تصميم و استقامت

نوع اصطلاح :
عنوان :
تصميم و استقامت
انسان‏ها در طول زندگي با هزاران پستي و بلندي مواجه مي‏شوند و به دست گرفتن مهار زبان در چنين جاهايي تصميم و استقامت مي‏خواهد. بايد کم کم خود را عادت دهيم که هر سخني از دهانمان خارج نشود. آن که روي منبر نشسته و مشغول وعظ و خطابه است، دقت مي‏کند تا مبادا حرف نادرستي بگويد. انسان‏ها نيز بايد مانند واعظي که حواس خود را شش دانگ جمع مي‏کند تا سخن نادرستي از دهانش خارج نشود، پيوسته به هوش باشند تا کلام ناروايي بر زبانشان جاري نگردد. بايد در زندگي تصميم بگيريم که هرگز به دروغ و تهمت آلوده نشويم. خداي متعال در وجود همه انسان‏ها قدرت خودداري از دروغ و تهمت را قرار داده، اما اين کار همان طور که گفته شد تصميم و اراده و استقامت مي‏خواهد و جوهره‏ي هر کاري تصميم است.
حضرت علي عليه‏السلام مي‏فرمايد: «من طلب شيئا ناله أو بعضه [1] ؛ انسان هر چه بخواهد يا به آن مي‏رسد يا به بخشي از آن دست مي‏يابد».
با تصميم و استقامت انسان به جايي مي‏رسد که مي‏توان او را پيرو واقعي ائمه اطهار عليهم‏السلام خواند. در چنين حالتي انسان به درجه‏اي رسيده است که هرگز با فرمايش آن بزرگواران مخالفت نمي‏کند و مصداق اين فقره از زيارت وارث مي‏گردد: «و التارک للخلاف عليکم [2] ؛ بدون هيچ نافرماني، مطيع شمايم». هر قدر درک و علم انسان بالاتر رود و به قله ايمان نزديک‏تر شود، ارزش بيشتري مي‏يابد و اگر توانست در آن ارتفاع خود را نگه دارد، کارش اهميت بيشتري مي‏يابد. از سوي ديگر، در چنين موقعيتي لغزش‏هايش نيز بسيار خطرناک‏تر و بدتر است. در روايت آمده است: «زلة العالم تفسد عوالم [3] ؛ گمراهي عالم، گمراهي عالم است». همان طور که عالم مي‏تواند باعث نجات مردم گردد مي‏تواند آنها را هلاک نمايد. چه کسي مردم را عليه امام حسين عليه‏السلام بسيج کرد؟ علماي خود فروش و پست مانند شريح قاضي فتوا دادند که آن حضرت مهدورالدم است. اغلب مردم از عالمان پيروي مي‏کنند و اين عالم است که مي‏تواند مردم را به سوي نيکي يا بدي رهنمون شود. زبان عالم مي‏تواند ميليون‏ها نفر را از جهنم نجات دهد يا راهي جهنم سازد.
امام حسين عليه‏السلام روز عاشورا، در گرما گرم جنگ، با صداي بلند گريه کردند؛ کاري که آن حضرت در جنگ‏هاي پيشين انجام نداده بود. نه او و نه برادر و نه پدرش هيچ کدام در ميدان محاربه چنين کاري نکرده بودند، اما وجود مقدس آن حضرت در معرکه‏ي جنگ با صداي بلند گريه کرد، چنين کاري مرسوم نبوده و نيست و برخلاف قوانين جنگ است. اما چرا گريه کردند؟ در روايات جواب اين پرسش نيامده است، اما عده‏اي گفته‏اند که امام به حال دشمنان خود که بنا بود به جهنم بروند گريه کردند. آن بزرگوار مي‏ديد که عده‏ي زيادي از مردم از سر ناآگاهي يا براي به دست آوردن مطامع ناچيز دنيايي راهي جهنم هستند و به حال آنان گريه کردند. آن قدر غفلت و تباهي بر سر اين لشکر زبون و ذليل سايه افکنده بود که حتي نگذاشتند نصيحت‏هاي جگر گوشه‏ي رسول خدا به گوش همگان برسد و هنگامي که آن حضرت در مقابل اهل کوفه ايستادند و خواستند آخرين سخن خود را بازگو نمايند و حجت را تمام کنند، عده‏اي بر طبل کوبيدند تا مردم نتوانند سخنان آن حضرت را بشنوند. اما در عين حال عده‏اي با شنيدن سخنان آن حضرت توبه کردند و در همان لحظه در رکاب سيد الشهداء عليه‏السلام جان خود را فدا نمودند.

پی نوشت ها:
[1] نهج‏البلاغه، حکمت 386.
[2] بحارالانوار، ج 98، ص 199 و 262؛ مصباح المتهجد، ص 719.
[3] غررالحکم، ص 47.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir