انکار ولایت، عامل ضلالت‏

نوع اصطلاح :
عنوان :
انکار ولایت، عامل ضلالت‏
هرگاه معنای ولایت و جایگاه امام از دیدگاه امام باقر (ع) به دقت مورد مطالعه قرار گیرد این حقیقت به وضوح آشکار می‏شود که دین و جامعه‏ی دینی، تن‏ها در پرتو ولایت حاکمان الهی و امامت شایسته‏ترین شخصیت‏های علمی و معنوی (معصومان علیهم‏السلام) است که می‏تواند به حیات خویش ادامه داده و راه تعالی و عزت را بپیماید.
اگر اسلام، فقط بیانگر یک سلسله از مسایل فردی و عبادی بود و تنها رابطه‏ی میان خلق و خدا - آن هم در زاویه‏ی خلوت خانه‏ها و عبادتگاه‏ها - را نشان می‏داد، به راستی مسأله‏ی امامت و ولایت نمی‏توانست تا بدین پایه مهم و ضروری باشد. و جا داشت که اصل امامت را از قلمرو اصول دین خارج بدانیم ولی در آن صورت به دنبال اصل امامت و ولایت، بسیاری از فروع و تکالیف دین نیز باید از قلمرو مسایل دینی خارج شوند! مانند مسأله‏ی جهاد، امر به معروف و نهی از منکر، لزوم مبارزه با شرک و کفر، اجرای حدود الهی در جامعه و...! زیرا همه‏ی این امور، بیش از این که عبادتی فردی بشمار آیند، حرکتی اجتماعی هستند که گسترش دین و حاکمیت قوانین اسلامی و اصلاح جوامع بشری را دنبال می‏کنند.
بنابراین میان مسأله‏ی ولایت و تحقق آرمان‏های اصولی و زیربنایی دین پیوندی تفکیک‏ناپذیر وجود دارد. به طوری که نفی هر یک به نفی دیگری منتهی می‏شود.
آنان که ولایت را از معنا تهی کرده و پوسته‏ی ظاهری آن را گرفته باشند و در لوای ولایت ائمه، در اندیشه‏ی تحقق آرمان‏های اصولی دین نباشند و به دستورات الهی عمل نکنند، به همان اندازه از واقعیت دور شده‏اند که آرمانخواهان و عدالتجویان منکر ولایت! این هر دو نکته در احادیث امام باقر (ع) به روشنی تبیین شده است. چه اینکه در همین نوشته، تحت عنوان «ولایت، عامل استواری دین» و «دستیابی به ولایت امامان، تنها در پرتو عمل» و «اهل گناه، محروم از ولایت امامان» به برخی روایات اشاره کردیم که امام، از تمسک ظاهری به ولایت و دلخوش داشتن به این تظاهر، نهی می‏فرمود.
و اما آنچه در این فصل دنبال می‏شود، آن روی سکه است. یعنی کسانی که در اندیشه‏ی تقرب به خدا و عظمت بخشیدن به اسلام و حاکمیت قوانین الهی هستند ولی اصل ولایت را به معنای صحیح آن، قبول ندارند و امامت اوصیای پیامبر (ص) را نپذیرفته‏اند! اینان نیز تلاش‏هایشان به فرجامی نمی‏رسد. زیرا حرکت توده‏ها، بدون رهبری صحیح، به بیراهه منتهی می‏شود. و عبادت‏های فردی انسان‏ها در زاویه‏ی خلوت خانه‏ها و به دور از جهاد و حرکت در لوای صاحبان ولایت حق چون برکه‏ای دور افتاده خواهد بود که در طول زندگی یک نسل فرو نشسته و چه بسا خواهد گندید! ولایت است که عمل و عقیده و روح مؤمنان را چون رودی زاینده در بستر تاریخ روان ساخته و نسل‏ها را از زلال ایمان بهره‏مند می‏سازد و جوانه‏های عزت را در گستره‏ی امت اسلامی به حیات می‏نشاند. اکنون با این نگرش، بیان امام باقر (ع) را باید مورد دقت قرار داد که می‏فرمود: هر کس که با تلاش و سعی در طریق عبادت خدا گام نهد ولی امامی از جانب خدا نداشته باشد، تلاشش مورد پذیرش نخواهد بود و او گمراه و سرگردان است و مورد نکوهش خداوند می‏باشد. [1] . فهم عمیق این گونه احادیث، برای سطحی نگران - چه موافق و چه مخالف - میسر نیست. زیرا اگر روح کلام امام درک نشود، موافقان کوته‏نگر گرفتار غلو، و مخالفان ستیزه‏جو گرفتار کج فهمی و بدبینی نسبت به عقاید امامیه خواهند شد.

پی نوشت ها:
[1] سمعت اباجعفر (ع) یقول: کل من دان الله عزوجل بعبادة یجهد فیها نفسه و لا امام له من الله فسعیه غیر مقبول، و هو ضال متحیر، والله شانی لاعماله. اصول کافی 1 / 183.

منبع: امام باقر جلوه‏ امامت در افق دانش؛ گروه تاریخ اسلام؛ آستان قدس رضوی چاپ دوم 1375.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir