برخورد با غلامان در آخر ماه رمضان

نوع اصطلاح :
عنوان :
برخورد با غلامان در آخر ماه رمضان
امام صادق علیه‏السلام فرمود:
حضرت زین‏العابدین علیه‏السلام هرگاه ماه رمضان می‏شد، غلامان و کنیزان خود را در موارد مخالفت و سرپیچی، تأدیب نمی‏کرد. هر چه از آنها سر می‏زد، در دفتری با قید تاریخ یادداشت می‏نمود، تا شب آخر ماه. در آن شب، همه را به گرد خود جمع کرده و از روی یادداشت به هر یک از آنها که سر پیچی کرده بود، می‏فرمود: در فلان روز و فلان ساعت تو فلان کار را نکردی؟ و من به تو چیزی نگفتم؟ آن غلام یا کنیز اعتراف می‏نمود. وقتی همه اقرار می‏کردند، در وسط آنها می‏ایستاد و می‏فرمود: آنچه من می‏گویم شما با صدای بلند بگویید: «قولوا یا علی بن الحسین ان ربک قد احصی علیک کلما احصیت علینا و لدیه کتاب ینطق علیک بالحق لا یغادر صغیرة و لا کبیرة مما اتیت و عملت» ای علی بن الحسین! پروردگارت، آنچه را که کرده‏ای ثبت و ضبط نموده، همان طور که تو کردار ما را ثبت کردی. در نزد او نوشته‏ای است که گواهی بر کردار گذشته‏ی تو، به راستی دارد. هیچ عمل کوچک و بزرگی از تو یافت نمی‏شود که در آن دفتر نباشد. اینک ما را عفو فرما و ببخش و چنانچه امیدواری خدای توانا تو را ببخشد. به یاد آور هنگامی را که در پیشگاه عدل الهی می‏ایستی. آن خدایی که به اندازه‏ی دانه‏ی خردلی ستم روا نمی‏دارد و همان مقدار کم را در روز واپسین، به حساب می‏آورد. از ما در گذر، خدای از تو بگذرد، چنانچه در قرآن می‏گوید: «و لیعفوا و لیصفحوا الا تحبون ان یغفر الله لکم» [1] عفو نمایید و چشم‏پوشی کنید، آیا نمی‏خواهید که خداوند شما را ببخشد و بیامرزد؟
تمام این سخنان را خود آن جناب به آنها تلقین می‏کرد و ایشان می‏گفتند و حضرت در میان آنها ایستاده و گریه می‏کرد و اشک می‏ریخت و می‏فرمود:
پروردگارا! تو دستور داده‏ای تا گذشت کنیم از کسی که به ما ظلم کرده؛ همان طوری که امر کرده‏ای، تو نیز از ما در گذر. خدایا تو شایسته‏تری به عفو و گذشت از ما بندگان. به ما گفته‏ای که سائل را از در خانه‏ی خود محروم و ناامید برنگردانید اینک به امید بخشایش، به در خانه‏ات آمده‏ایم. از تو می‏خواهیم تا ما را ببخشی و کرم فرمایی.
پروردگارا! منت گذار بر بنده‏ی خود و ناامیدم مکن و مرا جزء کسانی قرار ده که از عطایای تو بهره‏مند گشته‏اند. آنگاه غلامان عرض می‏کردند: آقای ما! با اینکه هرگز بدی نکرده‏ای، تو را بخشیدیم. می‏فرمود: بگویید: «اللهم اعف عن علی بن الحسین کما عفی عنا فاعتقه من النار کما اعتق رقابنا من الرق». بار خدایا! از علی بن الحسین بگذر؛ چنانچه از ما گذشت و او را از آتش جهنم آزاد کن، همانطور که ما را از بندگی آزاد کرد. خود آن جناب، در موقع این دعا، با اشک جاری «آمین» می‏گفت. یعنی: خدایا مستجاب گردان دعای ایشان را. آنگاه می‏فرمود: بروید که شما را آزاد کردم، به امید این که خداوند هم مرا ببخشد. در روز عید فطر، همه‏ی آنها را مقدار زیادی که از مردم بی‏نیاز باشند، عیدی داده و مرخص می‏نمود. هر سال، آخر ماه در حدود بیست نفر - کم یا بیش - را بدین ترتیب آزاد می‏فرمود. [2] .

مرا عشق و محبت در جهان آیین و دین باشد
بلی آیین و دین عشقبازان این چنین باشد

برو ای زاهد خود بین، مزن دم از خدا بینی‏
که خود اهل گمان، کی آگه از حق الیقین باشد

بود عارف، کسی که از دل و جان، در مسیر عشق‏
غلام سید سجاد، کهف العارفین باشد

خداجویی که از فرط عبادت، خود ز معبودش‏
مخاطب بر خطاب انت زین‏العابدین باشد

شهنشاهی که یکتا هادی راه هدی باشد
فلک جاهی که والا حامی شرع مبین باشد

خدیو دین، که بغضش باعث نار جحیم آمد
ولی حق، که حجتش موجب ماء معین باشد [3] .

پی نوشت ها:
[1] نور22.
[2] الهامات جانبخش 596 به نقل از بحار 11 / 22.
[3] چشمه‏سار ولایت 65.

منبع: داستان‏هایی از اخلاق و رفتار امام سجاد زین‏العابدین؛ علی میرخلف‏زاده؛ محمد و آل محمد صلی الله علیه و آله و سلم چاپ اول تابستان 1383.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir