آزادی مخالفان

نوع اصطلاح :
عنوان :
آزادی مخالفان
1- خوارج در نماز جماعت به امام علی‏ علیه السلام اقتدا نمی‏کردند، پس از نماز جماعت در گوشه‏ای از مسجد گِرد آمده، به یکی از رهبران گمراه خود اقتدا می‏کردند.
روزی نماز جماعت به امامت امام علی‏ علیه السلام برپا شده، ناگاه یکی از خوارج به نام ابن الکوّاء فریادش بلند شد و آیه‏ای را به عنوان کنایه زدن به علی‏ علیه السلام بلند خواند:
وَ لَقَد اوُحِی اِلَیکَ وَ اِلَی الَّذینَ مِنْ قَبْلِکَ لَئِن اَشْرَکْتَ لَیحْبِطَنَّ عَمَلُکَ وَ لَتَکُونَنَّ مِنَ الخاسِرینَ. [1] .
این آیه خطاب به پیامبر است که:
(به تو و همچنین پیامبران قبل از تو وحی شد که اگر مشرک شوی، اعمالت از بین می‏رود و از زیانکاران خواهی بود.)
ابن الکوّاء با خواندن این آیه خواست، به علی‏ علیه السلام گوشه بزند که سوابق تو را در اسلام می‏دانیم،
اوّل مسلمان هستی،
پیغمبر تو را به برادری انتخاب کرد،
در لیلة المبیت فداکاری درخشانی کردی و در بستر پیغمبر خفتی،
خودت را طعمه شمشیرها قرار دادی، بالاخره خدمات تو به اسلام قابل انکار نیست.
امّا خدا به پیغمبرش هم فرموده:
اگر مشرک بشوی اعمالت به هدر می‏رود و چون تو اکنون کافر شدی اعمال گذشته را به هدر دادی.
علی‏ علیه السلام در مقابل چه کرد؟!
تا صدای او به قرآن بلند شد، سکوت کرد تا آیه را به آخر رساند.
همین که به آخر رساند، علی‏ علیه السلام نماز را ادامه داد.
باز ابن الکوّاء آیه را تکرار کرد و بلافاصله علی‏ علیه السلام سکوت نمود.
علی‏ علیه السلام سکوت می‏کرد چون دستور قرآن است که:
إذا قُرِی‏ءَ الْقُرآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ اَنْصِتُوا [2] .
«هنگامی که قرآن خوانده می‏شود، گوش فرا دهید و خاموش شوید.»
و به همین دلیل است که وقتی حضرت امیرالمؤمنین علی‏ علیه السلام جماعت مشغول قرائت است، مأمومین باید ساکت باشند و گوش فرا دهند.
بعد از چند مرتبه ای که آیه را تکرار کرد و می‏خواست وضع نماز را به هم زند، علی‏ علیه السلام به قنوت نماز رسید و در جواب او این آیه را خواند:
فَاصْبِر اِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَ لا یسْتَخِفَّنَّکَ الَّذینَ لا یوقِنُونَ [3] .
(صبر کن وعده خدا حقّ است و فرا خواهد رسید. این مردم بی ایمان و یقین، تو را تکان ندهند و تو را نمی‏توانند سبک بشمارند).
امام علی‏ علیه السلام دیگر اعتنائی نکرد و به نماز خود ادامه داد. [4] .
2- روزی حضرت امیرالمؤمنین‏ علیه السلام با جمعی از یاران مشغول بحث و گفتگو بودند، ناگاه زن زیبا روئی از مقابلشان رد شد که چشم برخی آن زن را دنبال می‏کرد،
حضرت امیرالمؤمنین علی‏ علیه السلام در نصیحت مردم رهنمودهای ارزشمندی ارائه فرمود.
شخصی از خوارج حضور داشت که از جواب آن حضرت شگفت ماند و به حضرت امیرالمؤمنین‏ علیه السلام اهانت کرد.
فَوَثَبَ الْقَوْمُ لِیقْتُلُوهُ
(مردم بر سر او ریختند که او را بکشند).
در حالی که امام علی‏ علیه السلام برخاست و فرمود:
رُوَیداً اِنَّما هُوَ سَبٌّ بِسَبٍّ اَو عَفْوٌ عَنْ ذَنْبٍ
(او را رها کنید، فحش در برابر فحش است یا عفو کردن از گناه). [5] .

پی نوشت ها:
[1] سوره زمر، آیه 65.
[2] سوره اعراف آیه 204.
[3] سوره روم،آیه 60.
[4] شرح ابن ابی الحدید ج 2، ص 311.
[5] حکمت 420 نهج‏البلاغه معجم‏المفهرس محمد دشتی، اسناد و مدارک این حکمت به شرح زیر است:
1- کتاب خصال ص627: شیخ صدوق (متوفای 381 ه)
2- تحف العقول ص125: ابن شعبه حرانی (متوفای 380 ه)
3- منهاج البراعة ج 3 ص 423: ابن راوندی (متوفای 573 ه)
4- غرر الحکم ج 4 ص 585 و ج 2 ص 604: آمدی (متوفای 588 ه)
5- بحار الانوار ج101 ص39 ح42 ب91 ب26: مجلسی (متوفای 1110 ه)
6- بحارالانوار ج33 ص434 ح643: مجلسی (متوفای 1110ه)
7- نثرالدّر ج1 ص326: وزیر ابی سعد آبی (متوفای 421ه).
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir