شمشیر سزای شورشیان

نوع اصطلاح :
عنوان :
شمشیر سزای شورشیان
کسی که از دستور رهبری سر می‏پیچد آشوبگر به شمار می‏رود.
با شورشیان جز زبان زور، چه حربه‏ای را می‏توان به کار برد؟
این نظر امام علی (ع) است. او نخست رهبری حکیمانه‏ای را که پیروی از آن واجب است تشریح می‏کند و دو ویژگی اصلی آن را بر می‏شمارد:
1- توانائی آن به رهبری صحیح و درک مقتضیان آن.
2- شناخت عمیق احکام الهی.
امام کسی را که بر این حاکمیت بشورد شورشگر می‏شمارد و خواستار سرکوب او می‏گردد تا به راه آید. امام علی (ع) می‏فرماید:
«ای مردم، آن کس به تصدی امر خلافت سزاوارتر است که تواناتر باشد و داناتر به حکم خدا در این امر. هر گاه شورشگری فتنه برانگیزد، به او هشدار دهد و اگر به راه نیامد سرکوبش کند.
و به زندگی‏ام سوگند چنانچه پیمان امامت به شرط، حضور همه‏ی مردم منعقد گردد، این مهم تحقق نخواهد پذیرفت لکن رسم آن است که حاضران از سوی خود و غایبان حکم می‏دهند، و پس از آن کسی که حاضر بوده حق بازگشت از بیعت را ندارد و آن که غایب بوده نمی‏تواند برای خود انتخاب کند. بدانید که من با دو کس می‏جنگم: یکی کسی که دعوی چیزی دارد که از آن او نیست. و دیگری آن که از آنچه بر عهده اوست سرباز می‏زند.
ای بندگان خدا، شما را به تقوی در پیشگاه خدا اندرز می‏دهم، که تقوی بندگان را بهترین اندرز و نیکوترین فرجام کارها در نزد خداوند است. باب جنگ میان شما و اهل قبله گشوده شده است و تنها کسی، پرچم این جنگ را به دوش تواند کشید که اهل بصیرت و بینش باشد، و از علم مواضع حق برخوردار. پس به هر فرمانی که دریافت می‏دارید، عمل کنید و از آنچه شما را باز می‏دارند، دست بکشید و تا کاری را به روشنی ندیده‏اید در آن شتاب مورزید، و چاره‏ی هر مشکلی که از گشودن آن درمانید به دست ماست.» [1] .
جمعیت شورشگر نیز همان حکم فرد را دارند، یعنی مثلا هر گاه مردم شهری سر به شورش بردارند باید به زور شمشیر آنان را باز گرداند.
امام علی (ع) در نامه‏ای به اهل بصره می‏نویسد:
و قد کان من انتشار حبلکم و شقاقکم ما لم تغبوا عنه، فعفوت عن مجرمکم و رفعت السیف عن مدبرکم، و قبلت من مقبلکم فان خطت بکم...
«تلاش برای آشوبگری و توطئه چینی چیزی نیست که از آن بی‏خبر باشید. اینک از گنهکارتان در می‏گذرم و از فتنه جویتان شمشیر بر می‏گردانم و هر که به من روی می‏آورد، می‏پذیرم. اما اگر باز هم به توطئه‏های هلاکت بار و حماقتهای بیدادگرانه دست بزنید و با من از در مخالفت برآئید، من آماده‏ام که اسب و ساز و برگ فراهم سازم و پای در رکاب گذارم. اما اگر مرا به جنگیدن وادارید، چنان کارزاری بر پا کنم که روز «جمل» در پیش آن جز دم گذرایی جلوه نکند. اما بدانید که برتری آن کس را که راه اطاعت پیش گیرد و حق آن کس را که نیکخواه مردم باشد قدر می‏شناسم. نه بی‏گناهی را به جای گنهکار می‏گیرم، و نه عهدشکنی را در کنار وفاداران قرار می‏دهم.» [2] .

پی نوشت ها:
[1] نهج‏البلاغه، خطبه‏ی 172.
[2] نهج‏البلاغه، نامه‏ی شماره‏ی 29.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir