اظهار ذلت در پیشگاه خدا

نوع اصطلاح :
عنوان :
اظهار ذلت در پیشگاه خدا
امام سجاد علیه‏السلام در محبت خدا غرق بود و حد اعلای اخلاص را داشت، در پیشگاه خداوند می‏نالید و در برابر عظمت او اظهار ذلت می‏کرد که از جمله مظاهر ابراز ذلتش در درگاه خدا این دعای شریف است:
«رب افحمتنی ذنوبی، و انقطعت مقالتی، فلا حجة لی، فانا الأسیر ببلیتی، المرتهن بعملی، المتردد فی خطیئتی، المتحیر عن قصدی، المنقطع بی، قد اوقفت نفسی موقف الأذلاء المذنبین، موقف الأشقیآء المتجرین علیک، المتسخفین بوعدک، سبحانک ای جرأة اجترات علیک، و ای تغریر غررت بنفسی؟! مولای ارحم کبوتی لحر وجهی، و زلة قدمی، وعد بحلمک علی جهلی، و باحسانک علی اسآءتی، فانا المقر بذنبی، المعترف بخطیئتی، و هذه یدی و ناصیتی استکین بالقود من نفسی، ارحم شیبتی، و نفاد ایامی، و اقتراب اجلی، و ضعفی، و مسکنتی، و قلة حیلتی، مولای: و ارحمنی اذا انقطع من الدنیا اثری، و امحی من الخلوقین ذکری، و کنت فی المنسیین کمن قد نسی، مولای و ارحمنی عند تغیر صورتی و حالی اذا بلی جسمی، و تفرقت اعضائی، و تقطعت اوصالی، یا غفلتی عما یراد بی، مولای و ارحمنی فی حشری و نشری و اجعل فی ذلک الیوم مع اولیآئک موقفی، و فی احبآئک مصدری، و فی جوارک مسکنی یا رب العالمین.» [1] . «پروردگارا! گناهانم مرا مغلوب کرده و از سخن گفتن باز مانده‏ام، از این رو حجت و برهانی ندارم به رنج و سختی گرفتار و در گرو اعمالم و در گرداب گناهان سرگردان، و در راه خویش وامانده‏ام، نفس خود را در جایگاه گنهکاران واداشته‏ام، و در جای آن نگون بختانی که بر تو گستاخی نموده‏اند؛ آنان که وعده تو را ناچیز شمرده‏اند، خداوندا! تو منزه و پاکی به کدام جرأت و بی‏باکی بر تو جرأت کردم و به کدام گستاخی خود را به هلاکت و تباهی درافکندم! ای مولای من به افتادن با تمام رخسارم و به لغزیدن پایم رحم کن و به حلم و بردباریت بر نادانیم، و به احسان و نیکیت بر بد کرداریم عفو فرما، زیرا که من به گناه خود معترفم و به خطای خویش اعتراف می‏کنم، اینک این دست و موی پیشانی من است که در اختیار توست و من زاری می‏کنم و خود را برای کیفر و مجازات تو آماده کرده و تسلیمم. بر پیریم و پایان رسیدن روزهای زندگی و نزدیک شدن مرگم و ناتوانی و نیازمندیم و درماندگیم رحم کن. ای مولای من! وقتی که نشان من از دنیا بریده و نامم از میان خلایق محو شود و مانند شخص فراموش شده از جمله فراموش شدگان باشم به من رحم کن. مولای من هنگام دگرگونی شکل و احوالم و هنگام پوسیدن بدنم و از هم پاشیدن جسمم و پاره شدن مفاصلم به من رحم کن، ای وای از غفلت و بی‏خبری من از هدفم! ای مولای من! مرا در برانگیخته شدن و زنده گشتنم و ایستادن با دوستانت در قیامت و بازگشتم در میان یارانت و منزل گزیدن در جوارت رحم کن ای پروردگار جهانیان.»
به راستی که ایمان به خدا تمام دل و تمایلات فطری و حرکات جسمانی و دیدگاههای اعضا و جوارح و رفتار و سلوکش را پر کرده است و به خاطر همین جنبه فوق العاده ایمان است که سزاوار لقب امام المتقین و سید المنیبین را یافته است. در این جا سخن ما درباره برخی از خصلتهای روحی و خصوصیات ذاتی آن حضرت پایان گرفت.

پی نوشت ها:
[1] صحیفه سجادیه: دعای پنجاه و سوم.

منبع: تحلیلی از زندگانی امام سجاد (جلد 1)؛ باقر شریف قرشی؛ ترجمه محمد رضا عطائی؛ کنگره جهانی حضرت رضا علیه السلام 1372.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir