مواضع یاران امام درباره‏ صلح در ساباط

نوع اصطلاح :
عنوان :
مواضع یاران امام درباره‏ صلح در ساباط
ابوالفرج می‏گوید:
حسن علیه‏السلام از راه حمام عمر به راه افتاد، تا به دیر کعب رسید، و از آن جا حرکت کرد تا بامدادان، نزدیک پل ساباط رسید و آن جا توقف کرد و چون صبح شد، ندا داد تا مردم گرد آیند. مردم جمع شدند. او منبر رفت و در ستایش خداوند فرمود:سپاس خدا را تا هر زمان که ثناگویی، او را بستاید. گواهم که هیچ معبودی جز او نیست؛ تا هر زمان که گواهی، گواهی دهد. گواهم که محمد، رسول خداست، که او را به حق، فرستاد و بر وحی خود أمین شمرد.
اما بعد، سوگند به خدا! اینک به حمد و فضل خدا، امیدم آن است که خیرخواه‏ترین خلق خدا، برای بندگانش باشم، و کینه‏ی هیچ مسلمانی را در دل نگرفته، و خواهان بدی و بلا برای او نباشم. آنچه را در [وحدت و] جماعت، ناگوار می‏شمارید، برای شما، از آنچه در جدایی [و اختلاف] می‏پسندید، بهتر است. من بهتر از شما، مراقب شما هستم. از فرمانم سرمتابید و رأیم را برنگردانید. خدا من و شما را بیامرزد و به آنچه محبت و خشنودی او در آن است،هدایت فرماید! مردم به یک دیگر نگریستند و گفتند:حسن چه می‏گوید؟ سوگند به خدا! گمان ما این است که می‏خواهد با معاویه صلح کند و کار را به او واگذارد. سپس گفتند:سوگند به خدا! او کافر است! آن گاه به خیمه‏ی حسن علیه‏السلام یورش بردند و آن را غارت کردند؛ تا آن جا که جانماز را از زیر پایش کشیدند. و عبدالرحمن بن عبدالله بن جعال أزدی پیش تاخت و ردای حسن علیه‏السلام را از دوشش کشید [و برد]، و حسن علیه‏السلام شمشیر به کمر، بی‏ردا نشست. سپس حسن علیه‏السلام اسب خود را خواست و سوار شد. عده‏ای از یاران و شیعیان او دور حضرتش را گرفتند و دشمنان را راندند.
حسن علیه‏السلام فرمود:قبیله‏ی ربیعه و همدان را فراخوانید. آنان را فراخواندند. آنان نیز همراه عده‏ای دیگر، دور حسن علیه‏السلام را گرفته، منافقان را دور کردند. هنگامی که حسن علیه‏السلام خواست از تاریکی‏های ساباط بگذرد، جراح بن سنان از قبیله‏ی بنی‏نصیر بنی‏أسد - که در دستش کلنگی بود - ناگهان سر رسید و لگام استر حضرت را گرفت و گفت:الله اکبر، ای حسن! آیا همچون پدر خود، مشرک شده‏ای؟ او کلنگ را بر ران حسن علیه‏السلام چنان زد که رانش تا استخوان شکافت. حسن علیه‏السلام شمشیری بر او نواخت و گردنش را گرفت و هر دو بر زمین افتادند. عبدالله بن خطل پیش تاخت و کلنگ را از دست ابن‏سنان گرفت، و او را با آن چرخاند. ظبیان بن عماره، خود را بر او افکند و بینی‏اش را برید. سپس دیگران هجوم آوردند و سر و صورتش را شکافتند و او را کشتند. حسن علیه‏السلام را روی تختی نهاده، به مدائن بردند. سعد بن مسعود ثقفی، کارگزار حسن علیه‏السلام در مدائن بود. علی علیه‏السلام او را به فرمانداری مدائن گمارده بود و حسن بن علی علیه‏السلام او را ابقا کرد. حسن علیه‏السلام را برای معالجه، به منزل او بردند.
راوی می‏گوید:سپس معاویه آمد و در روستای «حبوبیه» مسکن، اردو زد. عبیدالله بن عباس نیز آمد و در برابر او، اردو زد. [و چون صبح شد، معاویه سپاه خود را به سوی او گسیل داشت. عبیدالله بن عباس با سپاه خود، در برابر آنان ایستاد. و حمله برد و آنان را به لشکرگاهشان برگرداند] چون شب فرارسید، معاویه پیکی را نزد عبیدالله فرستاد که:حسن علیه‏السلام پیام صلح برای من فرستاده و کار را به من سپرده است. تو اگر هم اکنون از من پیروی کنی، رهبری، و گرنه [به ناچار] پیروی خواهی کرد و مطیع خواهی شد. اگر اکنون نزد من بیایی، 1000000 درهم به تو می‏بخشم. نصف آن را اینک، و نصف دیگر را پس از ورود به کوفه می‏پردازم.
عبیدالله همان شب، پنهانی گریخت و به سپاه معاویه پیوست. معاویه به وعده‏ی خود عمل کرد. هنگام نماز صبح، مردم منتظر آمدن عبیدالله بودند تا نماز جماعت را پشت سر او بخوانند، ولی او نیامد. هر چه گشتند، او را نیافتند. مردم نماز جماعت را به امامت قیس بن سعد خواندند.... سپس معاویه پیکی را نزد حسن علیه‏السلام فرستاد تا صلح را بپذیرد و امام علیه‏السلام پاسخ داد.... [1] .

پی نوشت ها:
[1] مقاتل الطالبیین:63.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir