کسانی که تنها خدا را به زبان میپرستند

نوع اصطلاح :
عنوان :
کسانی که تنها خدا را به زبان میپرستند
فضیل و زراره از امام باقر علیه‏السلام در مورد آیه‏ی شریفه که می‏فرماید: «از میان مردم کسی است که خدا را تنها با زبان و به ظاهر می‏پرستد نه از باطن و حقیقت، از این رو، هرگاه (دنیا به او رو کند و نفع و) خیری به او برسد حالت اطمینان پیدا می کند؛ و اگر مصیبتی برای امتحان به او برسد، دگرگون می‏شود (و به کفر رو می‏آورد) چنین کسی هم در دنیا و هم در آخرت زیانکار است» نقل می‏کنند، زراره گوید: در مورد معنی این آیه‏ی شریفه از امام باقر علیه‏السلام سؤال کردم. حضرت فرمود: اینها کسانی بودند که خدای را می‏پرستیدند، و عبادت آنچه را که جز خدا پرستش می‏شد رها کردند، ولی در مورد حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم و آنچه از طرف خداوند آورده است تردید کردند، پس آنها با تردید اسلام را به زبان جاری کرده و گواهی به یگانگی خداوند و پیامبری حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم دادند، و به قرآن اقرار کردند ولی در عین حال در مورد حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم و آنچه آورده است در تردید بودند، گر چه در مورد خداوند تردید نداشتند.
خداوند متعال می‏فرماید: «از میان مردم کسی است که خدا را تنها با زبان می‏پرستد» یعنی با تردید در حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم و آنچه از جانب خداوند آورده است «پس اگر خیری بر او برسد» یعنی عافیتی در جان و مال و فرزندان خود یافتند «حالت اطمینان پیدا می‏کند» و خشنود می‏گردند، «و اگر مصیبتی برای امتحان به او برسد» (یعنی) بلایی در جسم و مال آنها پیدا شد فال بده زده و دوست ندارند تا بر پیامبر اقرار نمایند، و بر توقف و تردید و شک بازمی‏گردند، و در پی دشمنی با خداوند و پیامبر او می‏شوند و پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و آنچه آورده است را منکر می‏گردند.

علی، عن أبیه، عن ابن أبی عمیر، عن ابن أذینة، عن الفضیل و زرارة عن أبی‏جعفر علیه‏السلام فی قول الله عزوجل: (و من الناس من یعبد الله علی حرف فان أصابه خیر أطمأن به و ان أصابته فتنة انقلب علی وجهه خسر الدنیا و الآخرة). [1] .
قال زرارة: سألت عنها أباجعفر علیه‏السلام.
فقال: هؤلاء قوم عبدوا الله و خلعوا عبادة من یعبد من دون الله و شکوا فی محمد صلی الله علیه و آله و سلم و ما جاء به، فتکلموا بالاسلام و شهدوا أن لا اله الا الله، و أن محمدا رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و أقروا بالقرآن، و هم فی ذلک شاکون فی محمد صلی الله علیه و آله و سلم و ما جاء به و لیسوا شکاکا فی الله.
قال الله عزوجل: (و من الناس من یعبد الله علی حرف) یعنی علی شک فی محمد و ما جاء به صلی الله علیه و آله و سلم، (فان أصابه خیر) یعنی عافیة فی نفسه و ماله و ولده (اطمأن به) و رضی به (و ان أصابته فتنة) بلاء فی جسده أو ماله تطیر و کره المقام علی الاقرار بالنبی فرجع الی الوقوف و الشک، فنصب العداوة لله و لرسوله و الجحود بالنبی صلی الله علیه و آله و سلم و ما جاء به. [2] .

پی نوشت ها:
[1] الحج: 11.
[2] بحارالأنوار، ج 22 ص 132 ح 113، عن اصول الکافی: ج 2 ص 413.
منبع: پرسش‏های مردم و پاسخ‏های امام باقر؛ احمد قاضی زاهدی؛ حاذق چاپ دوم 1386.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir