نماز

نوع اصطلاح :
عنوان :
نماز
نماز برترین و با شکوه‏ترین مظهر رفتار عبادی هر شخص را شکل می‏دهد. نماز کرنش و فروتنی در برابر عظمت و جلالت خدای سبحان است. باقر العلوم علیه‏السلام همانند امامان معصوم پیش از خود به نماز اهتمام می داد. در شبانه روز 150 رکعت نماز انجام می‏داد. [1] در هنگام نماز از خوف الهی رنگ به رنگ می‏شد، انه کان اذا اقبل الی الصلوة اصفر لونه [2] نماز برای حضرت آن گونه شهد شیرین بود که فرمود اگر نمازگزار می‏دانست با چه کسی مناجات می‏کند، هیچ گاه از نماز جدا نمی‏شد، لو یعلم المصلی من یناجی ما انفتل [3] . در سجده نماز که نهایت خضوع و کرنش بنده در برابر خداست، آن مقدار گریه نمود که جای سجده تر شد. [4] این ذکرها را در سجده بر زبان جاری می‏ساخت: امام صادق علیه‏السلام نقل می‏کند من بستر پدرم را آماده می‏ساختم منتظر می‏ماندم تا پدرم در بستر قرار گیرد، آنگاه به رختخواب خود می‏رفتم. شبی هر مقدار انتظار کشیدم پدرم نیآمد. به مسجد رفتم، دیدم همه مردم رفته‏اند در حال استراحت هستند. پدرم تنها در مسجد به سجده افتاده است و ذکر می‏گوید، وقتی نزدیک رفتم شنیدم این جمله‏ها را به زبان داشت: سبحانک اللهم اللهم انت ربی حقا حقا سجدت لک یا رب تعبدا و رقا اللهم ان عملی ضعیف فضاعف لی. اللهم قنی عذابک یوم تبعث عبادک و تب علی انک انت التواب الرحیم. [5] «ای خدای پاک تو در حقیقت پرورش دهنده من هستی، من به تو سجده می‏کنم همانند بنده و غلامم.ای خدا، عمل من ضعیف است تو بر آن فزونی بخش‏ ای خدا، مرا از عذاب خود باز دار. به سوی من بازگشت نما که تو توبه‏ پذیر هستی».
و نیز ابوعبیده حذاء می‏گوید: باقر العلوم علیه‏السلام را در نماز دیدم که در سجده اول می‏گفت، أسألک بحق حبیبک محمد الا بدلت سیئاتی حسنات و حاسبتنی حسابا یسیرا. «خدایا تو را به حق و مقام محمد محبوب تو می‏خوانم که گناهان مرا به نیکی‏ها تبدیل نمایی، و در حسابرسی بر من آسان حسابرسی کنی». در سجده دوم می‏گفت: أسألک بحق حبیک محمد الا کفیتنی مؤونة الدنیا کل هول دون الجنة. «خدایا تو را به مقام محمد محبوب تو می‏خوانم، هزینه زندگی دنیای مرا خود به عهده‏گیری و مرا از هر هول و هراس تا بهشت پناه دهی». در سجده سوم می‏گفت: أسألک بحق حبیبک محمد لما غفرت لی الکثیر من الذنوب و القلیل و قبلت من عملی الیسیر. «خدایا تو را به مقام محمد محبوب تو می‏خوانم که گناهان زیاد و کم مرا ببخشی و اعمال نیک کم مرا بپذیری.» آنگاه در سجده چهارم می‏گفت: أسألک بحق حبیبک محمد لما ادخلتنی الجنة جعلتنی من سکانها نجیتنی من سفعات النار برحمتک و صلی الله علی محمد و آله [6] «خدایا تو را به مقام محمد محبوب تو می‏خوانم که مرا وارد بهشت نموده و مرا از سکنه بهشت قرار دهی، از پی آمدهای آتش با رحمت خویش رهایی بخشی. بر محمد و آل محمد درود تو باد». در هنگامی که به حج مشرف شده بود، هنگامی که وارد مسجدالحرام می شود با صدای بلند گریه می‏کند. هنگامی که امام صادق علیه‏السلام به حضرت عرض می‏کند، آهسته گریه کنید، امام پاسخ می‏دهد: من با صدای بلند گریه می‏کنم که شاید خدا با نگاه رحمت به من نگاه کند، و من فردا رستگار شوم، لعل الله ینظر الی برحمة فأفوز بها غدا. آنگاه به گرد خانه طواف نمود. هنگامی که از طواف فارغ شد، در پشت مقام ابراهیم به نماز ایستاد. هنگامی که نمازش تمام شد، دیدم جای سجده‏اش از اشک چشم تر شده است. [7] امام همام سراسر مناسک حج را نور می‏بیند. انجام مناسک حاجی را نورانی می‏کند. به همین خاطر در دعاهای مناسک هماره سخن از نورانیت است. حتی در هنگام تراشیدن موهای سر این گونه دعا می‏کند، که خدایا بر هر تار مویی نورانیت نصیب من نما، اللهم اعطنی بکل شعرة نورا یوم القیمة [8] . امام هماره به ذکر خدا و یاد خدا مشغول بود. اهل خانه خویش را وادار می‏کرد تا طلوع آفتاب (ظاهرا از طلوع فجر، یا از سحر تا طلوع آفتاب) به قرائت قرآن مشغول باشند. و هر کس قرآن نمی‏خواند می‏فرمود ذکر خدا بگوید. [9] .
این روش حضرت افزون بر اهتمام به ذکر خدا، اهمیت این نکته را نیز می‏رساند که امام نسبت به تربیت یافتگان خویش تا چه مقدار اهتمام می‏ورزیدند. اهل خانه را با مهربانی تمام وادار می‏کند و در بین طلوعین که از بهترین ساعات است مشغول ذکر خدا باشند، تا از برکت‏های ویژه این زمان حساس محروم نشوند. اینها اشاره کوتاه به روش عبادت و پرستش باقر العلوم علیه‏السلام است، آن شناخت برتر این گونه عبادت همراه با خضوع و خشوع را در پی دارد. باشد که اندیشه زلال و رفتار پاک حضرت الگوی پیروان حقیقت قرار گیرد.

پی نوشت ها:
[1] تذکر الحفاظ، ج 1، ص 125، تاریخ ابن عساکر، ج 54، ص 280.
[2] اعلام الهدایه، ج 7، ص 33.
[3] الفقیه، ج 1، ص 135 شماره حدیث 636.
[4] صفوة الصفوة، ج 2، 110، نور الابصار، ص 280، فصول المهمه، ج 2، ص 885، کشف الغمه، ج 2، ص 329، تاریخ ابن عساکر، ج 54، ص 280.
[5] فروع کافی، ج 3، ص 323.
[6] همان، ص 322.
[7] صفة الصفوة، ج 2، ص 110، نور الابصار، ص 130، فصول المهمه، ج 2، ص 885، کشف الغمه، ج 2، ص 117، تذکرة الخواص، ص 339.
[8] وسائل، ج 10، ص 190.
[9] اعلام الهدایه، ج 7، ص 34.

منبع: امام باقر الگوی زندگی؛ حبیب الله احمدی؛ فاطیما چاپ دوم 1385.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir