سيد بن طاووس

عنوان :
سيد بن طاووس
رضي الدين علي فرزند موسي بن طاووس از زهاد و علماي بنام اسلام است. پدر وي موسي و امام فقيه مشهور ورام بن ابي‏فراس مؤلف کتاب تنبيه الخاطر (مجموعه‏ي ورام) است. رضي الدين در پانزدهم ماه محرم سال 589 ه. ق در حله ديده به جهان گشود و همان جا پرورش يافت و علوم رايج عصر خود را فرا گرفت. وي با توجه به استعداد سرشاري که داشت توانست در مدت دو سال و نيم. به تحصيل علم فقه بپردازد و از ادامه آن بي‏نياز شود. جد سيد، ورام بن ابي‏فراس، کتابخانه‏ي معتبري داشت که پس از مرگش به واسطه به سيد رسيد و او با اضافه کردن کتابهاي خود بدان کتابخانه، اعتبار زيادتري بخشيد و به مرکز نگهداري آثار نفيس تبديل شد.
رضي الدين تمام کتابهاي اين کتابخانه را مطالعه کرده، اطلاعات ذي قيمتي حاصل نمود. او دوران جواني‏اش را با مطالعه و تحقيق در حله گذراند و پس از آن خود حوزه‏ي درسي مجزايي (به درخواست استادش) تشکيل داد و به صدور فتوا پرداخت. از آنجا که سيد در زهد و تقوا و عرفان زبانزد خاص و عام بود، در صدور فتوا احتياط زيادي به خرج مي‏داد و حتي بواسطه‏ي ورعي که داشت از درگير شدن در مسايلي که بيم غلبه هواي نفس مي‏رفت پرهيز مي‏کرد.
وقتي مستنصر عباسي از وجود شخصيت او آگاه شد، از وي خواست مفتي اعظم مملکت اسلامي شود و مردم را در امور ديني فتوا دهد. رضي الدين دعوت خليفه را رد کرد و به دنبال آن از قبول منصب نقابت نيز خودداري کرد. رضي الدين پس از مدتي اقامت در حله با زن و فرزندان خود به نجف اشرف مشرف شد و سه سال در آنجا با حالت انزوا و گوشه گيري به سر آورد آنگاه به کربلا رفت و سه سال هم در آن جا اقامت گزيد. در سال 649 قمري که شصت و يک سال داشت کتاب «کشف المحجه» را به نگارش درآورد.
سيد بن طاووس در زندگي خود بيش از هر چيزي به زهد و عرفان مي‏پرداخت و از اين جهت در هر زمينه‏اي نگرش عرفاني داشت و همه چيز را از اين منظر مورد بررسي قرار مي‏داد تا اينکه در سال 664 ه. ق زندگي را با اين روش و منش رها کرد و به ابديت پيوست و در نجف اشرف به خاک سپرده شد. سيد داراي آثار زيادي است که از مهمترين آنها مي‏توان به کتاب‏هاي زير اشاره کرد: طرائف، اقبال، فرج الهموم در تاريخ علماي نجوم، فلاح السائل، اليقين باختصاص مولانا اميرالمؤمنين بأمرة المؤمنين، مصباح الزائر و اللهوف.
سيد بن طاووس از جمله کساني است که به عاشورا و قيام حسيني از منظر عرفان، نظر انداخته است:
«امام حسين عليه‏السلام از همان آغاز، به قصد کشته شدن، حرکت کرد و خود را به کشتن داد. در جاي دگر بر مدعاي خود چنين دليل مي‏آورد: من مي‏گويم، شايد بعضي از حقيقت رسيدن به سعادت شهادت بي‏اطلاع باشند و اعتقاد داشته باشند که با چنين حال (کشته شدن)، نتوان خدا را پرستش کرد و آن کس که چنين اعتقادي دارد مگر نشنيده است که در قرآن راست گفتار است که، طايفه‏اي با کشتن خود، خدا را عبادت کردند و خداي تعالي فرمود: فتوبوا الي بارئکم فاقتلوا انفسکم ذلکم خير لکم عند بارئکم، شايد منشأ اين عقيده آيه‏ي شريفه‏ي، و لا تلقوا بايديکم الي التهلکة، باشد و مقصود کشته شدن است. در صورتي که چنين نيست و عبادت خداي تعالي با کشته شدن از مهمترين وسايلي است که شخص را به درجات سعادت و نيک بختي مي‏رساند.»
سيد بن طاووس، در مبناي انديشه‏ي عرفاني خود درباره‏ي عاشورا مي‏نويسد: «و چون بينند که زندگي دنيا، آنان را از پيروي خواسته‏ي خداوند مانع است و ماندن در اين عالم، ميان آنان و بخشش‏هاي خداوند، حايل است؛ بي‏تأمل، جامه‏ي ماندن از تن برکنند و حلقه بر درهاي ديدار بکوبند و از اين که در راه رسيدن به اين رستگاري تا سرحد جانبازي فداکاري مي‏کنند و خود را در معرض خطر شمشيرها و نيزه‏ها قرار مي‏دهند، لذت مي‏برند. مرغ جان مردان صحنه‏ي کربلا در اوج چنين شرافتي به پرواز درآمد که براي جانبازي، از يکديگر پيشي مي‏گرفتند و جانهاشان را در برابر نيزه‏ها و شمشيرها به يغما مي‏دادند».
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir