ورد زبان مجروحان در دم آخر

نوع اصطلاح :
عنوان :
ورد زبان مجروحان در دم آخر
سخن و سكوت و نگاه و ذكر و فكر و حال و هواي بچه ها در لحظات آخر هم تماشايي بود. وقتي عروج روحاني و سفر رباني بچه ها به طول مي انجاميد و در آستانۀ رسيدن به حق و متصل شدن به ان كانون عشقو پرستش قرار داشتند، از دوستان و برادراني كه نزديك آنها بودند مي خواستند برايشان سورۀ توبه را تلاوت كنند يا دعاي كميل و دعاي توسل بخوانند. اگر سرشان روي زانوي كسي بود تقاضا مي كردند آن را به زمين بگذارد يا دوستان نزديك و برادران صيغه اي خود را به امري نصيحت مي كردند كه بعدها او به آن مي رسيد و سرآن را در مي يافت . بعضي دستشان را باز مي كردندو بعد لبخند زنان مي بستند و به همان حالت جان مي باختند و بعضي با اصرار بلند مي شدند و به كمك بچه ها رو به قبله مي ايستادند و گاهي در همان حالت روحشان به سوي دوست پر مي كشيد و اما بيش از همه نامهاي ائمه بود كه بر زبان مجروحان جاري مي گشت و بسيار موجب تخفيف درد و رنج مي شد. بچه ها هم با گفتن عباراتي و خواندن اوراد و اذكار، سعي مي كردند از التهاب و اضطرابشان بكاهند. از همۀ آداب جان گدازتر، آب نخواستن و آب نياشاميدن بچه ها بود و در اوج تشنگي و عطش و گرما و بي رمقي ناشي از خونريزي ، تأسي كردن به آقا ابي عبدالله و با لب تشته از دنيا رفتن. بعضي شب عمليات با دوستان خاص خود شرط و عهد مي كردند كه اگر توفيق رفيقشان شد و مجروح شدند و براثر غلبۀ عطش از ايشان آب خواستند، به عجز و التماس آنها اعتنا نكنند تا بتوانند در صورت مقدر شدن شهادت، تشنه بر عاشوراييان وارد شوند كه وفاي به اين شرط كار آساني نبود.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir