برخورد قاطع با کجروی‏ها

نوع اصطلاح :
عنوان :
برخورد قاطع با کجروی‏ها
پس از کودتای سقیفه و آرام کردن مردم، و تحقّق حکومت خلیفه اوّل، زمینه ریاست خلیفه دوّم نیز فراهم شد که با انواع خشونت ها هر چه می‏خواست انجام می‏داد، و به اعتراف نویسندگان اهل سنت حدود 94 حلال را حرام کرده بود، و مردم در سکوت و سازش، اعتراض نمی‏کردند.
در آغاز خلافت برای آنکه مطمئن شود دیگر اعتراض کننده ای وجود ندارد، در بالای منبر گفت:
لَوْ صَرَفْنا عَمَّا تَعْرِفُونَ اِلی ما تُنْکَرُونْ، ما کُنْتُمْ صانِعین؟
«اگر از احکام الهی که می‏شناسید دست برداریم و مسائلی را مطرح کنیم که در اسلام نباشد، چه خواهید کرد؟»
خلیفه دوم تا سه بار سئوال خود را تکرار کرد، امّا متأسّفانه کسی پاسخ نداد.
امام علی‏ علیه السلام که آن وضع اسف بار را شاهد بود برخاست و فرمود:
تو را به توبه کردن وادار می‏کنیم.
خلیفه گفت: اگر توبه نکنم؟
حضرت امیرالمؤمنین‏ علیه السلام فرمود:
اِذَنْ لَنَضْرِبُ فِیهِ عَیناکَ
«درآن هنگام بین دو چشم تو را با شمشیر می‏زنیم»
این جواب قاطع و شجاعانه امام علی‏ علیه السلام، خلیفه را به عقب نشینی وادار کرد و گفت:
شکر خدا را در امّت اسلام هستند کسانی که اگر بخواهیم کجروی داشته باشیم ما رابه راه راست می‏کشانند. [1] .
این الگوی رفتاری در پاسخ دادن به خلیفه دوّم، یکی از مصادیق روشن نظارت مردمی است.
اگر مردم مسائل جاری کشور اسلامی را به درستی بشناسند و ریشه‏ها و علل و عوامل کاستی‏ها و انحرافات را بدانند و با عوامل آن برخوردِ بجا و شایسته‏ای داشته باشند، جامعه راهِ سلامت را می‏پیماید و انواع انحرافات در آن راه پیدا نمی‏کند.
بنابراین مردم باید به دولت مردان تذکّر دهند،
آنها را نصیحت کنند،
و در امور جاری کشور اسلامی دخالت کرده، نظارت دقیق داشته باشند،
که اگر نظارت مردمی تحقّق یابد، بسیاری از بزهکاری‏ها مطرح نمی‏شود.
چون امّت اسلامی پس از رسول خدا علیه السلام امر به معروف و نهی از منکر را از یاد بردند، و نظارت دقیق نکردند و بی‏تفاوت شدند، حاکمان ستمکار بر آنها مسلّط شده و ارزش‏های اسلامی را به دست فراموشی سپردند، که حضرت اباعبداللَّه‏ علیه السلام نیز در همین رابطه فرمود:
إِنَّا لِلَّهِ وَ إنَّا إلَیهِ راجِعُونَ وَ عَلی الْاِسْلامِ اَلسَّلامُ إذْ قَدْ بُلِیتِ الأُمَّةُ بِراعٍ مِثْلَ یزیدَ.
ثم أقبل الحسین‏ علیه السلام علی مروان و قال:
وَیحَکَ! أَتَأْمُرُنی بِبَیعَةِ یزیدَ وَهُوَ رَجُلٌ فاسِقٌ! لَقَدْ قُلْتَ شَطَطاً مِنَ الْقَولِ یا عَظیمَ الزُّلَلِ!
لا أَلُومُکَ عَلی قَوْلِکَ لِأَنَّکَ الْلَعینُ الَّذی لَعَنَکَ رَسُولُ‏اللَّهِ‏ صلی الله علیه وآله وَ أَنْتَ فی صُلْبِ أَبیکَ الْحَکَمِ بْنِ أَبی الْعاصِ، فَإِنَّ مَنْ لَعَنَهُ رَسُولُ‏اللَّه‏ صلی الله علیه وآله لایمْکِنُ لَهُ وَلا مِنْهُ إِلاَّ أَنْ یدْعُوَ اِلی بَیعَةِ یزیدَ.
ثم قال‏ علیه السلام:
إِلَیکَ عَنّی یا عَدُوَّ اللَّهِ؟ فَإِنَّا أَهْلُ بَیتِ رَسُولِ‏اللَّهِ‏ صلی الله علیه وآله وَالْحَقُّ فینا وَ بِالْحَقِّ تَنْطِقُ أَلْسِنَتُنا، وَ قَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ‏اللَّهِ‏ صلی الله علیه وآله یقُولُ:
الخلافة محرمة علی آل أبی سفیان، و علی الطلقاء أبناء الطّلقاء، فاذا رأیتم معاویة علی منبری فابقروا بطنه.
فَوَاللَّهِ لَقَدْ رَآهُ أَهْلُ المَدینَةِ عَلی مِنْبَرِ جَدّی فَلَمْ یفْعَلُوا ما أُمِرُوا بِهِ، فَابْتَلاهُمُ اللَّهُ بِاِبْنِهِ یزیدَ! زادَهُ اللَّهُ فی النَّارِ عَذاباً. [2] .
(ما همه از خدائیم و به سوی او بازمی‏گردیم، و باید بر اسلام سلام فرستاد که دارد از بین ما می‏رود، زیرا امّت اسلامی دچار حاکمی چون یزید شد، وای بر تو ای مروان! تو مرا دستور می‏دهی که با یزید بیعت کنم؟ در حالیکه او مردی فاسق است.
«به تحقیق سخن ناروائی گفتی ای کسی که لغزش‏های تو فراوان و بزرگ است»
تو را بر این سخن زشت سرزنش نمی‏کنم زیرا تو لعنت شده‏ای هستی که رسول‏خدا صلی الله علیه وآله وسلم تو را در حالی لعنت کرد که بر پُشت پدرت «حَکَم» بن عاص بودی.
و همانا کسی را که رسول‏خدا صلی الله علیه وآله وسلم لعنت کند، چاره‏ای جز این ندارد که مردم را به بیعت یزید بخواند.
از من دور شو ای دشمن خدا!
ما اهل‏بیت رسول‏خدائیم، و حق در میان ماست، و زبان ما به حق سخن می‏گوید و بتحقیق خودم از رسول‏خدا صلی الله علیه وآله وسلم شنیدم که می‏فرمود:
«خلافت اسلامی بر فرزندان ابوسفیان حرام است، و بر آزادشدگان و فرزندان آزاد شدگان حرام است، پس هرگاه معاویه را بر روی منبر من دیدید شکم او را پاره کنید».
پس سوگند به خدا! مردم مدینه معاویه را بر منبر جدّ من رسول‏خدا صلی الله علیه وآله وسلم دیدند و دستور پیامبر را اجرا نکردند که خداوند آنها را به پسرش یزید دچار کرد، خدا عذاب او را در آتش زیاد کند). [3] .

پی نوشت ها:
[1] مناقب خوارزمی ص 52،و حکومت در اسلام ص 324.
[2] اسناد این کلام نورانی به این شرح است:
1- فتوح ابن اعثم کوفی ج5 ص17
2- مقتل الحسین‏ علیه السلام خوارزمی ج1 ص184
3- لهوف ابن طاووس ص20
4- مثیر الاحزان ص10.
[3] فرهنگ سخنان امام حسین‏ علیه السلام، نوشته: محمد دشتی، حدیث 251.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir