وصیت به یکی از مسلمانان

نوع اصطلاح :
عنوان :
وصیت به یکی از مسلمانان
حضر عنده رجل من المسلمین و طلب منه أن یوصیه بوصیة، فقال الامام الباقر علیه‏السلام: هیی‏ء جهازک، و قدم زادک، و کن وصی نفسک [1] .

یکی از مسلمانان خدمت امام باقر علیه‏السلام رسیده، از ایشان خواست وصیتی به او بنماید؛ حضرت فرمود: جهازت را آماده کن، و زاد و توشه‏ات را جلو بفرست، و خودت وصی خویشتن باش.
امامان معصوم علیهم‏السلام همیشه مردم را ترغیب می‏نمودند که خود را برای آخرت مجهز و آماده کنند، زیرا این سفر عظیم و هولناک و طولانی، نیاز به زاد و توشه دارد؛ تنها ذخیره برای این راه، تقوا و اعمال خیر و صالح است. حضرت امیرالمؤمنین علیه‏السلام می‏فرماید: طوبی لمن ذکر المعاد فاستکثر من الزاد [2] . گوارا باد زندگی دنیا و آخرت برای کسی که همیشه به یاد آخرت و مشغول ذخیره و پس انداز باشد. بهترین زاد و توشه برای آخرت، ولایت آل محمد علیهم‏السلام است که به واسطه‏ی آن پرونده‏ی انسان سنگین گشته، اهل نجات خواهد شد. و مصداق این آیه‏ی قرآن خواهد گردید که می‏فرماید: (فأما من ثقلت موازینه فهو فی عیشة راضیة) [3] .
هر کس که ترازوی اعمالش سنگین باشد، در یک زندگی خشنود کننده خواهد بود.
مفسران عالیقدر در تفسیر این آیه‏ی شریف، این روایت را نقل کرده‏اند: مردی از امام باقر علیه‏السلام سؤال کرد: چه چیزی پرونده‏ی انسان را در قیامت سنگین می‏کند، و در اثر آن، انسان اهل نجات و بهشتی خواهد بود؟ حضرت فرمود: ولایت ما آل محمد علیهم‏السلام [4] .

درس‏های این وصیت
1. حضور در مجلس بزرگان و اهل علم و فضل، و همنشینی با اهل دین، شرف دنیا و آخرت است، و ما باید حداکثر استفاده را از این گونه مجالس ببریم.
2. همچنان که به فکر زندگانی دنیا هستیم، با این که می‏دانیم که عمر این دنیا کوتاه است، باید به فکر آخرت هم باشیم، تا مرگ برای ما آسان شود، و آخرت آبادی داشته باشیم.
3. همین دنیا محل پس‏انداز آخرت است، پس به فکر ذخیره برای خود باشیم، تا وقت مرگ و رفتم، احساس غربت و وحشت و تنهایی نکنیم.
4. کوشش کنیم سبک باشیم تا در وقت مرگ راحت بمیریم. این راحتی و آسایش را با عمل کردن به وصیت خویش به دست بیاوریم و خود وصی نفس خویش باشیم، و تا زنده هستیم، به وصیت خویش عمل کنیم. آنچه را که تصمیم داریم از دیگران بخواهیم برای ما انجام دهند، خودمان انجام دهیم.

دوستی حضرت امیرالمؤمنین علی
روزی پیامبر عظیم‏الشأن اسلام صلی الله علیه و آله رو به اصحاب کرد و فرمود: کدام یک از شما تمام روزهای سال را روزه می‏گیرید و تمام شب‏های سال را شب زنده دار هستید و روزی یک ختم قرآن می‏کنید؟ سلمان عرض کرد: من یا رسول الله. یکی از اصحاب (عمر بن خطاب) در خشم شد و عرض کرد:ای رسول خدا! سلمان، فردی از عجم است و همواره می‏خواهد بر ما قریش افتخار کند؛ در صورتی که او دروغ می‏گوید. حضرت فرمود: مثل سلمان، مثل لقمان در حکمت است؛ از خودش صحت این ادعا را بپرس. آن شخص رو به سلمان کرد و گفت: من دیده‏ام که اکثر شب‏ها می‏خوابی و اکثر روزها روزه نیستی، همیشه قرآن نمی‏خوانی، پس چگونه این ادعا را می‏کنی؟ سلمان گفت: آن گونه که تو خیال کردی، نیستم، بلکه من در هر ماه سه روز روزه می‏گیرم. خداوند در قرآن می‏فرماید: (من جاء بالحسنة فله عشر امثالها) [5] .
کسی که کار خیری انجام دهد، برای او ده برابر آن پاداش است. پس سه روز روزه‏ی هر ماه به سان روزه‏ی تمام ماه است. به علاوه من تمام روزهای ماه رجب و شعبان را روزه می‏گیرم، پس همیشه روزه‏ام. و اما راجع به شب زنده داری همه شب، از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که فرمود: هر که شب با وضو بخوابد، گویا شب را تا صبح به عبادت به سر برده است، و من هر شب وضو می‏گیرم و با طهارت می‏خوابم. و اما راجع به ختم قرآن، از رسول خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که به علی علیه‏السلام فرمود: مثل تو در امت من به سال قل هو. الله احد است، هر که این سوره را یکبار بخواند، ثلث قرآن را خوانده است، و هر که دوبار بخواند، دو ثلث قرآن را خوانده است، و هر که سه بار بخواند، تمام قرآن را خوانده است. (یا علی) کسی که تو را به زبان دوست داشته باشد، ثلث ایمانش را تکمیل نموده است، و اگر با زبان و قلب تو را دوست داشته باشد، دو ثلث ایمان را دارد، و هر گاه کسی تو را به زبان و قلب دوست داشته باشد و با دست (عمل) تو را یاری کند، تمام ایمان را دارد. (بنابراین من با ایمان کامل، هر روز تمام قرآن را می‏خوانم، چون روزی سه بار سوره‏ی توحید را می‏خوانم، و من به زبان و قلب و عمل علی علیه‏السلام را دوست دارم.) پیامبر صلی الله علیه و آله به علی علیه‏السلام فرمود:ای علی! اگر اهل زمین تو را چون اهل آسمان دوست می‏داشتند، کسی را به آتش عذاب نمی‏کردند. آن شخص با شنیدن این گفتار، چنان ساکت شد که گویا سنگی به دهان او زده‏اند؛ همان دم بلند شد و رفت [6] . ابن عباس می‏گوید: یک نفر یهودی، شدیدا علی علیه‏السلام را دوست داشت و در حال یهودیت مرد. خداوند می‏فرماید: اما بهشت من؛ او نصیبی در آن ندارد، ولی‏ای اتش! او را عذاب مکن [7] .

ختامه مسک
قال مولانا الصادق علیه‏السلام: رحم‏الله من أحیا أمرنا [8] .
خدا رحمت کند کسی را که راه و روش و اهداف ما را زنده نگه دارد.


[1] حیاةالامام الباقر علیه‏السلام للقرشی، ص 287؛ تاریخ مدینه دمشق، ج 54، ص 267؛ ترجمه الامام الباقر (6781).
[2] غرر الحکم، ج 4، ص 241.
[3] قارعه، 7-6.
[4] تفسیر البرهان، ج 5، ص 305.
[5] انعام، 160.
[6] امالی شیخ صدوق، ص 86، مجلس 9، ح 5.
[7] پندهایی از تاریخ، ص 155؛ به نقل از مناقب ابن‏شهر آشوب، ج 3، ص 119.
[8] قرب‏الاسناد، ص 2، ح 105؛ امالی شیخ طوسی، ص 135، مجلس 5، ح 31.

منبع: وصایا الصادقین (بررسی کوتاه و ساده درباره وصیتهای امام باقر)؛ محمود شریعت زاده خراسانی؛ انتشارات خادم الرضا (ع) چاپ دوم 1384 .
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir