خدا، اولين پناهگاه

نوع اصطلاح :
عنوان :
خدا، اولين پناهگاه
درسي که از نامه‏ي امام صادق عليه‏السلام مي‏آموزيم توجه به خدا در همه حال است. آري، طبق فرمايش امام عليه‏السلام، به هنگام گرفتاري و درد و ناراحتي قبل از آن که از ديگران کمک خواسته شود، ابتدا بايد به سراغ خدا رفت و از او کمک و راه چاره خواست. اگر بدهکاري، بيماري و يا کمبودي هست، اول بايد در خانه خدا رفت و از او چاره خواست؛ براي مثال کسي که بيمار است اول دعا کند، سپس به پزشک مراجعه نمايد، و در بين راه بداند که خداوند خواسته است که بيماري او از طريق اسباب طبيعي مانند مراجعه به پزشک درمان شود. چنين کسي نبايد بيماري‏اش را به حال خود بگذارد و نماز جعفر طيار بخواند! معناي از خدا خواستن اين نيست که مسير عادي راه‏ها پيموده نشود، بلکه مراد اين است که کارها از خدا شروع شود. «قل ما يعبؤا بکم ربي لولا دعآؤکم [1] ؛ بگو: اگر دعاي شما نباشد، پروردگارم هيچ اعتنايي به شما نمي‏کند.» کسي که مي‏خواهد درس بخواند، يا درس بدهد، يا به وعظ و خطابه بپردازد، بايد قبل از شروع براي خود دعا کند و از خالق بي‏همتا و قدرت مطلق کمک بخواهد. بدين منظور دعايي وارد شده است که با اين فقره آغاز مي‏شود: «اللهم اني أعوذبک أن اضل او اضل و ازل او ازل و اظلم او اظلم و اجهل او يجهل علي، عز جارک و تقدست أسماؤک جل ثناؤک و لا اله غيرک [2] ؛ بار خدايا، به تو پناه مي‏برم از اين که گمراه کنم يا گمراه شوم، بلغزانم يا بلغزم، ستم روا دارم يا مورد ستم قرار گيرم، جهل ورزم يا [نسبت] به من جهل روا داشته شود. [بار خدايا] پناه [گاه] تو [براي پناه خواهان] استوار، نام‏هايت مقدس، ستايشت بزرگ است و خدايي جز تو نيست.»
خوب است اين دعا را قبل از مطالعه بخوانند تا دچار سوء فهم نشوند. تمام دعاها و زيارت‏هايي که از جانب ائمه عليهم‏السلام وارد شده، با نام مبارک قادر بي‏همتا، آغاز شده است. گاه انسان خيال مي‏کند فلان چيز به مصلحت اوست، حال آن که ضرر بزرگي براي او دارد. و اين را فقط خدا مي‏داند و فقط اوست که قدرت مهار و از بين بردن ضررها را دارد.
«و عليکم بالدعة و الوقار و السکينة».
«دعة» گر چه به معناي طمأنينه است اما معناي وسيع‏تري نيز براي آن گفته‏اند و آن عبارت است از اين که انسان از چيزهايي که مي‏داند برايش ضرر دارد يا احتمال مي‏دهد ضرر داشته باشد دوري نمايد؛ بنابراين از دعه نوعي احتياط و پرهيز از جايگاه‏هاي خطر فهميده مي‏شود. مرحوم والد [3] مي‏فرمود: انسان هنگام حرف زدن يا انجام دادن کاري، بايد يک لحظه با خود بينديشيد تا اگر فردا در قبر خوابيد و از او در اين باره سؤال کردند جوابي داشته باشد؛ اگر ديد جواب دارد انجام دهد، اما اگر شک داشت که معذور خواهد بود يا نه، انجام ندهد. اين گونه فکر کردن در مورد اعمال روزمره از مصاديق «دعه» است.

پی نوشت ها:
[1] فرقان، آيه 77.
[2] بحارالأنوار، ج 2 ص 62.
[3] آيت‏الله ميرزا مهدي شيرازي قدس سره.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir