حسن خلق

نوع اصطلاح :
عنوان :
حسن خلق
حسن خلق مهم‏ترين فضيلت براي پيشوايان ديني است و در جلب دل‏ها و رفعت مقام نزد خدا و مردم نقش بسزايي دارد.
اخلاق نيکوي حضرت همان اخلاق جدش رسول الله صلي الله عليه و آله بود. او با مردم خوش اخلاق بود، در تشييع جنازه شرکت مي‏جست و به عيادت بيماران مي‏رفت و بدي‏ها را با خوبي پاسخ مي‏داد.
ابوزهره مالکي مي‏نويسد:
مالک گفت: من پيوسته به حضور جعفر بن محمد رفت و آمد داشتم. آن حضرت بذله‏گو بود و بيشتر تبسم مي‏کرد، ولي وقتي نام رسول الله نزد او برده مي‏شد، رنگ حضرت به زردي مي‏گراييد. [1] .
درباره حسن خلق حضرت نقل کرده‏اند که مردي از حجاج وارد مدينه شده و خوابيده بود. چون بيدار شد، خيال کرد هميان او را دزديده‏اند. پس بيرون آمد و امام صادق را ديد. پس دست حضرت را گرفت و گفت: تو هميان مرا برداشته‏اي! حضرت بدون اينکه ناراحت شود، فرمود: چه چيزي داخل آن بود؟ آن مرد گفت: هزار دينار طلا در آن بود. حضرت آن مرد را به خانه برد و هزار دينار به او بخشيد. پس آن مرد به خانه خود برگشت و هميان را در خانه خود يافت. آن گاه به سوي امام صادق عليه‏السلام برگشت و از حضرت عذرخواهي کرد و خواست هزار دينار را به حضرت برگرداند، ولي امام نپذيرفت و فرمود: ما چيزي را که داده‏ايم، پس نمي‏گيريم. پس آن مرد پرسيد: اين آقا کيست؟ گفتند:امام جعفر صادق. [2] .
امام نسبت به همه محبت داشت و با همگان اعم از سياه و سفيد و عرب و عجم، خوش برخورد و نسبت به دوستان وفادار بود. نقل شده که مردي سياه چهره ملازم حضرت بود. امام مدتي ايشان را نديد. پس روزي در جمع دوستان از حال او پرس و جو کرد. مردي با حالت تمسخر گفت: «انه نبطي؛ آن مرد نبطي [3] است!» پس امام صادق فرمود: اصل و شخصيت هر انساني به عقل و حسب و دين و کرم و تقواي اوست و همه مردم (سياه و سفيد...) يکسان هستند. پس آن مرد شرمگين شد. [4] .
همچنين عالم معاصر اهل سنت، عبدالحليم جندي درباره اخلاق نيک حضرت مي‏نويسد:
روزي امام، عابري را که بر ايشان سلام نکرد، براي خوردن غذا دعوت کرد. حاضران از او پرسيدند: آيا سنت اين نبود که آن مرد نخست سلام گويد و سپس به غذا دعوت شود؟ حضرت پاسخ داد: اين فقه تنگ‏نظرانه عراقي است... بنابراين، فقه امام «علوي» است که با بخشش شروع مي‏شود و فقه عملي است؛ زيرا ابتکار عمل را در دست دارد و فقه اجتماعي است که فرد بخشنده به گيرنده توجه دارد و فقه اسلامي و انساني است که سراسر آن احترام و بزرگواري است. [5] .

پی نوشت ها:
[1] ابومحمد ابوزهره، الامام المالک، حياته و عصره و آرائه، مصر، طبع مخيم، بي‏تا، ص 104.
[2] احقاق الحق، ج 12، ص 231، به نقل از: عبدالکريم بن هوازن شافعي، الرسالة القشيرية، قاهره، ص 114؛ ترجمه رساله قشيريه با تصحيحات و تعليمات بديع الزمان فروزان فر، تهران، وزارت فرهنگ و آموزش عالي، 1361، چ 2، ص 344.
[3] نبطي: يعني عامي، مردم عوام.
[4] کمال الدين محمد بن طلحه شافعي، مطالب السؤول، بيروت، مؤسسة البلاغ، 1419 ه. ق، چ 1، ص 286؛ حيلة الاولياء، ج 3، ص 198؛ الفصول المهمة، ج 2، ص 916.
[5] عبدالحليم جندي، امام صادق عليه‏السلام، ترجمه: عباس جلالي (پيشواي علم و معرفت)، ص 200.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir