شب وصال‏

نوع اصطلاح :
عنوان :
شب وصال‏
بعد از ظهر یک روز سه‏شنبه‏ی سرد زمستانی بود و من وسایل مربوط به رو به راه کردن چای و قهوه و قلیان را در بقچه‏ای گذاشته و آماده‏ی رفتن بودم. رفتن به مسجد سهله و شوق دیدار مولایم آقا امام زمان علیه‏السلام. عهد کرده بودم که تا چهل شب چهارشنبه‏ی پیاپی به مسجد سهله بروم و به عبادت و راز و نیاز بپردازم تا بلکه توفیق ملاقات امام را پیدا کنم. آخر ممکن نیست که چهل شب چهارشنبه بگذرد و امام زمان علیه‏السلام به مسجد سهله نیاید. تا به حال، سی و چهار - پنج هفته‏ی پشت سر هم به مسجد سهله رفته و شب را تا به صبح در آنجا مانده بودم. دیگر چیزی نمانده بود که چهل شب، تکمیل شود. اما مگر آسمان می‏گذاشت؟! اخم‏هایش را کرده بود توی هم و می‏نالید و اشک می‏ریخت. ابرهای سیاهی که آن روز میهمان آسمان نجف و کوفه بودند همه جا را تاریک و خیس کرده بودند و قصد رفتن هم نداشتند.
من هم بقچه در بغل، کنار پنجره‏ی حجره ایستاده و چشم به آسمان دوخته بودم که کی باران بند می‏آید. دلم مثل سیر و سرکه می‏جوشید. می‏ترسیدم نتوانم اول اذان مغرب، خودم را به مسجد سهله برسانم. از طرفی به صلاح نبود که در تاریکی شب توی بیابان باشم، آن هم تک و تنها! آخر داستان‏های زیادی درباره‏ی دزدها و راهزن‏هایی که در آن مسیر در تاریکی شب به رهگذران تنها حمله کرده‏اند و چه بلاها که به سرشان نیاورده‏اند شنیده بودم.
توی همین افکار بودم که با برقی که از آسمان جهید و صدای سهمگین رعدی که چند ثانیه پس از آن غرید به خود آمدم:
- دیگر خیلی دارد دیر می‏شود. هر طوری شده باید بروم.
این حرف‏ها را به خود گفتم و به راه افتادم. ابرها هم که دیدند نمی‏توانند جلوی رفتن مرا بگیرند، از رو رفتند و بساط گریه و زاری‏شان را جمع کردند. هوای تمیز و لطیفی بود، اما راه رفتن بر روی آن زمین‏های پر از گل و شل، چندان آسان نبود، به خصوص با آن نعلین‏های پر از وصله و پینه و درب و داغان!. به نزدیکی مسجد سهله که رسیدم، دیگر هوا کاملا تاریک شده بود. هزار جور فکر و خیال به سوی ذهنم هجوم آورد. وقتی به یاد دزدها و راهزن‏ها افتادم حسابی هول برم داشت. به خندقی که در نزدیکی مسجد سهله بود رسیدم. آب زیادی توی آن جمع شده بود. دامن عبا و قبایم را جمع کردم و «بسم الله» گویان پا در درون خندق گذاشتم. اما در یک آن، سر جایم میخکوب شدم. گوش‏هایم را تیز کردم. صدای پای کسی را که در درون گل‏ها قدم بر می‏داشت از پشت سر شنیدم. دلم هری ریخت پایین و عرق سردی روی پشتم حس کردم که داشت به سمت پایین می‏شرید. ضربان قلبم شدت گرفت و صدای تاپ و توپ آن را در آن سکوت سنگین وحشت‏زا، به خوبی می‏شنیدم. با هزار ترس و لرز برگشتم و به پشت سرم نگاه کردم. شبح مرد سید عربی را دیدم که داشت به من نزدیک می‏شد. نمی‏دانم در آن تاریکی، از کجا فهمیدم که سید است؟! پیش از آن که من چیزی بگویم، او با صدای رسا و زبان عربی فصیح گفت:
- ای سید! سلام علیکم. خیالم راحت شد. نفس عمیقی کشیدم و جواب سلامش را دادم. اضطراب و نگرانی، سرزمین وجودم را تخلیه کرد و جای خود را به آرامش و سکون داد. به من که رسید پرسید:
- به کجا می‏روی سید؟
- به مسجد سهله.
- به مسجد سهله؟! آن هم در این شب سرد و بارانی و تاریک؟! نمی‏شد می‏گذاشتی برای وقتی دیگر؟
- نه، نمی‏شد. یعنی برنامه‏ام به هم می‏خورد. حیف می‏شد.
- چه چیزی حیف می‏شد؟
- عهد کرده‏ام چهل شب چهارشنبه پیاپی در مسجد سهله بیتوته کنم تا ان شاء الله آقا امام زمان علیه‏السلام را ملاقات نمایم. تا امروز، سی و چهار - پنج شب چهارشنبه موفق شده‏ام به مسجد سهله بروم. حالا که تا اینجا رسانیده‏ام، حیف می‏شد به خاطر باران یا تاریکی هوا، برنامه‏ام را ناتمام می‏گذاشتم... دیگر رسیده بودیم به مسجد زید بن صوحان. رفتیم توی مسجد و هر کدام دو رکعت نماز تحیت مسجد خواندیم. بعد از نماز، سید عرب شروع کرد به خواندن دعایی مخصوص، آن هم از حفظ! دیدم در و دیوار مسجد با او هم آوا شده‏اند و دعاهایی را که او می‏خواند زمزمه می‏کنند. با این که فقط ما دو نفر داخل مسجد بودیم، ولی می‏پنداشتی که هزار نفر دارند با هم دعا می‏خوانند. دعایی از سر سوز! عجیب تحت تأثیر آن دعا و فضا قرار گفته بودم. هرگز چنین ندیده بودم و از هیچ مجلس دعایی چنین لذتی نبرده بودم.
دعا که تمام شد، احساس کردم خیلی گرسنه‏ام. هنوز در این مورد کلمه‏ای بر زبان نیاورده بودم که سید عرب سفره‏ای از زیر عبایش بیرون آورد و در حالی که آن را پیش رویمان می‏گستراند گفت:
- سید! تو گرسنه‏ای - خوب است شام بخوریم و بعد از آن عازم مسجد سهله بشویم.
سه قرص نان و دو - سه تا خیار بسیار سبز و تازه در سفره بود. پوست خیارها انگار که چرب باشد برق می‏زد و بوی آن انسان را به هوس می‏انداخت. عجیب است که اصلا به ذهنم خطور نکرد که این سید عرب این خیارهای به این سبزی و تازه‏ای را در این چله‏ی زمستان از کجا آورده است؟! شام ساده اما بی‏نظیری بود. سید عرب، سفره را جمع کرد، گفت:
- پاشو به مسجد سهله برویم. نماز مغرب و عشا را در آنجا خواهیم خواند. وقتی وارد مسجد سهله شدیم، ابتدا دو رکعت نماز تحیت مسجد را خواندیم. با این که آن روزها دچار حالتی شده بودم که در عدالت هر کسی - حتی کسانی که سال‏ها آنها را می‏شناختم و هیچ خلاف شرع و عرفی از آنها ندیده بودم - شک می‏کردم و نمی توانستم در نماز جماعت به آنها اقتدا کنم، اما همین که سید عرب به نماز مغرب و عشا، قامت بست بی‏اختیار و با طیب خاطر به او اقتدا کردم. هر کاری که سید انجام می‏داد، من هم انجام می‏دادم. نافله‏ی مغرب و عشا و دعای مخصوص را سید خواند، همچنین نمازهای دو رکعتی وارده در مقامات مختلف از قبیل مقام امام سجاد زین‏العابدین علیه‏السلام، مقام امام صادق علیه السلام و مقام حضرت ابراهیم خلیل علیه‏السلام‏
را. وقتی او نماز می‏خواند، به وضوح حس می‏کردم که همه‏ی اجزا و ارکان مسجد هم دارند هماهنگ با او نماز می‏خوانند و ذکر می‏گویند. این دومین باری بود که من در یک شب، چنین چیزی را تجربه می‏کردم:
- سید برنامه‏ات چیست؟ آیا بعد از اعمال مسجد سهله به مسجد کوفه می‏روی یا همین جا می‏مانی؟ این سؤالی بود که سید عرب، بعد از اتمام اعمال مسجد سهله از من پرسید. من هم جواب دادم: - همین جا می‏مانم. می‏ترسم همان وقتی که من به مسجد کوفه می‏روم، آقا تشریف بیاورند به اینجا و من بعد از این همه زحمت، از فوز دیدار روی مبارکش محروم بمانم.
وقتی در وسط مسجد، در مقام امام صادق علیه‏السلام نشستیم، پرسیدم:
- آیا چای یا قهوه یا قلیان میل دارید تا برایتان آماده کنم؟
پاسخی داد که تا اعماق وجودم نفوذ کرد و تنم را لرزاند. الان هم که ده‏ها سال از آن زمان می‏گذرد، هر وقت می‏خواهم یک استکان چای بنوشم بیاد آن جمله می‏افتم و تمام بدنم شروع می‏کند به لرزیدن! او گفت: - اینها از امور غیر ضروری زندگی است و ما از آن اجتناب می‏کنیم.
نسیم ملایم و روح افزایی وزیدن گرفت. انگار نه انگار که زمستان بود! صحبت‏هایمان گل انداخت و حدود دو ساعت به طول انجامید. صحبت از استخاره به میان آمد. پرسید: - سید! چگونه استخاره می‏کنی؟ - خب معلوم است. ابتدا سه تا صلوات می‏فرستم. بعد سه مرتبه می‏گویم:
«استخیر الله برحمته خیرة فی عافیة». [1] . پس از آن مقداری از دانه‏های تسبیح را می‏گیرم و دو تا - دو تا می‏شمارم. اگر دست آخر دو تا ماند، استخاره بد است و اگر یکی ماند، خوب است.
سید عرب، نگاهش را از سر محبت در نگاه من گره زد و گفت: «این نوع استخاره، باقی مانده‏ای دارد که به شما نرسیده است و آن این است که اگر دست آخر، تنها یک مهره از تسبیح باقی ماند فورا حکم به خوبی استخاره نکنید، بلکه توقف کنید و دوباره بر ترک عمل مورد نظر، استخاره نمایید. اگر در پایان شمارش، دو تا مهره باقی ماند، معلوم می‏شود که آن استخاره خوب بوده و چنانچه یک مهره باقی ماند، معلوم می‏شود که آن استخاره، میانه بوده است.
بر اساس قواعد علمی، باید برای این روش از استخاره از او دلیل می‏خواستم، اما به مجرد شنیدن حرف‏هایش، دربست تسلیم شده و همه‏اش را پذیرفتم. نه تنها در مورد استخاره، بلکه در مورد سایر سخنانش نیز چنین بود. از جمله او بر این موارد تأکید کرد:
«- بعد از نمازهای واجب پنجگانه‏ی شبانه روزی این سوره‏ها را بخوان؛ «بعد از نماز صبح، سوره یس، بعد از نماز ظهر سوره‏ی نبأ، بعد از نماز عصر، سوره نوح، بعد از نماز مغرب، سوره‏ی واقعه و بعد از نماز عشا سوره‏ی ملک. بین نمازهای مغرب و عشا دو رکعت نماز بخوان. در رکعت اول بعد از سوره‏ی حمد هر سوره‏ای که دوست داشتی بخوان، اما در رکعت دوم بعد از حمد، سوره‏ی واقعه را. بعد از نمازهای پنجگانه این دعا را نیز بخوان: «اللهم سرحنی عن الهموم و الغموم و وحشة الصدر و وسوسة الشیطان، برحمتک یا ارحم الراحمین». [2] . بعد از ذکر رکوع در نمازهای پنجگانه، بخصوص در رکعت آخر این دعا را بخوان: «اللهم صل علی محمد و آل محمد و ترحم علی عجزنا و اغثنا بحقهم». [3] . شرایع الاسلام مرحوم محقق حلی کتاب بسیار خوبی است و به جز اندکی از مطالب آن، الباقی تماما مطابق با واقع می‏باشد. سعی کن زیاد قرآن بخوانی و ثواب آن را به شیعیانی که از دنیا رفته‏اند و وارثی ندارند، یا وارث دارند ولی یادی از آنها نمی‏کنند هدیه کنی. وقتی نماز می‏خوانی، تحت الحنک عمامه‏ات را از زیر چانه‏ات رد کن و سر آن را در عمامه‏ات قرار بده. زیارت حضرت سید الشهداء امام حسین علیه‏السلام را فراموش مکن». بعد هم در حق من دعا کرد: «خدا تو را از خدمتگزاران شرع مقدس اسلام قرار دهد». نمی‏دانم چگونه به من الهام شده بود که این مرد از همه چیز، حتی از عالم ارواح و آینده‏ی اشخاص، مطلع است. این بود که با نگرانی و اضطراب نسبت به آینده‏ی دینی‏ام پرسیدم: - نمی‏دانم، عاقبت کارم خیر است یا نه؟ نمی‏دانم نزد صاحب شرع مقدس رو سفیدم یا خدای ناکرده روسیاه؟ جوابی که به من داد آسودگی خیال را برایم به ارمغان آورد: - عاقبت تو خیر و سعیت مشکور است و بحمدالله نزد خداوند متعال روسفیدی.
آخرین نگرانی‏ام را نیز با وی در میان گذاشتم: - نمی‏دانم آیا پدر و مادر و دیگر کسانی که حق بر گردن من دارند از من راضی‏اند یا نه؟ و جواب او این بود: - همه‏ی آنها از تو راضی‏اند و درباره‏ات دعا می‏کنند.
- اگر ممکن است شما هم لطف کنید و برایم دعا کنید که در راه تألیف و تصنیف علوم دینی، موفق باشم. هنگامی که در این مورد برایم دعا کرد اجازه گرفتم تا برای تجدید وضو از مسجد خارج شوم. نزدیک حوض که رسیدم، رفتم توی فکر:
«امشب چه شبی است؟! این سید عرب کیست که این همه فضل دارد؟! اصلا توی آن تاریکی کنار خندق از کجا رنگ عمامه‏ی مرا تشخیص داد و متوجه سیادت من شد؟! در این چله‏ی زمستان آن خیارهای به آن سبزی و تازه‏ای را از کجا آورده بود؟ و... نکند این آقا همان مقصود و معشوق من باشد که حدود سی و پنج - شش شب چهارشنبه به شوق دیدارش به این جا آمده و بیتوته کرده‏ام... نکند او امام زمان من باشد و من ساعت‏ها با او بوده و او را نشناخته‏ام...». تا این افکار به ذهنم خطور کرد، دلم هری ریخت پایین و عرق بر پیشانی‏ام نشست. با اضطراب برگشتم و به جایگاهی که روی آن نشسته بودیم، نگاهی انداختم اما... اما از آن مرد خبر و اثری نبود. در داخل مسجد شروع کردم به این طرف و آن طرف دویدن و اشک ریختن. حتی یک نفر هم جز من در مسجد نبود! یادم آمد از این شعر که می‏گوید:

آب در کوزه و ما تشنه لبان می‏گردیم‏
یار در خانه و ما گرد جهان می‏گردیم‏

از مسجد خارج شدم و شروع کردم به این سو و آن سو دویدن در اطراف مسجد. گاه داخل مسجد می‏شدم و گاه بیرون می‏آمدم. با خود شعر می‏خواندم و دیوانه‏وار می‏گریستم و بر سر می‏زدم. بالاخره سپیده‏ی صبح دمید ولی خورشید جمال معشوقم دوباره طلوع نکرد. من ماندم و اندوهی بزرگ که بر دلم سنگینی می‏کرد.... [4] .
آری، آن گونه که بیان شد، بعضی از علما و صالحین - مانند شیخ انصاری، علامه سید بحرالعلوم، جد آیت الله بروجردی رحمه الله و دیگران - در زمان غیبت کبری به حضور امام زمان علیه‏السلام به صورت ناشناخته می‏رسیدند؛ آیت الله شاهرودی رحمه الله هم دو بار به طور ناشناخته به حضور امام زمان علیه‏السلام رسید که خودش اجازه نقل آن را داده بود.


پی نوشت ها:
[1] یعنی؛ «از خدا به سبب رحمتش طلب خیر می‏کنم تا راهنمایی‏ام کند که عافیت را انتخاب نمایم».
[2] یعنی: «پروردگارا! مرا از هم و غم و کینه‏توزی (یا ترس و وحشت) و وسوسه‏های شیطانی دور فرما، به حق رحمتت ای ارحم الراحمین».
[3] یعنی: «پروردگارا! بر محمد و آل محمد درود فرست و بر ناتوانی ما رحم فرما، و به حق آنها به فریاد ما برس».
[4] تشرفات مرعشیه: ص 32 -23.

منبع: چهره‏های درخشان سامراء‏؛ علی ربانی خلخالی؛ انتشارات مکتب الحسین چاپ اول اردیبهشت 1386.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir