انفاق

نوع اصطلاح :
عنوان :
انفاق
اندیشه امام کاظم علیه‏السلام در مورد انفاق در راه خدا این گونه است، من ایقن بالخلف جاد بالعطیة. [1] «هر کس یقین به جایگزینی داشته باشد نیکو بخشش می‏کند.» هنگامی که شخص باور دارد خدا بهتر از انفاق او جایگزین می‏کند تلاش می‏کند از بهترین اموال و محبوب ترین آنها در راه خدا انفاق کند تا به مقام پاکی و وارستگی ازدنیا برسد، لن تنالو البر حتی تنفقوا مما تحبون. [2] «به نیکی نمی‏رسید (انسان نیک نخواهید بود) مگر هنگامی که از آنچه دوست می‏دارید انفاق کنید.» این اندیشه شفاف عترت و امام کاظم علیه‏السلام در مورد انفاق است. اینک رفتار موسی بن جعفر علیه‏السلام را در این راستا بررسی می‏کنیم.
تفاوت زندگی مردم جامعه در سطوح گوناگون و حوادث و رویدادها هماره موجب تفاوت در زندگی افراد است. در جامعه بشری نه افراد یکسان می‏اندیشند و نه کار و تلاش‏های آنان یکسان است؛ و نه رویدادها بر همگان‏ یکسان روی می آورند. در این سه محور هماره زندگی‏ها متفاوت بوده که به دنبال آنها تفاوت در بهره‏وری از نعمت‏های الهی را دنبال دارند.
به همین خاطر وجود افراد نیازمند در جامعه در بسیاری موارد لازمه زندگی دنیایی است. مانند ایتام و تهی‏دستی خانواده هایی که در اثر حوادث، نان‏آور خود را از دست می‏دهند. گر چه بخش عظیمی از تفاوت‏ها نیز مربوط به چپاول و بهره‏کشی برخی از دست رنج دیگران است. در هر صورت جامعه انسانی هماره نیازمند ترمیم و انفاق است. انفاق یعنی توجه به زندگی سطوح پایینی که راه تکامل هر انسان را شکل می‏دهد. به همین خاطر انفاق نقشی مهم در ساماندهی اجتماعی جامعه دارد و نقش اساسی نیز در رهایی انسان از وابستگی به دنیا دارد. در سیره و روش امامان معصوم علیهم‏السلام یکی از محورهای مهم انفاق آنان است. انفاق یک اصل محوری در زندگی را شکل می‏دهد. با هزینه کردن مال و سرمایه در راه خدا نابسامانی‏های اجتماعی سامان می‏پذیرد. در سیره امام کاظم علیه‏السلام می‏بینیم هزار بنده را با دست رنج خویش آزاد می‏کند، اعتق الف مملوک. [3] شبانه به صورت ناشناس به در خانه فقرا مراجعه می‏نمود و نیازهای زندگی آنان را تأمین می کرد، و کان یتفقد فقراء المدینه فیحمل الیهم فی اللیل العین و الورق و الادقة و التمور و لا یعرفونه من ای وجه هو. [4] به مستمندان کیسه هایی دویست تا سیصد دیناری عطا می‏فرمود و آنان را بی‏نیاز می‏ساخت. [5] روزها را به روزه داری و انفاق و صدقه در راه خدا سپری می‏نمود، و یقع النهار متصدقا و صائما. [6] . آیا این روش برای همگان الگو نمی‏باشد؟ که امامان شبانه به صورت ناشناس انفاق می‏نمودند. عترت برای حفظ شخصیت محتاج نان شب و برای اینکه هماره شرمنده دست دهنده نباشد، این ارزش را تحقق می‏بخشیدند.
آیا اگر جامعه و انسان‏های متمکن این روش را عهده دار شوند و به انفاق های واجب و مستحب خویش این گونه اهتمام ورزند، نابسامانی‏های جامعه ساماندهی نمی‏شوند؟! جامعه اسلامی به ویژه تشیع هر مقدار به راه و روش پیشوایان خویش و امامان معصوم علیهم‏السلام نزدیک باشند، به همان مقدار نابسامانی‏ها ساماندهی می‏شود. و هر مقدار از این محورها فاصله گیرند ناهنجاری‏های بیشتر دامن آنان را فرا خواهد گرفت. تا کدامین راه را برگزینیم!

پی نوشت ها:
[1] تحف العقول، ص 403؛ اعلام الهدایة، ج 9، ص 234.
[2] آل عمران، 92.
[3] دلایل الامامة، ص 147.
[4] الارشاد، ج 2، ص 232؛ اعلام الوری، ص 307؛ فصول المهمة، ج 2، ص 949.
[5] منتهی الآمال، ج 2، ص 340.
[6] کشف الغمة، ج 3، ص 5.

منبع: امام کاظم الگوی زندگی؛ حبیب الله احمدی؛ انتشارات فاطیما چاپ اول 1386.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir