بدرقه‏ ابوذر به سوی ربذه‏

نوع اصطلاح :
عنوان :
بدرقه‏ ابوذر به سوی ربذه‏
هنگامی که عثمان، ابوذر غفاری، آن یار راستین پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را به خاطر اعتراض‏هایش، به ربذه تبعید می‏کرد، فرمان داد که هیچ کس حق ندارد او را بدرقه کند.
ولی امیرمؤمنان امام علی علیه‏السلام، برخلاف فرمان عثمان، دست حسن و حسین علیه‏السلام را گرفت و همراه برادرش عقیل و عمار یاسر، برای بدرقه‏ی ابوذر حرکت کردند و هر کدام با سخنی، ابوذر را بدرقه نمودند.
هنگامی که امام حسن علیه‏السلام با ابوذر سخن می‏گفت، ناگاه مروان، که از جانب عثمان مأمور جلوگیری از بدرقه‏ی ابوذر شده بود، سوار بر مرکب، فرارسید و با تندی و جسارت، فریاد زد: ای حسن! دور شو، مگر نمی‏دانی که امیرالمؤمنین علیه‏السلام (عثمان) از سخن گفتن با ابوذر، نهی کرده است؟! اگر نمی‏دانی، اکنون بدان!
در این هنگام، امام علی علیه‏السلام به مروان حمله کرد و با تازیانه‏ی خود بر پیشانی مرکب او زد و فرمود: دور شو! خدا تو را به سوی آتش دوزخ روانه سازد!
مروان در حال خشم، نزد عثمان بازگشت و احساسات او را بر ضد امام علی علیه‏السلام تحریک نمود. به هر حال امام حسن علیه‏السلام از تهدید مروان نهراسید و با سخنان عمیق خود، موضع گیری‏های ابوذر را تأیید کرد، و به آن ابعاد عظیم تبلیغاتی، فکری و سیاسی داد.
سخنان امام حسن علیه‏السلام با ابوذر، این چنین بود:
«یا عماه! لو لا أنه لا ینبغی للمودع أن یسکت، و للمشیع أن ینصرف، لقصر الکلام، و ان طال الأسف.
و قد أتی القوم الیک ما تری، فضع عنک الدنیا بتذکر فراقها، و شدة ما اشتد منها برجاء ما بعدها.
و اصبر حتی تلقی نبیک صلی الله علیه و آله و سلم و هو عنک راض[1] .
یعنی: «ای عمو! اگر نه این بود که برای وداع کننده خوب نیست که سکوت کند و برای بدرقه کننده شاسته نیست که (بی‏سخن) بازگردد، سخن کوتاه می‏شد، گر چه تأسف و ناراحتی طولانی و دراز است.
همانا، از ناحیه‏ی این قوم (عثمان و طرفدارانش)، به تو مصیبت‏ها رسیده که دیدی. دنیا را به یاد جدایی از آن، نادیده انگار و به امید پاداش‏های آخرت، از ناراتی‏ها و سختی‏های دنیا چشم بپوش (و آن را تحمل کن).
صبر و استقامت کن، تا رسول خدا صلی الله علیه و آله را ملاقات کنی، در حالیکه او از تو خشنود باشد».
به این ترتیب، امام حسن علیه‏السلام با این موضع گیری نیرومند خود، اعتراض‏های ابوذر را امضا کرد و هیأت حاکمه را محکوم نمود و رفتار ابوذر را مورد خشنودی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله دانست[2] .

پی نوشت ها:
[1] شرح نهج‏البلاغه‏ی ابن‏ابی‏الحدید، ج 8، ص 253؛ روضه‏ی کافی، ص 207؛ الغدیر، ج 8، ص 301؛ طبق نقل سیره‏ی چهارده معصوم علیهم‏السلام، ص 254.
[2] سیره‏ی چهارده معصوم علیهم‏السلام، ص 254.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir