روا کردن حاجت مومن

نوع اصطلاح :
عنوان :
روا کردن حاجت مومن
حضرت امام صادق عليه‏السلام درباره‏ي روا کردن حاجت مؤمن فرموده است:
1- کسي که يکي از خواسته برادر ديني خود را برآورد خداوند عالم در روز قيامت صدهزار خواسته او را برآورد که اولين آن‏ها بهشت است و از جمله‏ي اين پاداش‏ها آن است که خويشان و آشنايان و برادران ديني او را نيز وارد بهشت مي‏کند به شرط اين که ناصبي نباشند[1] .
2- روا ساختن حاجت مؤمن از آزاد ساختن هزار بنده و بار کردن هزار اسب در راه خدا (فرستادن به جهاد) بهتر است[2] .
3- کسي که براي برآوردن حاجت برادر مؤمن خود کوشش کند مانند اين است که نه هزار سال خدا را عبادت کرده باشد که روزها را به روزه‏داري و شب را به شب زنده‏داري بگذراند[3] .
4- به حضرت عيسي بن مريم عليه‏السلام دو حرف، به موسي بن عمران عليه‏السلام چهار حرف، به حضرت ابراهيم عليه‏السلام هشت حرف، به حضرت نوح عليه‏السلام پانزده حرف، به حضرت آدم عليه‏السلام بيست و پنج حرف، از اسم اعظم عطا شده بود و بدان عمل مي‏کردند.
خداوند تمام اسامي را به پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله و سلم تعليم نمود و خداوند هفتاد و سه اسم اعظم دارد که هفتاد و دو اسم آن را به حضرت رسول اکرم صلي الله عليه و آله و سلم تعليم نمود و فقط يک اسم باقي مانده است. ما همه آن هفتاد و دو اسم را از پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله و سلم به ارث برديم[4] .
5- روزي رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم با حارثة بن مالک انصاري روبرو شد و پرسيد حالت چه طور است؟ او در پاسخ گفت در حالي هستم که ايمان حقيقي دارم. پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم فرمود هر چيزي را حقيقتي است، نشانه حقيقت گفتار تو چيست؟ حارثه عرض کرد اي رسول خدا اشتياق به دنيا ندارم شب را (براي عبادت) بيدارم و روزهاي گرم را روزه مي‏گيرم و گويا عرش خدا را مي‏نگرم که براي حساب گسترده شده و بهشتيان را در بهشت مي‏نگرم و ناله دوزخيان را در ميان دوزخ مي‏شنوم. رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرمود: (اين) بنده‏اي است که خداوند قلبش را نوراني نموده است، بصيرتي که يافتي ثابت و استوار باشد. حارثه عرض کرد اي رسول خدا از پروردگار عالم بخواه که شهادت در رکابت را نصيب من گرداند، پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم فرمود خدايا شهادت را به حارثه روزي کن. چند روزي نگذشت که جنگي پيش آمد و حارثه در آن جنگ شرکت نمود و پس از کشتن 9 يا 8 نفر از دشمن به شهادت رسيد[5] .
6- ابوبصير گويد از امام صادق عليه‏السلام پرسيدم ماجراي وادي يابس (شنزار) که سوره‏ي عاديات در مورد ستودن قهرمان اسلام که در اين وادي جنگيدند، نازل شد چيست؟ امام صادق عليه‏السلام فرمود: اهالي بيابان يابس که دوازده هزار نفر سواره بودند با هم پيوند بستند که همه تا سر حد مرگ پيش روند و محمد صلي الله عليه و آله و سلم و علي عليه‏السلام را بکشند.
جبرئيل جريان را به رسول اکرم صلي الله عليه و آله و سلم اطلاع داد و رسول اکرم صلي الله عليه و آله و سلم نخست ابوبکر و سپس عمر را با سپاهي به سوي آن‏ها فرستاد ولي آن‏ها بي‏نتيجه بازگشتند.
پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم اين بار علي عليه‏السلام را با چهار هزار نفر از مهاجر و انصار به سوي وادي يابس رهسپار نمود.
به دشمن خبر رسيد که سپاه اسلام به فرماندهي علي عليه‏السلام روانه ميدان هستند، دويست نفر از مردان مسلح دشمن به ميدان تاختند و گفتند شما کيستيد و از کجا آمده‏ايد و چه تصميم داريد؟ علي عليه‏السلام در پاسخ فرمود: منم علي بن ابي‏طالب پسر عموي رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم و برادر او و فرستاده او به سوي شما هستم، شما را به يکتائي خدا و بندگي و رسالت محمد صلي الله عليه و آله و سلم دعوت مي‏کنم، اگر ايمان بياوريد در نفع و ضرر شريک مسلمين هستيد.
آن‏ها گفتند سخن تو را شنيديم آماده‏ي جنگ باش و بدان که ما تو و اصحاب تو را خواهيم کشت.
علي عليه‏السلام به آن‏ها فرمود: واي بر شما مرا به بسياري جمعيت خود و پيوند خود تهديد مي‏کنيد؟! بدانيد ما از خدا و فرشتگان و مسلمانان بر ضد شما کمک مي‏جوئيم و لا حول و لا قوة الا بالله العلي العظيم.
دشمن به پايگاه‏هاي خود بازگشت و مستقر شد. علي عليه‏السلام نيز همراه اصحاب به پايگاه خود رفتند و مستقر شدند. حضرت علي عليه‏السلام دستور داد مسلمانان در آماده باش کامل براي حمله صبحگاهي به سر برند. با دميدن سحر علي عليه‏السلام با اصحاب خود نماز خواند سپس به سوي دشمن حمله نمود و آن چنان آن‏ها را غافلگير کرد که تا هنگام درگيري نمي‏فهميدند که مسلمين چطور بر آن‏ها دست يافتند. هنور دنباله سپاه اسلام نرسيده بود که پيشتازان اسلام، دشمن را به هلاکت رساندند و علي عليه‏السلام شخصا هفت نفر از دلاوران پيشتاز دشمن را از پاي در آورد، در نتيجه زنان و کودکان اسير شدند و اموالشان به دست مسلمين افتاد.
جبرئيل پيروزي علي عليه‏السلام و سپاه اسلام را به پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم خبر داد. آن حضرت به منبر رفت و پس از حمد و ثناي الهي مردم را از فتح مسلمين با خبر کرد و به آن‏ها اطلاع داد که تنها دو نفر از مسلمين به شهادت رسيده‏اند.
پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم و همه مسلمين از مدينه بيرون آمدند و به استقبال علي عليه‏السلام شتافتند و در يک فرسخي مدينه با سپاه علي عليه‏السلام روبرو شدند. حضرت علي عليه‏السلام هنگامي که پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم را ديد از مرکب پياده شد، پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم نيز از مرکب پياده شد و بين دو چشم علي عليه‏السلام را بوسيد و مسلمانان استقبال کننده نيز مانند پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم از مقام علي عليه‏السلام تجليل کردند و غنائم جنگي و اسيران و اموال دشمن که به دست مسلمين رسيده بود مورد تماشاي مسلمين قرار گرفت.
جبرئيل امين نازل شد و سوره‏ي عاديات را به ميمنت اين پيروزي نازل کرد و اشک شوق از چشمان پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم سرازير شد[6] .
در روايت ديگر آمده: سوره عاديات وقتي نازل شد که هنوز سربازان اسلام به مدينه بازنگشته بودند. رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم آن روز براي نماز صبح اين سوره را تلاوت فرمود. بعد از نماز اصحاب عرض کردند اين چه سوره‏اي است که تا به حال نشنيده بوديم؟ فرمود: علي عليه‏السلام بر دشمنان پيروز شد و جبرئيل ديشب با آوردن اين سوره به من بشارت داد. چند روز بعد علي عليه‏السلام به مدينه وارد شد.
7- روزي ابوحنيفه، امام صادق عليه‏السلام را ديد که بر عصايي تکيه داده. عرض کرد اي پسر پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم سن و سالت به حدي نرسيده که عصا به دست گيري.
امام صادق عليه‏السلام فرمود: آري ولي اين عصا، عصاي پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم است، خواستم به آن تبرک جويم. ابوحنيفه به پيش آمد تا ان عصا را ببوسد. امام صادق عليه‏السلام از بوسيدن او جلوگيري کرد و دستش را جلو آورد و به او فرمود سوگند به خدا تو مي‏داني که پوست و موي و دستم، پوست و موي و دست رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم است، آن را نمي‏بوسي ولي مي‏خواهي عصايش را ببوسي![7] .

پی نوشت ها:
[1] اصول کافي، ج 2، ص 193.
[2] همان؛ بحار، ج 71، ص 339.
[3] همان، ص 315.
[4] بوستان ولايت، ج 1، ص 103، اقتباس از کافي، ج 1، ص 283.
[5] اصول کافي، ج 1، ص 54.
[6] بحار، ج 21، ص 66؛ ارشاد مفيد، ص 84.
[7] همان، ص 28.

اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir