وصیت به وقف مال در حج

نوع اصطلاح :
عنوان :
وصیت به وقف مال در حج
عن أبی عبدالله الصادق علیه‏السلام قال: قال لی أبی: - فی وصیة له - یا جعفر، أوقف لی من مالی کذا و کذا لنوادب تندبنی عشر سنین بمنی - أیام الحج فی منی -
و فی وصیة أخری لولده الصادق علیه‏السلام: و أوصی بثمانمئة درهم لمأتمه [1] .
امام صادق علیه‏السلام می‏فرماید: پدرم به من وصیت فرمود:ای جعفر! فلان مبلغ از مال من وقف کن تا نوحه گران به مدت ده سال در سرزمین منی در ایام حج برایم عزاداری کنند.
و در وصیت دیگری آمده است: حضرت هشتصد درهم را برای عزاداری خویش قرار داد.
این وصیت از بزرگ ترین نشانه‏های مظلومیت اهل‏بیت علیه‏السلام است، و به ما می‏آموزد که یکی از بهترین راه‏ها جهت معرفی شخیت امامان علیهم‏السلام و بیان مظلومیت آنان، برپاکردن مجالس سوگواری و شرح فضایل و مناقب امامان معصوم علیهم‏السلام است. سفارش امام باقر علیه‏السلام به عزاداری برای ایشان به مدت ده سال در سرزمین منی بود؛ در اجتماعی عظیم و در مکان و موقعیتی بسیار حساس و ارزنده که جمع زیادی از کشورها و ملیت‏های مختلف حضور دارند و جهت ادای فریضه‏ی حج جمع شده‏اند؛ حجی که از ارکان عظیم اسلام است که هر کس آن را عمدا ترک کند، در حالی که استطاعت داشته باشد، در پایان عمر به او خطاب می‏شود: بمیر به دین یهود و یا نصاری [2] . آری؛ بیان مظلومیت امامان معصوم علیهم‏السلام و تاریخ زندگانی آنان، در حقیقت بزرگ ترین عبادت است؛ چرا که مردم را با امام خود آشنا نموده، باعث می‏شود معرفت بیش تری نسبت به معارف دینی پیدا کنند.

درس‏های این وصیت
1. به یاد گذشتگان باشیم و برای آنان دعا و طلب مغفرت نماییم.
2. امام باقر علیه‏السلام مظلوم زیست و مظلومانه به زهر جفای هشام بن عبدالملک (لع) به شهادت رسید، و وصیت کرد در منی (موسم حج) برایش مجلس عزا برپا نمایند و برای این کار هم بودجه‏ای تعیین نمود تا برای مظلومیتش گریه کنند، و همه‏ی مردم بدانند اهل‏بیت پیامبر صلی الله علیه و آله مظلوم‏اند و حقوقشان ضایع شده است. این وصیت جنبه‏ی تبلیغاتی و نوعی رسوایی برای دشمنان دارد؛ چنان که امام صادق علیه‏السلام فرمود: پدرم این عمل را سنت می‏دانست که قبری برای او درست شود و همیشه کنار مزارش بیایند و آب روی آن بریزند، و برای ایشان نوحه خوانی و عزاداری کنند.
3. این وصیت مجوزی است برای ما که برای عزیزان از دست رفته‏ی خود عزاداری کنیم؛ خصوصا برای مظلومیت خاندان پیغمبر صلی الله علیه و آله و مصائبی که بر آنان وارد شد.
4. از این وصیت و از تاریخ زندگانی امام باقر علیه‏السلام مشخص می‏شود که در زمان حیات حضرت، حقوق ایشان را غصب نمودند و به او اذیت و آزار رساندند، ایشان راتبعید نموده و زندانی کردند و مردم را از فیض وجود مبارکش و از برکات علومش محروم نمودند. در حقیقت، این وصیت تاریخی فریاد مظلومیت امام باقر علیه‏السلام است، زیرا بعد از شهادت آن بزرگوار هم دست از قبر منورش برنداشتند و با فتوای علمای وهابی، در روز 8 شوال سال 1344 هجری قمری، قبر و بارگاه ملکوتی ایشان و بقیه‏ی امامان معصوم علیهم‏السلام در قبرستان بقیع - یعنی امام حسن مجتبی و امام سجاد و امام جعفر صادق علیهم‏السلام - و قبور دختران پیغمبر صلی الله علیه و آله و همسران او و همچنین عمه‏های پیغمبر صلی الله علیه و آله و قبر حضرت ام‏البنین (مادر حضرت ابالفضل العباس) و قبر حضرت حمزه و شهدای احد، و قبر حضرت خدیجه و قبور دیگر را که در مدینه و مکه قرار داشت، ویران نمودند و با خاک یکسان کردند.
ابوجارود می‏گوید که به امام باقر علیه‏السلام عرض کردم:ای فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله! آیا دوستی و پیوند قلبی و پیروی مرا نسبت به خودتان می‏دانید؟
امام فرمود: آری؛ می‏دانم.
ابوجارود: عرض کرد سؤالی دارم و چون نابینا هستم، همیشه نمی‏توانم خدمت برسم.
امام فرمود: حاجتت چیست؟
ابوجارود گفت: دینی را که شما و خاندان شما، خدا را بر اساس آن دین می‏پرستید، به من بفرمایید که چگونه است، تا من بر اساس آن خدا را عبادت کنم.
امام باقر علیه‏السلام فرمود: سؤال مهمی نمودی و مطلب کوتاه. سوگند به خدا همان دینی را که خودم و پدرانم با آن دینداری می‏کنیم، به تو می‏گویم، و آن دین عبارت است از:
1. گواهی به یکتایی خدا و بی همتایی او؛
2. گواهی به رسالت محمد صلی الله علیه و آله و اقرار به آنچه از طرف خدا آورده است؛
3. گواهی به رهبری و امامت ولی ما و دشمنی با دشمنان ما؛
4. اطاعت کردن از فرمان ما؛
5. انتظار قائم ما (حضرت حجت بن الحسن المهدی) ؛
6. کوشش در انجام واجبات و ترک محرمات [3] .

ختامه مسک
قال مولانا الصادق علیه‏السلام: فی معنی الصراط...
هو الطریق الی معرفة الله عزوجل، و هما صراطان: صراط فی الدنیا، و صراط فی‏الآخرة، و أما الصراط فی‏الدنیا فهو الامام المفترض الطاعة، من عرفه (فی) الدنیا و اقتدی بهداه مر علی الصراط الذی هو جسر جهنم فی‏الآخره [4] .
امام صادق علیه‏السلام (در معنای صراط) فرمود: صراط راهی برای معرفت خدا است. صراط دوتاست؛ صراط دنیا و صراط آخرت. اما صراط دنیا، امام واجب الاطاعه (معصومین علیهم‏السلام) می‏باشد؛ هر کس در دنیا معرفت به امام پیدا کرد، به او اقتدا نمود و به واسطه‏ی او هدایت گردید، روی صراط آخرت که پلی روی جهنم است به راحتی و با سرعت) عبور خواهد کرد.
سعادت دنیا و آخرت در اطاعت از جانشینان بر حق خاتم انبیاء صلی الله علیه و اله یعنی امامان معصوم - که اول آنان حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‏السلام و آخر آن‏ها حضرت حجت بن الحسن عج) است - می‏باشد.

پی نوشت ها:
[1] سفینة البحار، ج 2، ص 662؛ وسائل الشیعه، ج 12، ص 88، ح 1.
[2] وسائل الشیعة، ج 8، صص 19-18، ح 1.
[3] اصول کافی، ج 2، ص 172.
[4] معانی الاخبار، ص 32، باب معنی الصراط، ح 1.

منبع: وصایا الصادقین (بررسی کوتاه و ساده درباره وصیتهای امام باقر)؛ محمود شریعت زاده خراسانی؛ انتشارات خادم الرضا (ع) چاپ دوم 1384 .
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir