 

ولي در برابر عاملان خليفه در مدينه و بصره، متحمل شکست شده و در اين راه، آن دو و برخي از بني الحسن عليه السلام و بسياري از ياران آنان جان باختند و ساير مبارزان دستگير و يا به شهرها و مناطق ديگر اسلامي متواري و پراکنده شدند.

منصور دوانقي، از آن پس نسبت به نوادگان امام حسن عليه السلام سخت گيرهاي شديدي اعمال نمود و بسياري از آنان را دستگير و در سياه چال هاي مخوف زنداني نمود.

منصور در سال 140 قمري وارد مدينه شد و عبدالله بن الحسن مثني را دستگير و او را مجبور به آشکار ساختن پنهان گاه فرزندانش محمد و ابراهيم نمود. چون عبدالله بن الحسن مثني، سرسختي و مقاومت کرد، او را در خانه مروان بن حکم در مدينه زنداني نمود و پس از او، بسياري از نوادگان امام حسن مجتبي عليه السلام را که مظنون به همکاري و تاييد قيام بودند، جهت تحت فشار دادن آنان براي معرفي محمد و ابراهيم دستگير و زنداني کردند. اسامي برخي از دستگير شدگان عبارت است از: حسن، ابراهيم و ابوبکر (برادران عبدالله بن الحسن مثني) حسن بن جعفر بن الحسن مثني، عبدالله، علي و عباس (پسران داوود بن الحسن مثني)، محمد و اسحاق (پسران ابراهيم بن الحسن مثني)، عباس و علي عابد (پسران حسن مثلث) و علي فرزند محمد نفس ذکيه.

دستگير شدگان به مدت سه سال در مدينه زنداني بودند. در سال 144 قمري، محمد ديباج (برادر مادري عبدالله بن الحسن مثني) را بر آنان افزوده و بر بدنش تازيانه زدند که لباسش با پوست بدنش درهم آميخت.

در اين سال، همه آنان را در بندهاي آهنين کرده و با وضعيت رقت باري به سوي عراق حرکت دادند. به دستور منصور، آنان را در زندان هاشميه (در حوالي کوفه) در سردابي تاريک زنداني نمودند و بر آنان بسيار سخت گرفتند.

آن سرداب تاريک و مخوف، بلاي جان نوادگان امام حسن عليه السلام گرديد، به طوري که آنان از شدت تاريکي، شب و روز را تشخيص ‍ نمي دادند و اوقات نماز پنج گانه را با تقسيم قرائت قرآن، تعيين مي کردند و يا با ذکر تسبيح و اوراد علي عابد، اوقات نماز را به دست مي آوردند. علي بن حسن در شکيبايي و بردباري، مقام تام داشت و براي ساير بني الحسن عليه السلام اسوه و الگو بود. روزي عبدالله بن الحسن مثني به علي بن حسن گفت: اي برادرزاده، ابتلا و گرفتاري ما را مي بيني، آيا از خدا نمي خواهي که ما را از زندان رهايي بخشد؟

 

2.jpg

 

علي بن حسن، زماني دراز پاسخ عمويش را نداد، تا اين که در وقت مناسب، به وي گفت: اي عمو جان، همانا براي ما در بهشت درجه اي است که به آن نمي رسيم مگر با تحمل اين بلاها و يا بزرگتر از اين بلاها.

در مقابل براي منصور در جهنم، مرتبه اي است که به آن نمي رسد مگر آن چه را که مي بيني و بر ما روا داشته است. اگر مي خواهي بر اين شدايد، صبر کنيم، صبر مي کنيم، زيرا به همين زودي راحت مي شويم چه اين که مرگ به ما نزديک شده است. و اگر خواسته باشي دعا کنم، دعا مي کنم تا همگي رهايي يابيم، وليکن منصور به آن مرتبه از جهنم نخواهد رسيد.

بني الحسن عليه السلام گفتند: ما تا کنون تحمل کرديم، از اين پس نيز صبر خواهيم کرد. از آن روز، سه روز بيشتر فاصله نشد که علي بن حسن از شدت درد و رنج زندان، جان سپرد و روحش به جنان پرواز کرد.

وي در حالي از دنيا رفت که سرش بر سجده عبادت بود. علي بن حسن، در هنگام شهادتش، چهل و پنج سال سن داشت و داراي پنج پسر و چهار دختر به اين نام ها بود: محمد، عبدالله، عبدالرحمن، حسن، حسين، رقيه، فاطمه، ام کلثوم و ام الحسن. مادر همه آنان، زينب دختر عبدالله بن الحسن مثني بود.

پنجمين فرزندش حسين، همان شخصيتي است که دليرانه بر ضد بني عباس قيام کرد و رهبري واقعه «فخ» را بر عهده داشت و در ميدان نبرد همانند امام حسين عليه السلام مظلومانه به شهادت رسيد و اهل بيتش به اسارت درآمدند.[1] .

 

 

پی نوشتها :

[1] نک: وقايع الأيام، ص 167، و منتهي الآمال، ج 1، از ص 250 تا 278.

 

منبع : منبع : روز شمار تاريخ اسلام (ماه محرم ) ؛ سيد تقي واردي 

اضافه کردن نظر

با عنایت به اینکه نظرات و پیشنهادات شما کاربران گرامی در بهبود خدمات رسانی پایگاه جامع عاشورا نقش کاملا موثری ایفا می کنند لذا صمیمانه از شما خواهشمندیم با عنایت به حدیث شریف نبوی که «مومن آیینه مومن است»، شما نیـز آیینه ما باشیـد و با یادآوری نقاط قوت و ضعف پایگاه جامع عاشورا، ما را از این فیض الهی محروم نفرمایید.

چند نکته:
• نظرات شما پس از بررسی و بازبینی توسط گروه مدیریت برای نمایش در سایت منتشر خواهد شد.
• نظرات تکراری و تبلیغاتی(به جز وبلاگ ها) تائید نمی شوند و امتیازی هم به آنها تعلق نخواهد گرفت.
• در صورتی که نظر شما نیاز به پاسخ دارد، پاسخ خود را در ذیل همان موضوع دنبال فرمایید.

 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir