خنیاگر

نوع اصطلاح :
عنوان :
خنیاگر
مراسم شروع شده بود و از پیش همه چیز تدارک دیده شده بود . ما هم به جشن عروسی دعوت شده بودیم و لحظه‏شماری می‏کردیم تا او را در لباس دامادی ببینیم .
افراد دور تا دور مجلس نشسته بودند و خدمتکاران به پذیرایی از میهمانان مشغول بودند . دوستم که آن طرف‏تر نشسته بود خود را به من رساند و گفت :
- ربان : چرا مضطربی ؟
- از کجا فهمیدی که اضطراب دارم ؟
- رنگ رخساره خبر می‏دهد از سر ضمیر ! چهره‏ات همه چیز را به خوبی بیان می‏کند .
- دلم شور می‏زند !
- چرا ؟
- آرامشی که در میهمانی وجود دارد ، مثل آرامش قبل از طوفان است .
این همه خدمتکار و این همه کنیز زیبارو را ببین ! ته دل خوشبین نیستم !
به دلت بد راه نده . فعلاً از این میوه‏های تازه و خوشمزه بخور که جای دیگر نمی‏توانی پیدا کنی . شاید هرگز پیش نیاید که دوباره به جشن عروسی دختر مأمون دعوت شویم .
مشغول خوردن میوه بودیم که عروس و داماد وارد شدند . به‏به ! چه جلال و جبروتی ! تاکنون او را چنین خوش‏لباس و آراسته ندیده بودم ! جوان بود و رشید ! لباس دامادی هم برازنده‏ی آن قد و قامت رعنا بود ! به دوستم گفتم :
- می‏بینی ؟
- آری . در این لباس خیلی زیباتر شده است .
در همین هنگام که با هم صحبت می‏کردیم ، کنیزکان - که حدود صد نفر می‏شدند . با جام‏های طلایی در دست برای خوشامدگویی و تبریک، میان مهمانان حرکت کردند .
از چهره‏ی امام جواد علیه‏السلام فهمیدم که ناراحت شده ، اما خشم خود را فرومی‏خورد . سرش را به زیر افکنده بود تا چشمش به نامحرم‏های مجلس نیفتد .
در همین گیرودار مردی که ریش بلندی داشت و در نواختن عود [1] ماهر بود ، برخاست و شروع به نواختن موسیقی و خواندن کرد .
هاج و واج مانده بودم ! یک چشمم به امام بود و چشم دیگرم به خواننده‏ی ترانه . دوستم گفت :
- عجب صدای خوبی دارد ! او کیست ؟
- نمی‏شناسی‏اش ؟
- نه . از کجا باید بشناسمش !
- او مخارق است ؛ نوازنده‏ی دربار خلیفه .
- عجب ! پس مخارق این است ! چرا خودش را به شکل دلقک درآورده ؟ !
- نمی‏دانم . حتماً این هم از توطئه‏های مأمون است .
صدای سوت و کف بلند بود. هنوز یکی دو بیت بیش‏تر نخوانده بود که صدای داماد جوان - امام جواد - همه را سر جای‏شان میخکوب کرد :
- از خدا بترس ، ای ریش‏دراز !
عود از دست مخارق به زمین افتاد و مثل مجسمه‏ای ثابت و بی‏حرکت ماند . اصلاً انتظار نداشت داماد جوان این گونه بر او فریاد بزند . مأمون که دید مجلس عروسی دخترش دارد به هم می‏خورد ، کنیزها را به بیرون فرستاد و دست خشک شده‏ی مخارق را گرفت و او را بیرون برد تا بیش‏تر از این آبرویش نرود .
آرامش به محفل بازگشته بود ، نگاهم به نگاه امام گره خورد . جلو رفتم و لبخندی زدم و عرض کردم :
ان شاء الله مبارک است ! [2] .
به فکر همه باش !
با کاروانی سفر می‏کردم و مسئولیت آماده کردن غذا و آب و هر چیز لازم را پذیرفته بودم . این کار را به خاطر سیر کردن شکم خود و تنها نبودن در سفر قبول کرده بودم . مردم خوبی بودند. قبلاً گفته بودند که حاضرند مرا رایگان به سفر ببرند ، اما نمی‏خواستم سربار آنان باشم .
صبح زود حرکت کرده بودیم . نزدیک ظهر برای نماز و ناهار توقف کردیم . جای باصفایی بود ؛ آب و درختی داشت ؛ منظره‏ی خوبی دیده می‏شد و نماز خواندن و ناهار خوردن ، حال و صفای خاصی داشت .
غذا را حاضر کردم و کاروانیان یکی پس از دیگری آمدند و سر سفره نشستند و خوردن را با « بسم‏الله » شروع کردند .
بین آنان جوانی متین و باوقار دیده می‏شد که او را نمی‏شناختم ، اما محبت عجیبی نسبت به او در دلم احساس می‏کردم . پس از خوردن ناهار ،بلافاصله مشغول جمع کردن سفره شدم . تکه‏های نان و غذا را که کنار سفره ریخته بود جمع می‏کردم که آن جوان خوش‏سیما گفت :
- آن‏ها را جمع نکن . بگذار باشد !
چرا ! حیف است. مسلمان نباید اسراف کند. خدا در قرآن گفته که اسراف‏کنندگان را دوست ندارد !
جوان لبخندی زد و گفت :
- این کار اسراف نیست. در بیابان و صحرا هر قدر که غذا کنار سفره بریزد نباید جمع کرد. نباید حیوانات صحرا را از آن محروم ساخت ؛ اما در خانه تمامی آنچه را کنار سفره ریخته باید جمع کرد ، زیرا مورد بی‏احترامی قرار می‏گیرد .
در برابر حرف حساب او جوابی نداشتم . وقتی به حاضران نگاه کردم . دیدم همه ، گفته‏های او را با سر تأیید می‏کنند .
جوان برخاسته بود تا از آب جاری کنارمان وضو بگیرد . هنوز به حرف‏های او فکر می‏کردم که سنگینی دستی را روی شانه‏ام حس کردم . یکی از همسفران بود . گفت :
- خسته نباشی !
- درمانده نباشی !
- می‏دانی او کیست ؟
- نه ولی جوان بسیار متین و مهربانی است . از اخلاقش خوشم آمد !
- او امام جواد است، فرزند امام رضا.
عرق سردی بر پیشانی‏ام نشست . دست و پایم سست شد . گفتم :
- عجب ! پس چرا زودتر نگفتی ؟ مرا ببین که برایش از آیات قرآن دلیل می‏آوردم . [3] .

پی نوشت ها:
[1] عود یکی از وسایل موسیقی ، شبیه تار است.
[2] مناقب ، ج 4 ، ص 396.
[3] وسائل الشیعه ، ج 16 ، ص 499 ؛ مکارم الاخلاق ، ص 145.
منبع: حیات پاکان (داستانهایی از زندگی امام جواد)؛ مؤلف: مهدی محدثی؛ بوستان کتاب چاپ دوم 1385.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir