زیاد بن ابیه (عبید)

نوع اصطلاح :
عنوان :
زیاد بن ابیه (عبید)
زیاد ابتدا از کارگزاران و شیعیان حضرت علی علیه‏السلام بود، اما بعداً از مسیر خود منحرف شد و به معاویه پیوست و از دشمنان سرسخت امام علی علیه‏السلام گردید.
در این نوشتار شرح حال زیاد را در سه بخش آورده‏ایم، بخش اول خلاصه‏ای از آغاز زندگانی و سابقه او، بخش دوم همراهی او با امیرالمؤمنین علیه‏السلام و سومین بخش بریدن او از آن حضرت و ملحق شدن به معاویه و جنایات و ستم‏های او نسبت به یاران علی علیه‏السلام است. اینک به بخش اول از شرح حال او می‏پردازیم:
سمیه مادر زیاد از زنان بدکاره و فاسد زمان جاهلیت بود. شوهر رسمی او عبید نام داشت و زیاد وقتی به دنیا آمد، چون از نظر پدر نامشخص بود، لذا او را گاهی به زیاد بن سمیه می‏نامیدند (یعنی او را به مادرش نسبت می‏دادند) و یا زیاد بن عبید ثقفی، و بعضی او را «زیاد بن ابیه» می‏نامیدند، و اول کسی که او را به زیاد بن ابیه خواند، عایشه بود. [1] و بعدها معاویه زیاد را بر خلاف سنت پیامبر صلی الله علیه و آله که فرموده است: «الولد للفراش و للعاهر الحجر» [2] به خود منتسب نمود و گفت: او برادر من است و پدرش پدر من ابو سفیان است. از این رو به وی «زیاد بن ابوسفیان» هم می‏گویند.
ابن ابی الحدید می‏نویسد: وقتی معاویه او را به خود ملحق کرد، بیشتر مردم به او زیاد بن ابی سفیان می‏گفتند، چرا که مردم همواره پیرو پادشاهان و زورمداران هستند؛ زیرا بیم و امید و سود و زیان از آنان است و پیروی مردم از دین در قبال پیروی آنها از پادشاهان هم چون قطره‏ای در قبال اقیانوس است. [3] .
اینک به بخش دوم از زندگانی زیاد می‏پردازیم که همراهی با امیرالمؤمنین علیه‏السلام و کاردانی و خدمات او در این روزگار است:
او به سن بلوغ که رسیده بود، در عصر خلافت ابوبکر اسلام آورد [4] و سپس به واسطه زیرکی و کاردانی که داشت در امور دیوانی کارآمد بود و مورد توجه عمر بن خطاب قرار گرفت و لذا عمر او را برای اصلاح امور به یمن فرستاد.

پی نوشت ها:
[1] سفینة البحار، ج 1، عنوان «زید»، ص 579.
[2] فرزند از صاحب فراش است و برای زناکار سنگ است.» یعنی: کسی که از طریق شرعی به دنیا آید برای پدر و مادرش می‏باشد و از هم ارث می‏برند و اگر از طریق غیرشرعی به دنیا آید، آن مولود نسبت به پدر ندارد و سنگ حق اوست نه فرزند و از هم ارث نمی‏برند.
[3] متن عربی آن در شرح ابن ابی الحدید، ج 16، ص 180 او چنین است: «و لما استلحق قال له اکثر الناس: زیاد بن ابی سفیان، لأن الناس مع الملوک الذین هم مظنّة الرهبّة و الرّغبة، و لیس اتباع الدین بالنسبة الی اتباع الملوک إلّا کالقطرة فی البحر المحیط».
[4] سیر اعلام النبلاء، ج 5، ص 18.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir