قدرت و نیروی امام علی‏

نوع اصطلاح :
عنوان :
قدرت و نیروی امام علی‏
ابن ابی‏الحدید گوید: اما قوت و نیروی بدنی امام علیه‏السلام به پایه‏ای است که ضرب‏المثل شده است؛ ابن‏قتیبه گوید: «او با هیچ کس کشتی نگرفت مگر آنکه او را به خاک افکند». و اوست که در قلعه خیبر را از جا کند در صورتی که گروهی از مردم جمع شدند تا آن را برکنند نتوانستند. و اوست که بت هبل را که از سنگی بزرگ تراشیده بودند از بالای کعبه کند و بر زمین افکند. و اوست که در ایام خلافت خود صخره بزرگی را که روی چشمه ای قرار داشت و سپاهیان حضرتش نتوانستند آن را بردارند از جای برکند و آب از زیر آن بیرون جست. [1] .
علامه مجلسی رحمة الله گوید: ابوطالب به عادت عرب فرزندان و برادرزادگان خود را جمع می‏کرد و به کشتی گرفتن وا می‏داشت، و علی علیه‏السلام با آنکه طفل بود آستین بالا می‏زد و با برادران بزرگ و کوچک خود و عموزادگان بزرگ و کوچک خود کشتی می‏گرفت و آنان را به خاک می‏افکند و پدرش می‏گفت: علی ظهیر و پیروز شد و او را «ظهیر» نامید. چون علی علیه‏السلام بزرگ شد با مرد قوی و نیرومند کشتی می‏گرفت و او را زمین می‏زد، و مرد تنومند و دراز قامت را با دست خود می‏گرفت و به سوی خود می‏کشید و او را می‏کشت، و بسا کمر او را می‏گرفت و به هوا بلند می‏کرد، و بسا در پی اسب نر در حال دویدن می‏دوید و او را باز می‏گردانید. [2] .
امام صادق علیه‏السلام در حدیثی فرمود: فاطمه بنت اسد- رضی الله عنها- مادر امیرمؤمنان علیه‏السلام گوید: او را بستم و در قنداق پیچیدم ولی آن را پاره کرد، سپس در دو قنداق و سه چهار و پنج و شش قنداق که برخی از آنها از چرم و حریر بود پیچیدم باز هم همه را پاره کرد، و گفت: مادر، دست مرا نبند که من محتاجم هنگام ذکر پروردگار خود انگشتانم را به راست و چپ حرکت دهم و اظهار عجز و نیاز به درگاه خدا کنم. [3] .
علی علیه‏السلام در گهواره بود و دستش بسته، ناگاه ماری را دید که به سوی او در حرکت است، از جای جنبید و دست خود را از بند درآورد و گلوی مار را با پنجه خود فشرد به حدی که پنجه‏اش در گلوی مار فرو رفت و همین طور او را فشرد و نگه داشت تا مرد. چون مادرش این را بدید فریاد و استغاثه کرد، اهل خانه و همسایگان جمع شدند، آنگاه مادرش گفت: تو به سان حیدره (شیر ژیان) هستی. [4] .
علامه در علم لغت، ابن‏منظور، گوید: حیدره یعنی شیر از هری، از ابوالعباس احمد بن یحیی نقل کرده است که راویان اختلاف ندارند در اینکه این ابیات از علی بن ابی‏طالب علیه‏السلام است:
انا الذی سمتنی امی حیدرة کلیث غابات غلیظ القصرة «اکیلکم بالسیف کیل السندرة» «من آنم که مادرم حیدر نامید، بسان شیر قوی هیکل بیشه، که با شمشیر مانند پیمانه‏ای بزرگ شما را پیمانه می‏کنم (و گروه گروه شما را از زمین بر می‏چینم».
سندره به معنای جرأت آمده و رجل سندر یعنی مرد با جرأت، و نیز به معنای پیمانه بزرگ است و حیدر یعنی شیر. ابن‏اعرابی گفته: حیدره در میان شیران مانند شاه در میان مردم است. ابوالعباس گفته: به خاطر درشتی گردن و نیروی دستهایش شاه شیران است. و از همین ماده است غلام حادر یعنی جوان قوی هیکل زورمند، و یاء و هاء آن زایدند (و اصل آن «حدر» است). این بری این رجز را چنین آورده:
اکیلکم بالسیف کیل السندرة اضرب بالسیف رقاب الکفرة «... با شمشیر گردن کافران را می‏زنم.»
ابن‏بری اضافه می‏کند که منظور این سخن آن است که مادرم مرا اسد (شیر) نامید و چون به جهت حفظ قافیه نمی‏توانست اسد بگوید لفظ حیدره را به کار برده است،زیرا مادرش او را حیدره ننامید بلکه او را به نام پدر خودش «اسد» نامید، زیرا او فاطمه بنت است، و ابوطالب در هنگام ولادت و نامگذاری آن حضرت نبود،چون آمد نام اسد را نپسندید و او را علی نامید. و چون علی این رجز را در جنگ خیبر خواند خود را به همان نامی که مادرش بر او نهاده بود نامید.
جابر انصاری گوید: پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم در روز خیبر پس از آنکه برای علی علیه‏السلام دعا کرد پرچم را به دست او داد، او با شتاب حرکت کرد و یارانش هم می‏گفتند: بشتاب؛ [5] .
او رفت تا به قلعه رسید، در قلعه را از جا کند و به زمین افکند، آن گاه هفتاد نفر از ما جمع شدیم و کوشیدیم تا در را به جای خود باز گردانیم. [6] .
وله یوم خیبر فتکات کبرت منظرا علی من راها یوم قال النبی انی لاعطی رایتی لیثها وحامی حماها فاستطالت أعناق کل فریق لیروا أی ماجد یعطاها فدعا أین وارث العلم و الحلم مجیر الأیام من بأساها أین ذوالنجدة الذی لو دعته فی الثریا مروعة لباها فأتاه الوصی أرمد عین فسقاهابریقه وشفاها ومضی یطلب الصفوف فولت عنه علما بأنه أمضاها ویری مرحبا بکف اقتدار أقویاء الأقدار من ضعفاها ودحی بابها بقوة بأس لو حمته الافلاک منه دحاها عائذ للمؤ ملین مجیب سامع ما تسر من نجواها انما المصطفی مدینه علم وهو الباب من أتاه أتاها وهما مقلتا العوالم یسراها علی و أحمد یمناها «او علی علیه‏السلام» در روز خیبر دلاوریها از خود نشان داد که در نظر بینندگان بسیار بزرگ آمد».
«روزی که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: من پرچم خود را به شیر این امت و پاسدار آن خواهم سپرد».
«گردن همه گروهها کشیده شد تا ببینند که این پرچم به کدام مرد بزرگواری سپرده می‏شود».
«پیامبر صدا زد: کجاست وارث علم و حلم، و آن که در جنگها به فریاد می‏رسد))؟
«کجاست آن دلاوری که اگر در ثریا شخص بیمناکی از او کمک بخواهد به فریاد او می‏رسد»؟
«در این هنگام وصی آن حضرت در حالی که درد چشم داشت پیش آمد و پیامبر آب دهان در جشم او انداخت و شفا یافت ».
«و او بر صفهای دشمن تاخت و آنها گریختند، چرا که می‏دانستند او کاری‏ترین مرد جنگی است ».
«و با دست اقتدار خود به مرحب نشان داد که بزرگترین قدرتمندان در برابر او ناتوانند».
«و با نیروی هر چه تمام‏تر در قلعه را از جا کند که اگر افلاک آسمانی در برابر او مقاومت می‏کردند همه را با خاک یکسان می‏نمود».
«او پناه دهنده آرزومندان و اجابت کننده آنهاست و رازهای نهانی آنها را می‏شنود».
«بی شک مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم شهر علم است و او در آن شهر است که هر که از آن در وارد شود به شهر رسد».
«و هر دو دیدگان همه عوالمند، علی علیه‏السلام دست چپ و احمد صلی الله علیه و آله و سلم دست راست آنهاست». [7] .

پی نوشت ها:
[1] شرح نهج‏البلاغه21:1.
[2] بحارالانوار275:41.
[3] همان.
[4] همان.
[5] در نسخه‏ای دیگر: «می‏گفتند: ملایم‏تر برو».
[6] بحارالانوار279:41.
[7] منسوب به امام علی بن ابی‏طالب علیه‏السلام، ص734-729.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir