داوری، به فرمان امام علی

نوع اصطلاح :
عنوان :
داوری، به فرمان امام علی
عصر، عصر خلافت امام علی علیه‏السلام بود. قصابی را که چاقوی خون - آلود در دست داشت در خرابه‏ای دیدند، و در کنار او، جنازه‏ی خون - آلود شخصی افتاده بود. قراین، نشان می‏داد که کشنده‏ی او، همین قصاب است.
قصاب را دستگیر کرده و به حضور امام علی علیه‏السلام آوردند.
امام علی علیه‏السلام به قصاب فرمود: تو درباره‏ی کشته شدن آن مرد، چه نظری داری؟
قصاب گفت: من او را کشته‏ام.
امام علی علیه‏السلام، بر اساس ظاهر جریان و اقرار قصاب، دستور دادند تا قصاب را ببرند و به عنوان قصاص، اعدام کنند.
در این حال که مأمورین، او را به قتلگاه می‏بردند، قاتل حقیقی، با شتاب به دنبال مأمورین دوید و به آنها گفت: عجله نکنید! و این قصاب را به حضور امام علی علیه‏السلام بازگردانید!
قاتل حقیقی، به حضور امام علی علیه‏السلام آمد و گفت: این امیرمؤمنان! سوگند به خدا که قاتل آن شخص، این قصاب نیست، بلکه او را، من کشته‏ام!
امام علی علیه‏السلام، به قصاب فرمود: چه چیزی موجب شد که تو اعتراف به قتل آن مرد نمودی، (و گفتی که: من، او را کشته‏ام)؟
قصاب گفت: من در یک بن بستی قرار گرفتم که غیر از این، چاره‏ای نداشتم، زیرا افرادی مانند این مأموران، مرا کنار جنازه‏ی به خون آغشته (آن مرد)، با چاقوی خون آلودی در دست، دیدند. همه چیز بیانگر آن بود که من او را کشته‏ام. از کتک خوردن ترسیدم و اقرار نمودم که من (او را) کشته‏ام.
ولی حقیقت این است که من گوسفندی را در نزدیکی آن خرابه کشتم، سپس ادرار بر من فشار آورد، در همان حال چاقوی خون آلود در دستم بود. برای تخلی (و ادرار کردن) به آن خرابه رفتم، جنازه‏ی به خون آغشته آن مقتول را در آنجا دیدم، در حالی که دهشت زده شده بودم، برخاستم. در همین هنگام، این گروه سررسیدند و مرا به عنوان قاتل دستگیر کردند.
امیرمؤمنان، امام علی علیه‏السلام، خطاب به مأموران، فرمود: این قصاب و این شخصی که خود را به عنوان قاتل معرفی می‏کند، به حضور (امام) حسن علیه‏السلام ببرید، تا او درباره‏ی این دو نفر قضاوت کند.
مأمورین، آن دو نفر را به نزد امام حسن علیه‏السلام آورده و جریان را به عرض آن حضرت رساندند.
امام حسن علیه‏السلام فرمود: به امیرمؤمنان علیه‏السلام عرض کنید: اگر این مرد قاتل، آن شخص را کشته است، در عوض، جان قصاب را حفظ نموده (و از مرگ نجات داده) است، و خداوند متعال در قرآن کریم می‏فرماید:
«و من أحیاها فکأنما أحیا الناس جمیعا»[1] .
یعنی: «و هر کس انسانی را (از مرگ نجات داده و) زنده‏اش کند، چنان است که گویی همه‏ی مردم را زنده کرده است».
مأمورین، جریان قضاوت امام حسن علیه‏السلام را به امام علی علیه‏السلام ابلاغ کردند. امام علی علیه‏السلام قضاوت امام حسن علیه‏السلام را پذیرفت و سپس دستور داد که قاتل و قصاب را آزاد نمایند. آنگاه، دیه‏ی مقتول را از بیت المال به ورثه‏ی او عطا فرمود[2] .
به این ترتیب، با قضاوت حکیمانه، عادلانه و اسلامی حضرت امام حسن علیه‏السلام، ارفاق اسلامی شامل حال آن قاتلی شد که با مردانگی خود، موجب نجات یک نفر بی‏گناه از قتل شد و با این کار جوانمردانه‏اش، تا حدود زیادی از گناه قتل خود را هم جبران نمود[3] .

پی نوشت ها:
[1] سوره‏ی مائده، آیه‏ی 32.
[2] تفسیر نور الثقلین، ج 1، ص 620.
[3] سیره‏ی چهارده معصوم علیهم‏السلام، صص 263،264.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir