هدايت افراد و کمک محرمانه

نوع اصطلاح :
عنوان :
هدايت افراد و کمک محرمانه
مسعدة بن زياد - که يکي از اصحاب امام صادق عليه السلام و راويان حديث است - حکايت کند:
روزي از روزها در محضر مبارک امام جعفر صادق عليه السلام نشسته بودم، که شخصي بر آن حضرت وارد شد و عرضه داشت:
ياابن رسول اللّه! پدر و مادرم فدايت باد، من همسايه اي دارم که صداي موسيقي و رقص و ساز و آواز از منزلشان بلند است.
و من هرگاه براي قضاي حاجت به مستراح مي روم، صداي آن ها را که مي شنوم، نشستن خود را براي شنيدن آن، طولاني مي کنم؛ آيا اين امر اشکال دارد؟
حضرت در پاسخ فرمود: اين کار را نکن.
آن مرد گفت: به خدا سوگند، من نزد آن ها نمي روم و فقط صداي آن ها را مي شنوم؟
حضرت فرمود: خدا تو را خير دهد، مگر کلام خداوند متعال را نشنيده اي که مي فرمايد:
إنّ السّمع و البصر و الفؤاد کلّ أولئک کان عنه مسئولاً [1] .
يعني؛ همانا گوش و چشم و قلب - شما انسان ها - مورد سوال قرار خواهند گرفت.
مرد اظهار داشت: بلي، سوگند به خدا، اين آيه شريفه را از هيچکس ‍ نشنيده ام؛ و انشاءاللّه از اين به بعد ديگر چنين کار خلافي را مرتکب نمي شوم و تکرار نخواهم کرد، و از خداوند متعال براي کار خلاف خود طلب مغفرت و آمرزش مي نمايم.
امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: تو چه کار زشتي انجام داده اي؛ و روزگار بدي داشته اي، و آيا اگر به همين وضع از دنيا مي رفتي چه مي کردي؟!
و سپس حضرت افزود: بايد از گناه خويش جداً توبه و استغفار نمائي تا خداوند متعال تو را ببخشد و بيامرزد. [2] .
روزي عُبّاد بصري - در حالي که لباس شهرت بر تن پوشيده بود - به محضر مبارک ابو عبداللّه امام صادق عليه السلام وارد شد.[3] .
امام عليه السلام او را مخاطب قرار داد و فرمود: اي عُبّاد! اين چه لباسي است، که پوشيده اي؟
عُبّاد در جواب حضرت گفت: آيا اين را هم بر من عيب مي گيري؟
حضرت فرمود: بلي، چون رسول اللّه صلي الله عليه و آله فرموده است: کسي که لباس شهرت بر تن نمايد و بپوشد، خداوند روز قيامت بر او لباس ‍ ذلّت و خواري مي پوشاند.
عُبّاد گفت: چه کسي اين حديث را به شما گفته است؟!
امام عليه السلام فرمود: آيا مي خواهي مرا متّهم سازي؟
و آن گاه افزود: اين حديث را پدرانم از رسول خدا صلوات اللّه عليهم برايم بازگو کرده اند.[4] .
همچنين آورده اند:
وقتي تاريکي شب همه جا را فرا مي گرفت، امام جعفر صادق عليه السلام کيسه اي را برمي داشت و در آن نان و گوشت مي ريخت و بر دوش مبارک خود حمل مي نمود؛ و نيز با مقداري پول بر مي داشت و به سوي محل سکونت نيازمندان و بي نوايان اهالي مدينه مي برد؛ و آن ها را در بين آن ها تقسيم مي کرد، بدون آن که آنان امام عليه السلام را بشناسند.
و هنگامي که آن حضرت به شهادت رسيد و به لقاء اللّه پيوست، فقراء ديدند آن شخص گمنام ديگر نمي آيد، پس از مدّتي فهميدند که او امام جعفر صادق عليه السلام بوده است.[5] .

پی نوشت ها:
[1] سوره إسراء: آيه 36.
[2] جامع أحاديث الشّيعة: ج 17، ص 206، ح 6.
[3] لباس شهرت، لباسي است که از جهت رنگ، نوع دوخت و... ديگران نپوشند و انگشت نما باشد.
[4] رجال کشّي: ج 2، ص 690، ح 737.
[5] اعيان الشّيعة، ج 1، ص 666.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir