جایزه مداح علی(ع)‏

نوع اصطلاح :
عنوان :
جایزه مداح علی(ع)‏
عضد الدوله، مقتدرترین سلطان آل بویه بود. آل بویه خاندانی ایرانی و شیعه بودند و نزدیک به یک قرن با اقتدار کامل حکمروایی کردند قرن چهارم هجری که دوران حکمروایی آنان بود، از دوران خوش و آزادی شیعیان در عراق به شمار می‏رود.
عضد الدوله گنجی پیدا کرده بود، به همین خاطر در سال سیصد هجری قمری (مسعود بن آل بویه) را به نجف اشرف فرستاد تا قبر مرقد شریف و مقدس آقا امیرالمؤمنین علی(ع)را تعمیر و ترمیم کند.
مسعود به نجف رفت و مشغول ساختن قبّه و بارگاه و تأسیسات گردید، در آن زمان شاعری بنام (حسین بن حجّاج) زندگی می‏کرد، وی از فصیحترین شاعران عرب و شیعه‏ای پاکباخته و شجاع بود، او بمناسبت ساخته شدن بارگاه شعری سرود و برای خواندن آن بنجف رفت.
در مجلسی که مسعود و سید مرتضی حضور داشت (سید مرتضی علم الهدی از بزرگترین علمای شیعه است. وی شاگرد شیخ مفید و استاد شیخ طوسی است. پس از فوت شیخ مفید نقابت و رهبری شیعیان به وی رسید، وی برادر سید رضی است که نهج‏البلاغه را جمع آوری کرده است) حسین قصیده‏اش را خواند (ای صاحب قبّه سفید در نجف) شعر او قصیده عجیبی بود، تمام فضائل آقا امیرالمؤمنین علی(ع)را در این اشعار جمع کرده بود، هر بیت شعرش چشمان شیعیان را روشن و چشم دشمنان را کور می‏ساخت.
بالاخره در ادامه شعر به جائی رسید که طعن بر خلفا و بر خلاف (تقیه) بود، بهمین دلیل سید مرتضی فریادی زد و گفت کافی است دیگر نخوان....
حسین با ناراحتی مجلس را ترک کرد زیرا به جای اینکه به او آفرین گفته شود و جایزه دهند، برسرش فریاد کشیده و او را از خود رانده بودند، او محزون و غمگین به خانه رفت.
شب در عالم رؤیا آقا حضرت علی(ع)را دید حضرت به او فرمود: ای پسر حجاج ناراحت نباش، من برای جبران خطا دستور دادم که فردا سید مرتضی نزد تو بیاید. وقتی که او آمد سرجایت بنشین تا احترامت نگاه داشته شود.
سید مرتضی عالمی بزرگوار و بلند مرتبه و رهبر شیعیان و مورد علاقه معصومین (علی(ع)هم‏السلام) بود، شب در خواب، جدش حضرت امیرالمؤمنین (ع) را دید که ناراحت و خشمناک است، عرضکرد: ای مولای من، من فرزند و مخلص شما هستم چرا از دست من ناراحت هستید؟
حضرت فرمود: چرا دل شاعر ما را شکستی؟ فردا می‏روی و از او عذر خواهی می‏کنی. در ضمن سفارش او را به آل بویه می‏نمائی تا جایزه فراوانی به او بدهند.
شاعران اهلبیت (علی(ع)هم‏السلام ) همیشه جانشان را در کف دستشان گرفته بودند و با هر بیت شعری که می‏گفتند تیری به قلب دشمنان می‏افکندند و کینه و غضب دشمنان را به جان می‏خریدند، همیشه جانشان در خطر بود بهمین خاطر همیشه مورد علاقه اهلبیت (علی(ع)هم‏السلام) بودند.
روز بعد، سید مرتضی برخاست و به در خانه حسین رفت و در زد حسین از درون خانه فریاد زد، در باز است، اما آن آقائی که شما را به اینجا فرستاده است به من هم امر کرده است که از جایم برنخیزم.
سید پاسخ داد شنیدم و اطاعت کردم. پس وارد خانه شد و معذرت خواست و حسین را نزد مسعود برد و معرفی‏اش کرد و فرمود: که وی مورد نظر آقا امیرالمؤمنین علی(ع)است و مسعود نیز برایش جایزه مقرّری تعین کرد.

تا زنده‏ام بجهان، گویم ثنای علی(ع)
جانم فدای علی(ع)، جانم فدای علی(ع)‏

شور و نشاط درون، ز اندازه گشته برون
کافتد ز پرده برون امشب لقای علی(ع)‏

گر در علی(ع) نگری، بینی به جلوه گری
در قالب بشری، ذات خدای علی(ع)‏

او برتر از بشر است، از طینتی دگر است
پوشیده از نظر است، قدر و بهای علی(ع)‏

ایمان ثمر ندهد، طاعت اثر ننهد
جان از بلا نرهد، جز با ولای علی(ع)‏

امن و امان همه است، روح و روان همه است
در گوش جان همه است، دانم ندای علی(ع)‏


منبع : کرامات العلویه، علی(ع) میر خلف زاده‏، نشر مهدی یار
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir