دعا در حرم سیدالشهدا

نوع اصطلاح :
عنوان :
دعا در حرم سیدالشهدا
کلینی با سند خود از سهل بن زیاد نقل می‏کند که:
ابوهاشم جعفری گفت: امام هادی علیه‏السلام در بیماری خود، سراغ من و محمد بن حمزه فرستاد، محمد بن حمزه پیش از من خدمت امام علیه‏السلام رسید، و به من گفت که امام علیه‏السلام پیوسته می‏فرمود: کسی را برایم به حائر امام حسین علیه‏السلام بفرستید، کسی را برایم به حائر حسینی بفرستید [1] .
من به محمد گفتم: چرا نگفتی: من به حائر حسینی می‏روم؟ سپس خود خدمت امام علیه‏السلام رسیدم، و عرض کردم: فدایت شوم! من به حائر حسینی می‏روم، امام علیه‏السلام فرمود: ببینید چگونه است؟ سپس فرمود: محمد، بهره‏ای از [جد خود] زید بن علی نبرده است، و نمی‏خواهم محمد این سخن را بشنود.
ابوهاشم جعفری [2] ادامه می‏دهد: من این ماجرا را برای علی بن بلال [3] گفتم، او گفت: امام هادی علیه‏السلام با حائر حسینی چکار دارد، او خود [همچون]، حائر حسینی [دارای حرمت] است.
باز به سامرا رفتم، و خدمت امام هادی علیه‏السلام رسیدم، چون خواستم برخیزم فرمود: بنشین، و چون انس حضرت علیه‏السلام را با خود دیدم، سخن علی بن بلال را برایش نقل کردم، امام علیه‏السلام فرمود: چرا به او نگفتی: رسول خدا صلی الله علیه و آله که حرمت او و هر مؤمنی بزرگتر از حرمت خانه‏ی خداست، کعبه را طواف می‏کرد، و حجرالاسود را می‏بوسید، و خدای سبحان به او فرمان داده بود که در عرفه، وقوف کند، این‏ها جاهایی هستند که خدا دوست دارد در آنجاها یاد شود، من نیز دوست دارم تا در جاهایی که خدا می‏خواهد خوانده شود. برایم دعا کنند.
[سهل بن زیاد می‏گوید: من این سخن را از ابوهاشم شنیدم] ولی دیگران سخنی که من به یاد ندارم از او نقل کرده‏اند، و آن اینکه امام علیه‏السلام فرمود: این‏ها جاهایی است که خدا دوست دارد در آن جاها عبادت شود، من نیز دوست دارم تا در جاهایی که خدا می‏خواهد عبادت شود برایم دعا کنند، چرا این‏ها را به علی بن بلال نگفتی؟
ابوهاشم می‏گوید: عرض کردم: فدایت شوم! اگر این پاسخ‏ها را می‏دانستم، دیگر آن را از شما نمی‏خواستم.

روی الکلینی:
عن عدة من أصحابنا، عن سهل بن زیاد، عن أبی‏هاشم الجعفری، قال: بعث الی أبوالحسن علیه‏السلام فی مرضه، و الی محمد بن حمزة، فسبقنی الیه محمد بن حمزة، و أخبرنی محمد ما زال یقول: ابعثوا الی الحیر، ابعثوا الی الحیر.
فقلت لمحمد: ألا قلت له: أنا أذهب الی الحیر؟ ثم دخلت علیه، و قلت له: جعلت فداک، أنا أذهب الی الحیر، فقال: انظروا فی ذاک، ثم قال لی: ان محمدا لیس له سر من زید به علی، و أنا أکره أن یسمع ذلک.
قال: فذکرت ذلک لعلی بن بلال، فقال: ما کان یصنع [ب] الحیر و هو الحیر، فقدمت العسکر فدخلت علیه، فقال لی: اجلس، حین أردت القیام، فلما رأیته أنس بی ذکرت له قول علی بن بلال، فقال لی: ألا قلت له: ان رسول الله صلی الله علیه و آله کان یطوف بالبیت، و یقبل الحجر، و حرمة النبی و المؤمن أعظم من حرمة البیت، و أمره الله عزوجل أن یقف بعرفة، و انما هی مواطن یحب الله أن یذکر فیها، فأنا أحب أن یدعی [الله] لی حیث یحب الله أن یدعی فیها.
و ذکر عنه أنه قال: و لم أحفظ عنه، قال: انما هذه مواضع یحب الله أن یتعبد [له] له فیها، فأنا أحب أن یدعی لی حیث یحب الله أن یعبد، هلا قلت له کذا [و کذا]؟
قال: قلت: جعلت فداک، لو کنت أحسن مثل هذا لم أرد الأمر علیک - هذه ألفاظ أبی‏هاشم لیست ألفاظه - [4] .

پی نوشت ها:
[1] مراد امام علیه‏السلام این بوده که خود محمد بن حمزه برود، و در آنجا برای امام علیه‏السلام دعا کند، و شفا بخواهد، و چون در زمان متوکل، زیارت قبر امام حسین، در تقیه، و بسیار مشکل بوده، از اینرو تصریح به خود محمد بن حمزه نمی‏فرماید. محمد بن قاسم بن حمزه از اولاد زید بن علی بن الحسین علیه‏السلام، و از خواص اصحاب امام علیه‏السلام بوده است.
[2] ابوهاشم جعفری از اولاد جعفر طیار علیه‏السلام، و از خواص اصحاب امام هادی علیه‏السلام است.
[3] علی بن بلال از وکلا، و مورد اعتماد امام هادی علیه‏السلام بوده است.
[4] الکافی 4: 567 ح 3، کامل الزیارات: 273، بحارالأنوار 50: 224 ح 13، 101: 112 ح 32، و 113 ح 33 و 34 مع اختلاف، الامام الهادی علیه‏السلام من المهد الی اللحد: 245 ح 6.
قال فی هامش الکافی: ان الغرض منه الاستشفاء بحائر مولانا الشهید أبی‏عبدالله الحسین علیه‏السلام فان أباالحسن الهادی علیه‏السلام مع أنه امام مفترض الطاعة، و واجب العصمة کأبی عبدالله الحسین علیه‏السلام لما مرض استشفی بالحائر، فغیره من شیعته و موالیه أولی به، فحاصل مغزاه أنه لما مرض بعث الی أبی‏هاشم الجعفری، و هو من أولاد جعفر الطیار ثقة عظیم الشأن، و الی محمد بن القاسم بن حمزة، و هو من أولاد زید بن علی بن الحسین علیهماالسلام منسوب الی جده حمزة، و هما من خواصه لیبعثهما الی الحائر لاستشفائه، و طلب الدعاء له فیه، فسبق محمد أباهاشم و بادر الیه، فلما دخل علیه أمره بالذهاب الی الحائر، و بالغ فیه و ترک التصریح به، فقال تلویحا:
ابعثوا الی الحیر لأنه کان ذلک فی عهد المتوکل، و امر التقیة فی زیارة الحائر هناک شدید، فسکت محمد عن الجواب و عن الذهاب الیه، اما لعدم فهم المراد أو للخوف من المتوکل او لزیادة اعتقاد فی انه غیر محتاج الی الاستشفاء، و لما خرج من عنده و لقیه أبوهاشم أخبره بالواقعة، و بما قال علیه‏السلام له، فقال له أبوهاشم: هلا قلت: انی أذهب الی الحائر، ثم دخل علیه أبوهاشم فقال له: أنا أذهب الی الحائر، قال له: «انظروا فی ذلک» و لعل السر فی الأمر بالنظر فی الذهاب لما مر من شدة امر التقیة و أنه لا بد أن یکون الذاهب الیه غیر أبی‏هاشم، لکونه من المشاهیر.
ثم قال علیه‏السلام لأبی‏هاشم: أن محمد بن حمزة لیس له شر من زید بن علی بالشین المعجمة علی ما فی الأصل أی لیس له شر من جهته، و انما هو من قبل نفسه حیث لم یجب امامه فی الذهاب الی الحائر «و لیس له سر» بالسین المهملة علی ما فی نسخة فانه لو کان له سر منه لقال مبادرا أنا أذهب الی الحائر، و قبله بلا تأمل و تفکر فان الولد سر أبیه، و هذا السر اما متابعة الامام الی مذمة محمد بن حمزة و سوء صنیعه بامامه، أشار علیه‏السلام الی خفائه و عدم اسماعه ایاه فقال: «و ان أکره الخ» لئلا یخبره به أبوهاشم، فیدخل علیه ما شاء الله، ثم ذکر الواقعة لعلی بن بلال، و هو من وکلائه و معتمده و شائره فی أمر الذهاب الی الحائر، فنهی عنه معللا بأنه علیه‏السلام غیر محتاج الیه لکونه حائرا بنفسه، صانعا له و لما سمع ذلک منه قدم العسکر و دخل علیه مرة أخری، و ذکر له قول علی بن بلال.
قال له: «ألا قلت: ان رسول الله صلی الله علیه و آله الخ» و ملخص قوله علیه‏السلام: ان ما قال لک علی بن بلال و ان کان حقا من جهة أن النبی صلی الله علیه و آله و الأئمة علیهم‏السلام بل المؤمن أیضا أعظم حرمة عندالله عزوجل من المواطن الا أن له سبحان فی الأرض بقاعا و مواطن یجب أن یذکر فیها، و من جملتها الحائر، فأنا أحب أن یدعی لی فیها، فلذلک أمرت بالذهاب الی الحائر للاستشفاء.
و قوله «و ذکر عنه أنه قال الخ» کلام سهل بن زیاد، و غرضه أنه یقول: ما ذکرته هو الذی سمعت أباهاشم، و أما غیری ذکر عنه أنه قال: «انما هی مواضع الخ» مکان قوله: «انما هی مواطن الخ» - مع ضمیمة «هلا قلت له کذا» «قال» جعلت فداک - الی قوله - لم أرد علیک و لکنی لم أحفظه عن أبی‏هاشم بهذا الوجه.
و قوله: «هذه ألفاظ أبی‏هاشم» أی قوله: «جعلت فداک الخ» ألفاظ أبی‏هاشم لا ألفاظ ذلک الغیر، أو أن هذا الخبر من ألفاظ أبی‏هاشم، لا ألفاظ أبی‏الحسن علیه‏السلام، فکأنه نقله بالمعنی، والله أعلم.

منبع: فرهنگ جامع سخنان امام هادی؛ تهیه و تدوین گروه حدیث پژوهشکده باقر العلوم؛ مترجم علی مؤیدی؛ نشر معروف چاپ اول دی 1384.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir