تحکیم دوستی با مؤمنان‏

نوع اصطلاح :
عنوان :
تحکیم دوستی با مؤمنان‏
در بیان معصومین (ع)، مؤمنان با تشویق‏های فراوان دعوت شده‏اند تا رشته‏های دوستی و مودت را میان خویش هر چه مستحکم‏تر سازند. از جمله‏ی آن تشویق‏ها، نوید به غفران گناهان از سوی خدا است. امام باقر (ع) می‏فرماید: هنگامی که مؤمن با برادر مؤمن خویش مصافحه می‏کند (دست محبت او را در دست‏های خود می‏شمارد) در حالی از هم جدا خواهند شد که گناهانشان فرو ریخته است. [1] . امام باقر (ع): هر گاه فردی با دوست خویش مصافحه کند، آن که به فشردن دست رفیقش (از روی اظهار محبت) ادامه می‏دهد، پاداش بزرگتری خواهد داشت از کسی که دستش را زودتر رها می‏کند. هان! گناهان میان ایشان فرو می‏ریزد تا آنجا که دیگر گناهی بر ایشان باقی نمی‏ماند. [2] . فهم این روایات نیاز به اندکی تأمل دارد، زیرا بدیهی است که مصافحه نمی‏تواند گناهانی چون ضایع کردن حقوق مردم و خیانت به عرض و مال مؤمنان را جبران کند. بلکه وصف مؤمن خود می‏رساند که فرد زمانی از دوستی با مؤمنان سود می‏جوید که اهل ایمان باشد. ولی از آنجا که انسان معصوم نیست و لغزش‏هایی دارد، خداوند با این حرکت ارزشمند اجتماعی، لغزش‏های آنان را خواهد بخشید. گذشته از این، ممکن است منظور از ذنب در این گونه روایات، دلگیری‏ها و بدگمانی‏های افراد جامعه نسبت به یکدیگر باشد. یعنی؛ مصافحه و نهادن دست محبت در دست یکدیگر، سبب می‏شود که دلخوری‏ها و بدگمانی‏ها از میان برود و کدورت‏ها به کلی از قلب‏ها زدوده شود. چنان که تعبیر «ان الذنوب لیتحات فیما بینهم» می‏تواند اشاره به خطاها و کدورت‏های میان آن دو شخص باشد. آنچه این معنا را تأیید می‏کند روایات دیگری است به این مضمون: رسول خدا (ص) فرمود: مصافحه کنید، زیرا مصافحه کدورت‏ها، کینه‏ها و بدخواهی‏ها را از میان می‏برد. [3] . امام باقر (ع) در مورد چگونگی همزیستی با مردم می‏فرماید: زمانی که امیرالمؤمنین (ع) در بستر وفات و در حال احتضار قرار داشت، فرزندان خویش را فرا خواند تا ایشان را سفارش به ارزش‏ها کند. از جمله مطالبی که آن حضرت در پایان سفارش‏های خود فرمود این است که: ای فرزندانم، با مردم به گونه‏ای زندگی کنید که اگر روزی از دیدشان پنهان شدید، (و به سفری رفتید و یا در بستر بیماری افتادید) برایتان دلتنگ شوند و مشتاق دیدار شما باشند و اگر زندگی را بدرود گفتید، برایتان بگریند و اشک ریزند. [4] .

پی نوشت ها:
[1] الامام الباقر (ع): ان المؤمن اذا صافح المؤمن تفرقا من غیر ذنب. کافی 2 / 182؛ بحار 76 / 20.
[2] الامام الباقر (ع): اذا صافح الرجل صاحبه فالذی یلزم التصافح اعظم اجرا من الذی یدع، ألا و ان الذنوب لیتحات فیما بینهم حتی لا یبقی ذنب. اصول کافی 2 / 181.
[3] قال النبی (ص): تصافحوا فان التصافح یذهب السخیمة. اصول کافی 2 / 182. بحار 77 / 158.
[4] قال الباقر (ع): لما احتضر امیرالمؤمنین (ع) جمع بنیه... فوصاهم... یا بنی‏عاشروا الناس عشرة ان غبتم حنوا الیکم، و ان فقدتم بکوا علیکم... بحار 42 / 247.

منبع: امام باقر جلوه‏ امامت در افق دانش؛ گروه تاریخ اسلام؛ آستان قدس رضوی چاپ دوم 1375.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir