تصریح امام حسن بر امامت برادرشان

نوع اصطلاح :
عنوان :
تصریح امام حسن بر امامت برادرشان
کلینی با سند خود از مفضل بن عمر نقل کرده است:
امام صادق علیه‏السلام فرمود:چون وفات حسن بن علی علیه‏السلام فرارسید، فرمود:قنبر! ببین آیا پشت در، مؤمنی از غیر آل محمد صلی الله علیه و آله حضور دارد؟ قنبر گفت:خدا و پیامبر او و فرزند پیامبر، از من داناترند. امام حسن علیه‏السلام فرمود:محمد بن علی [ابن‏حنفیه] را بخوان. و [قنبر می‏گوید:] من نزد او رفتم، و چون داخل شدم، گفت:[امیدوارم] جز خیر نباشد؟ گفتم:ابامحمد تو را می‏خواهد. و او - بدون آن که بند کفش خود را ببندد - همراه من با شتاب آمد، و چون مقابل امام حسن علیه‏السلام ایستاد، سلام کرد. امام حسن علیه‏السلام به او فرمود:بنشین که همچون تو نباید از شنیدن - سخنی که با آن، مرده‏ها زنده و زنده‏ها مرده می‏شوند - غایب باشد. [ای محمد!] گنجینه‏ی علم و چراغ هدایت باشید که روشنایی روز، برخی درخشان‏تر از برخی دیگر است. آیا نمی‏دانی که خداوند از فرزندان ابراهیم، امامان را قرار داد و برخی را بر برخی دیگر برتری داد و به داود علیه‏السلام زبور عطا کرد؟ و از امتیازات محمد صلی الله علیه و آله نیز آگاهی.
محمد بن علی! من بر تو از حسد بیم دارم که خدا آن را وصف کافران قرار داد و فرمود:«[بسیاری از اهل کتاب می‏خواهند] با وجود این که حق بر آن‏ها روشن شده است، به سبب حسدی که در دل خود دارند، شما را کافر کنند [1] ، [ولی] خدای عزتمند و باشکوه، شیطان را بر تو مسلط نساخته است».
محمد بن علی! آیا از آن سخنی که پدرت درباره‏ی تو فرمود، نگویم؟ او عرض کرد:آری. آن حضرت فرمود:در نبرد بصره (جنگ جمل) از پدر شنیدم که فرمود:هر کس می‏خواهد در دنیا و آخرت به من نیکی کند، به فرزندم، محمد نیکی کند.
محمد بن علی! اگر بخواهی از آن زمان که در صلب پدر، نطفه بودی، خبر خواهم داد. محمد بن علی! آیا نمی‏دانی که حسین بن علی علیه‏السلام - پس از درگذشت من و جدایی روح از بدنم - امام پس از من خواهد بود، و نزد خدای سبحان در کتاب [لوح محفوظ]، علاوه بر وراثت از پدر و مادر خود، وراثت پیامبر صلی الله علیه و آله را دارد؟ پس خدا دانست که شما [خاندان پاک] بهترین خلق او هستید؛ لذا محمد صلی الله علیه و آله را از میان شما برگزید و محمد صلی الله علیه و آله، علی علیه‏السلام را و علی علیه‏السلام، مرا و من نیز حسین علیه‏السلام را به امامت برگزیدم.
محمد بن علی گفت:تو، امام و وسیله‏ی من به محمد صلی الله علیه و آله هستی. به خدا دوست داشتم پیش از آن که این سخن را از تو بشنوم، مرده باشم. هان! در سرم [از مهر و کمال شما] سخنی است که دلوها نتوانند کشید، و ترانه‏ی بادها [ی مخالف زودگذر] آن را دگرگون نسازد. همچون نوشته‏ی سر به مهری که در صفحه‏ی آراسته‏ی خوش نقش و نگار است، می‏خواهم اظهارش کنم ولی می‏بینم کتاب وحی (قرآن) و کتاب‏های پیشین پیامبران بر من سبقت گرفته‏اند، و آن سخنی است که زبان گویا و دست نویسا از بیانش ناتوانند، تا جایی که قلمی نیابند و کاغذها سیاه شوند و باز به فضل شما نرسند. «و خداوند این چنین، نیکوکاران را پاداش دهد، و هیچ قوامی جز از خدا نیست».
حسین علیه‏السلام از جهت دانش، داناترین ما و از جهت بردباری، وزین‏ترین ما و از جهت خویشی، نزدیک‏ترین ما به رسول خداست. او پیش از آفرینش، فقیه بود و پیش از آن که به سخن آید، وحی را خواند و چنانچه خدا در کسی چیزی [برتر] سراغ داشت، محمد صلی الله علیه و آله را برنمی‏گزید. پس چون خدا، محمد صلی الله علیه و آله را برگزید و محمد صلی الله علیه و آله، علی علیه‏السلام را و علی علیه‏السلام، تو را و تو، حسین علیه‏السلام را به امامت برگزیدی، ما پذیرفتیم و رضا دادیم. کیست که به غیر حسین علیه‏السلام، راضی شود؟ و جز او کیست که ما در مشکلات خود، تسلیم او شویم؟ [2] .

و نیز کلینی با سند خود از جعفر بن زید بن موسی، از پدرش و او از پدرانش علیهم‏السلام نقل کرده است:
روزی ام‏اسلم در منزل ام‏سلمه نزد پیامبر صلی الله علیه و آله آمد و پرسید:رسول خدا صلی الله علیه و آله کجاست؟ ام‏سلمه گفت:دنبال کاری رفته است و هم اکنون می‏آید، و ام‏اسلم انتظار کشید تا پیامبر صلی الله علیه و آله آمد و عرض کرد:پدر و مادرم فدایت باد، ای رسول خدا! من کتاب‏ها را خوانده‏ام و پیامبران و وصی آنان را می‏شناسم. موسی علیه‏السلام در زمان حیات خود، وصی داشت (هارون) و پس از وفاتش نیز وصی داشت (یوشع)، و این چنین بود عیسی علیه‏السلام؛ اینک وصی تو، ای رسول خدا! کیست؟
پیامبر فرمود:ام‏اسلم! وصی من در زمان حیات و پس از وفاتم، یک نفر است. سپس فرمود:ام‏اسلم! هر کس این کار مرا انجام دهد، او وصی من است. آن گاه با دست خود به سنگریزه‏ای بر روی زمین زد، و آن را با انگشت خود مالید تا همچون آرد شد. سپس خمیرش کرد و با انگشتر خود مهر کرد و فرمود:هر که این کار مرا انجام دهد، او در حیات و پس از وفاتم، وصی من است.
ام‏اسلم می‏گوید:من از محضر آن حضرت بیرون آمدم و نزد امیرمؤمنان علیه‏السلام آمدم و عرض کردم:پدر و مادرم فدایت باد! آیا تو وصی رسول خدایی؟ آن حضرت فرمود:آری، ای ام‏اسلم! سپس دست خود را به سنگریزه‏ای زد، و آن را همچون آرد کرد و خمیر نمود و با انگشتر خود مهر زد و فرمود:ای ام‏اسلم! هر که این کار مرا انجام دهد، او وصی من است. و من نزد حسن علیه‏السلام - که کودک بود - آمدم و عرض کردم:ای سرورم! آیا تو وصی پدر خود هستی؟ آن حضرت فرمود:آری، ای ام‏اسلم! و دست خود را به سنگریزه‏ای زد و همان کرد که آن دو بزرگوار کردند.
و از نزد او بیرون آمدم، و خدمت حسین علیه‏السلام - که سنش را کوچک می‏دیدم - رسیدم و عرض کردم:پدر و مادرم فدایت باد! آیا تو وصی برادر خود هستی؟ آن حضرت فرمود:آری، ای ام‏اسلم! سنگریزه‏ای به من بده. آن گاه مانند آن کار آن‏ها انجام داد.
ام‏اسلم زنده بود تا پس از شهادت حسین علیه‏السلام و برگشتن علی بن الحسین علیه‏السلام [به مدینه]، نزد او آمد و پرسید:آیا تو وصی پدر خود هستی؟ سپس امام سجاد علیه‏السلام نیز همانند کار آن‏ها - که صلوات خدا بر همه‏ی آنان باد - انجام داد. [3] .

پی نوشت ها:
[1] بقره:109؛ (کفارا حسدا من عند أنفسهم من بعد ما تبین لهم الحق).
[2] کافی 300:1، ح 2.
[3] کافی 355:1، ح 15.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir