سخنرانی امام علی برای هدایت خوارج

نوع اصطلاح :
عنوان :
سخنرانی امام علی برای هدایت خوارج
هنگامی که خوارج در مخالفت خود در مسئله حکمیت پافشاری داشتند حضرت امیرالمؤمنین علی‏ علیه السلام به لشگرگاه آنان آمد و چنین فرمود:
أکُلُّکُم شَهِدَ مَعَنا صِفِّینَ؟
فَقالُوا: مِنَّا مَنْ شَهِدَ وَ مِنَّا مَنْ لَمْ یشْهَدْ، قالَ: فَامْتازُوا فِرْقَتَینَ، فَلْیکُنْ مَنْ شَهِدَ صَفّینَ فِرْقَةً، وَ مَنْ لَمْ یشْهَدْها فِرْقَةً، حَتّی اُکَلِّمَ کُلاًّ مِنْکُمْ بِکَلامٍ.
وَ نادَی النَّاسَ، فَمَن اَمْسِکوُا عَنِ الْکَلامِ، وَ اَنْصِتُوا لِقَوْلِی، وَ اَقْبِلُوا بِأَفْئِدَتِهِم اِلی، فَمَنْ نَشَدْناهُ شَهادَةً فَلْیقُلْ بِعِلْمِهِ فیها. ثُمَّ کَلَّمَهُمْ عَلَیهِ‏السَّلامُ بِکَلامٍ طَویلٍ، مِنْ جُمْلَتِهِ أنْ قالَ‏علیه السلام:
ألَمْ تَقُولُوا عِنْدَ رَفْعِهِمُ الْمَصَاحِفَ حیلَةً وَ غیلَةً، وَ مَکْراً وَ خَدیعَةً إخْوانُنَا وَ اَهْلُ دَعْوَتُنَا، اِسْتَقَالُونَا وَ اِسْتَراحُوا اِلی کِتابِ اللَّهِ سُبْحانَه، فَالرَّأْیة الْقَبُولُ مِنْهُمْ وَ التَّنْفیسُ عَنْهُمْ؟ فَقُلْتَ لَهُم:
هذَا الْاَمْرُ ظاهِرُهُ ایمانٌ، وَ باطِنُهُ عُدْوانٌ، وَ أَوَّلُهُ رَحْمَةٌ، وَ آخِرُهُ نِدامِةٌ فَاَقیمُوا عَلَی شَأْنِکُم، وَ الْزِمُوا طَریقَتَکُمْ، وَ عَضُّوا الْجَهادِ بِنَواجِذِکُم وَ لا تَلْتَفِتُوا اِلی ناعِقٍ نَعَقَ:
إنْ أُجیبَ أضَلَّ، وَ إنْ تُرِکَ ذَلَّ.
وَ قَدْ کانَتْ هذِهِ الْفَعْلةُ، وَ قَدْ رَاَیتُکُمْ أعْطَیتُمُوها. وَ اللَّهِ لَئنْ أبَیتُها ما وَجَبَتْ عَلَی فَریضَتِها، وَ لا حَمَّلَنِی اللَّهُ ذَنْبَها وَ وَاللَّهِ إنْ جِئْتُها إنّی لَلْمُحِقُّ الَّذی یتَّبَعُ؛ وَ إنَّ الْکِتابَ لَمَعی، ما فارَقْتُهُ مُذْ صَحِبْتُهُ: فَلَقَدْ کُنَّا مَعَ رَسُولُ اللَّهِ‏ صلی الله علیه وآله وسلم، وَ إنَّ الْقَتْلَ لَیدُورُ عَلَی الْآباءِ وَ الْاءبْناءِ وَ الْإخْوانِ وَ الْقَرَباتِ (الْقُرَباء)، فَما نَزْدادُوا عَلَی کُلِّ مُصیبَةٍ وَ شِدَّةٍ اِلاَّ ایماناً وَ مُضِیاً عَلَی الْحَقِّ، وَ تَسْلیماً لِلْاءمْرِ، وَ صَبْراً عَلَی مَضَضِ الْجِرَاحِ وَ لَکُنَّا اِنَّما اَصْبَحْنا نُقاتِلُ إخْوانُنَا فی الْاِسْلامِ عَلَی ما دَخَلَ فیهِ مِنْ الَّزیغِ وَ الْإعْوِجاجِ، وَ الشُّبْهَةِ وَ التَّأویلِ.
فَإذا طَمِعْنا فی خَصْلَةٍ یلُمُّ اللَّهُ بِها شَعَثَنَا، وَ نَتَدانی بِها اِلی الْبَقِیةِ فیما بَینَنا، رَغِبْنا فیها، أمْسَکْنا عَمَّا سِواها.
«آیا شما همه در صفّین همراه ما بودید؟
گفتند: بعضی از ما آری و بعضی خیر،
فرمود: پس به دو گروه تقسیم شوید، آنها که در صفّین بودند یک طرف، و آنها که نبودند در سوی دیگر، تا با هر کدام با سخنی که شایسته آنهاست گفتگو کنم.
آنگاه مردم را ندا داد و فرمود:
از سخن گفتن خودداری کنید، به حرفهایم گوش فرا دهید و با دلهایتان به سوی من آئید و هر کس را که سوگند دادم درباره آنچه گواهش میگیریم، با علم خود شهادت دهد.
سپس با آنان سخنانی طولانی را بازگو کرد (که قسمتی از آن این است):
مگر آنوقت که از روی حیله و مکر و خدعه و فریب قرآنها را بر سر نیزه بلند کردند، نگفتید:
برادران ما هستند و اهل آئین ما؟ از ما می‏خواهند که از آنان بگذریم و راضی به حکومت کتاب خدا شده‏اند، پس نظر ما این است که حرفشان را قبول کنیم و دست از آنان برداریم، امّا من به شما گفتم که این امر ظاهرش ایمان است و باطنش دشمنی و عدوان، آغازش رحمت است و پایانش ندامت؛ بر همین حال باقی باشید و از راهی که پیش گرفته‏اید منحرف نشوید، و در جهاد دندان‏ها را روی هم فشار دهید؛ و به هر صدائی اعتنا نکنید، چه اینکه اینها صداهائی است که اگر پاسخش گوئید، گمراه می‏کند، و اگر رهایش سازید خوار و ذلیل می‏گردد، متاسّفانه وضع چنان شد که شما رأی حکمیت را به آنها دادید.
به خدا سوگند اگر من از این کار اِبا داشتم، مقرّرات آن بر من واجب نبود، و گناهی از این رهگذر بر دوش من قرار نداشت و سوگند به خدا اگر آن را می‏پذیرفتم باز هم حق با من بود، و می‏بایست از من پیروی شود؟
چه اینکه کتاب خدا با من است (و کتاب خدا حقّ را به من می‏دهد) من از آن هنگامی که با آن آشنا شده ام از آن جدا نگشته‏ام، ما با پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم بودیم، و قتل و کشتار گرداگرد پدران، فرزندان، برادران و خویشاوندان دور می‏زد، از وارد شدن هر مصیبت و شدّتی چیزی جز بر ایمان و گام برداشتن در راه حق و تسلیم فرمان خدا و شکیبائی و استقامت بر درد و سوزش جراحت‏ها نمی‏افزودیم، ولی هم اکنون با برادران اسلامی خویش بواسطه تمایلات نابجا و کجی ها و انحرافات و شبهات و تأویلات ناروا می‏جنگیم، پس هرگاه احساس کنیم چیزی باعث جمع پراکنده ما است.
و به وسیله آن به هم نزدیک می‏شویم و باقیمانده پیوندها را محکم می‏سازیم، ما به آن تمایل نشان می‏دهیم، و آن را گرفته و غیرش را رها می‏سازیم.) [1] .

پی نوشت ها:
[1] خطبه 122 نهج‏البلاغه معجم المفهرس محمد دشتی.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir