فاصله بین نبوت عیسی و محمد(ص)

نوع اصطلاح :
عنوان :
فاصله بین نبوت عیسی و محمد(ص)
ابوالربیع گوید: در محضر امام باقر علیه‏السلام به حج رفتم در همان سالی که هشام بن عبدالملک در آن سال به حج آمده بود، و نافع بن ازرق - غلام عمر بن الخطاب - نیز به همراه هشام به حج آمده بود، حضرت با جمعی از مردم که دورش حلقه زده بودند در کنار رکن خانه‏ی خدا بودند، چون نافع چشمش به امام باقر علیه‏السلام افتاد رو به هشام کرد. گفت: ای امیرالمؤمنین!!! این شخص کیست که مردم این گونه دور او ایستاده و در اطراف او فشار می‏آورند؟ هشام گفت: این پیامبر اهل کوفه است، این محمد بن علی بن الحسین بن علی بن ابی‏طالب - صلوات الله علیهم اجمعین - است.
نافع گفت: هر آینه نزد او می‏روم و از مسائلی از او می‏پرسم که جز پیامبر یا وصی پیامبر یا فرزند وصی پیامبر نتواند پاسخ دهد. هشام گفت: نزد او برو و بپرس، شاید که او را خجل و شرمنده‏اش سازی! نافع آمد و در کنار مردم ایستاد و رو به امام باقر علیه‏السلام نمود و گفت: ای محمد بن علی! من تورات و انجیل و زبور و قرآن را خوانده‏ام، و بر حلال و حرام آنها آشنایی دارم، اینک نزد تو آمده‏ام و از تو مسائلی می‏پرسم که کسی جز پیامبر یا وصی پیامبر یا فرزند وصی پیامبر نمی‏تواند پاسخگو باشد.
امام باقر علیه‏السلام سر مبارک خود را بالا گرفت و فرمود: بپرس.
نافع گفت: به من خبر بده، میان نبوت حضرت عیسی علیه‏السلام و حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم چند سال فاصله بود؟
حضرت فرمود: آیا طبق نظر و عقیده‏ی خودم بگویم یا برطبق نظر تو؟
نافع گفت: بنا بر هر دو نظر و عقیده خبر بده.
حضرت فرمود: اما بنا به نظر و عقیده‏ی من پانصد سال بوده، و بنا به قول و عقیده‏ی تو ششصد سال. نافع گفت: پس معنی فرمایش خداوند متعال که می‏فرماید: «(ای رسول ما!) از رسولانی که پیش از تو فرستادیم بپرس، که، آیا ما جز خدای یکتای مهربان، معبودانی هم برای عبادت مردم قرار دادیم؟» چیست؟ حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم این مطلب را از چه کسی پرسید؛ در صورتی که میان نبوت او و حضرت عیسی پانصد سال فاصله بود؟
راوی گوید: حضرت این آیه‏ی شریفه را تلاوت فرمود: «پاک و منزه است خدایی که بنده‏ی خود (حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم) را در یک شب از مسجدالحرام به مسجد
الأقصی - که پیرامونش را به (قدوم خاصان خود) مبارک و پر نعمت ساخته‏ایم - برد تا برخی از آیات خود را به او نشان دهیم». از جمله آیاتی که خداوند به حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم موقع سیر به بیت المقدس نشان داد این بود که اولین و آخرین پیامبران و رسولان را نزد او محشور کرد، آنگاه به جبرئیل امر فرمود تا، دو تا دو تا (جفت جفت) اذان و اقامه بگوید، سپس در اقامه گفت: «حی علی خیر العمل»، آنگاه حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم جلو آمد و با آنها نماز خواند، پس خداوند متعال این آیه را نازل فرمود: «(ای رسول ما!) از رسولانی که پیش از تو فرستادیم بپرس، که: آیا ما جز خدای یکتای مهربان معبودانی هم برای عبادت مردم قرار دادیم؟» (هنگامی که) رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم (از نماز فارغ شد) به آنها فرمود: بر چه چیزی شهادت می‏دهید؟ و چه کسی را عبادت می‏کنید؟ گفتند: ما شهادت می‏دهیم که معبودی جز خدای یگانه نیست و او شریکی ندارد، و (گواهی می‏دهیم که) تو پیامبر خدا هستی، (از طرف خداوند، روی این مطلب) از ما پیمان و عهد گرفته شده است.
نافع گفت: راست گفتی ای فرزند رسول خدا! ای ابوجعفر! به خدا؛ شما وصی‏های رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم و جانشینان او در تورات هستید، و اسامی شما در انجیل و زبور و قرآن ثبت شده است، و شما از دیگران به امر (ولایت و حکومت) سزاوارتر و بر حق هستید.

عن الثمالی، و أبی منصور، عن أبی الربیع قال: حججنا مع أبی‏جعفر علیه‏السلام فی السنة التی کان حج فیها هشام بن عبدالملک، و کان معه نافع مولی عمر بن الخطاب فنظر نافع الی أبی‏جعفر علیه‏السلام فی رکن البیت و قد اجتمع علیه الناس، فقال نافع: یا أمیرالمؤمنین!! من هذا الذی قد تداک علیه الناس؟
فقال: هذا نبی أهل الکوفة! هذا محمد بن علی.
فقال: لآتینه فلأسألنه عن مسائل لا یجیبنی فیها الا نبی أو وصی نبی أو ابن نبی.
قال: فاذهب الیه و اسأله، لعلک تخجله. فجاء نافع حتی اتکأ علی الناس ثم أشرف علی أبی‏جعفر علیه‏السلام فقال: یا محمد بن علی! انی قرأت التوراة و الانجیل و الزبور و الفرقان، و قد عرفت حلالها و حرامها قد جئت أسألک عن مسائل لا یجیب فیها الا نبی، أو وصی نبی، أو ابن نبی. فرفع أبوجعفر علیه‏السلام رأسه فقال: سل عما بدا لک.
فقال: أخبرنی کم بین عیسی و محمد صلی الله علیه و آله و سلم من سنة؟
فقال: اخبرک بقولی أو بقولک؟
قال: أخبرنی بالقولین جمیعا.
قال: أما فی قولی فخمسمائة سنة، و أما فی قولک فستمائة سنة.
قال: فأخبرنی عن قول الله عزوجل: (و اسأل من أرسلنا من قبلک من رسلنا أجعلنا من دون الرحمن آلهة یعبدون) [1] من الذی سأل محمد صلی الله علیه و آله و سلم و کان بینه و بین عیسی خمسمائة سنة؟
قال: فتلا أبوجعفر علیه‏السلام هذه الآیة: (سبحان الذی أسری بعبده لیلا من المسجد الحرام الی المسجد الأقصی الذی بارکنا حوله لنریه من آیاتنا) [2] فکان من الآیات التی أراها الله تبارک و تعالی محمدا صلی الله علیه و آله و سلم حیث أسری به الی البیت المقدس أن حشر الله عز ذکره الأولین و الآخرین من النبیین و المرسلین.
ثم أمر جبرئیل علیه‏السلام فأذن شفعا و أقام شفعا، و قال فی أذانه: «حی علی خیر العمل»، ثم تقدم محمد صلی الله علیه و آله و سلم فصلی بالقوم، فلما انصرف قال لهم: علی ما تشهدون؟ و ما کنتم تعبدون؟
قالوا: نشهد أن لا اله الا الله وحده لا شریک له، و انک رسول الله، اخذت علی ذلک مواثیقنا و عهودنا.
فقال نافع: صدقت یا أباجعفر!
بیان: قال الجزری: تداککتم علی، أی ازدحمتم، و أصل الدک: الکسر.

پی نوشت ها:
[1] الزخرف: 45.
[2] الاسراء: 1.
منبع: پرسش‏های مردم و پاسخ‏های امام باقر؛ احمد قاضی زاهدی؛ حاذق چاپ دوم 1386.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir