وکنتم شفعائی

نوع اصطلاح :
عنوان :
وکنتم شفعائی
شَفیع حقیقی خداوند است.
«قُل لِّلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِیعًا».[1] . بگو شفاعت تماماً از آن خداست. هیچ کس بدون اذن خداوند حق شفاعت ندارد و فقط به اذن خداوند است که بعضی توان شفاعت را می‏یابند. «مَن ذَا الَّذِی یشْفَعُ عِندَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ».[2] . کیست که جز به اذن خدا نزد او شفاعت کند؟ کسانی اجازه شفاعت می‏یابند که با خداوند پیمان داشته باشند.
«لَّا یمْلِکُونَ الشَّفَاعَةَ إِلّا مَنِ اتَّخَذَ عِندَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا».[3] . اختیار شفاعت را ندارند، مگر کسی که نزد خدای رحمان عهد و پیمانی دارد. پس چنین شفیعانی باید سخنانشان مورد رضایت خداوند باشد. «یوْمَئِذٍ لَّا تَنفَعُ الشَّفَاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَنُ وَ رَضِی لَهُ قَوْلًا.[4] . در آن روز شفاعت هیچ‏کس سود ندهد، مگر کسی را که خداوند رحمان اجازه دهد و سخنش او را پسند آید. خداوند در قیامت به ائمّه اطهار علیهم السلام، اجازه بالاترین شفاعت‏ها را عنایت می‏نماید. زائر در این فراز، علاوه بر آنکه طلب شفاعت از ائمّه طاهرین علیهم السلام برای قیامت دارد، خواستار شفاعت امامان معصوم علیهم السلام در این دنیا نیز هست. یعنی از آنان می‏خواهد به درگاه الهی واسطه شوند تا خداوند گناهان او را مورد عفو و بخشش قرار دهد و به او عنایت‏های ویژه بنماید و درجاتی از بندگان مقرّب الهی را به واسطه تفضّل ائمّه هدی علیهم السلام بیابد. پس وجود انور امام، هم در دنیا شفیع محبّان و علاقه‏مندان (و شاید عموم مردم) است و هم در صحرای محشر، محبّان و علاقه‏مندان خود را چنان به شفاعت خود نائل آورند که همگان به تعجّب واداشته شده و دشمنان آرزوی شفاعت نمایند. ائمّه علیهم السلام که دارای تمام این شرایط هستند، شفاعت‏کنندگانند. قال الباقر اَوْ الصادق علیهما السلام: «وَاللّه لنشْفعن و اللّه لنشْفِعن مِنْ المُذْنِبین مِنْ شعیتنا حَتّی تَقول اَعْداؤنا إذا رأوا ذلک «فَمَا لَنَا مِن شَافِعِینَ، وَ لَا صَدِیقٍ حَمِیمٍ»[5] .[6] . امام باقر یا امام صادق علیهما السلام فرمودند: به خدا سوگند که ما شفاعت می‏کنیم. به خدا سوگند که در حق شیعیان گنهکارمان چنان شفاعت می‏کنیم که دشمنان ما با دیدن آن می‏گویند «ما را نه شفاعت کنندگان است و نه دوستی مهربان».

پی نوشت ها:
[1] سوره مبارکه زمر، آیه 44.
[2] سوره مبارکه بقره، آیه 255.
[3] سوره مبارکه مریم، آیه 87.
[4] سوره مبارکه طه، آیه 109.
[5] بحارالانوار، ج 8، ص 37.
[6] سوره مبارکه شعرا، آیه 100 و 101.

منبع: پرچم‏داران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد 1388.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir