معنای «یدالله» و انتساب «روح» بخدا

نوع اصطلاح :
عنوان :
معنای «یدالله» و انتساب «روح» بخدا
در تفسیر آیه‏ی «یا ابلیس ما منعک ان تسجد لما خلقت بیدی» [1] از امام باقر (ع) سؤال شد، منظور از «دست» که خداوند به خویش نسبت داده، چیست؟
امام فرمود: «ید» در کلام عرب به معنای قوت و عظمت است. خداوند می‏فرماید: «والسماء بنیناها بأید»؛ [2] یعنی آسمان را با قدرت و نیرو بر افراشتیم؛ چه، در آیه‏ی «و ایدهم بروح منه» روح، نیز به معنای قوت و نیروی امداگر است.. [3] . در تفسیر این کلام الهی که می‏فرماید: «در آدم، از روح خود دمیدم» امام (ع) همین بیان را آوره که مراد از «روح»، قدرت است. [4] . و در بیانی دیگر امام فرموده است: مراد از «روح خدا» روحی است که او انتخاب کرده و برگزیده و آفریده است و آن را به خود نسبت داده و بر تمامی ارواح برتری بخشیده است [5] . پیام این دو بیان، به یک حقیقت مشترک باز می‏گردد، و آن این است که «روح خدا» به معنای چیزی که از وجود خدا جدا شده باشد نیست؛ زیرا خداوند جزء ندارد.

پی نوشت ها:
[1] ص / 75.
[2] ذاریات / 47.
[3] سیرة الائمة الاثنی عشر 2 / 213، و نظیر آن در تفسیر برهان 4 / 64.
[4] توحید صدوق / 172.
[5] همان 170.

منبع: امام باقر جلوه امامت در افق دانش؛ گروه تاریخ اسلام؛ آستان قدس رضوی چاپ دوم 1375.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir