فضائل علی از زبان مخالفان‏

نوع اصطلاح :
عنوان :
فضائل علی از زبان مخالفان‏
ابن ابی‏الحدید در شرح سخن علی علیه‏السلام در خطبه154 نهج‏البلاغه که فرموده است:
«نحن الشعار والاصحاب، والخزنة والابواب، ولاتؤ تی البیوت الا من ابوابها، فمن اتاها من غیر ابوابها سمی سارقا.»
«مائیم نزدیکان و یاران (پیامبر)، و گنجینه داران و درهای (علم و حکمت)، و به خانه‏ها جز از درهای آن درنیایند، و هر که از غیر در، درآید نام دزد بر او نهد».
گوید: بدان که اگر امیر مؤمنان علیه‏السلام به خود ببالد و نهایت کوشش خود را در شمارش مناقب و فضائل خویش به کاربرد با آن فصاحتی که خداوند به او عطا فرموده و ویژه او ساخته است، و همه سخن سرایان عرب در این کار به یاری او شتابند، به ده یک از آنچه پیامبر راستگو صلی الله علیه و آله و سلم درباره او فرموده است نمی‏رسند؛ و منظورم اخبار عام و شایعی که امامیه بدان بر امامت وی احتجاج می‏کنند مانند خبر غدیر و منزله و داستان برات و خبر مناجات (صدقه دادن هنگام رازگویی با پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و داستان خیبر و خبر یوم الدار در مکه در آغاز دعوت، و امثال آن نیست، بلکه اخبار خاصی است که پیشوایان حدیث درباره او روایت نموده‏اند و کمترین آنها درباره دیگران به حصول نپیوسته است و من بخش اندکی را از آنچه علمای حدیث- آنهایی که در مورد آن حضرت متهم نیستند و بیشترشان قائل به برتری دیگران بر اویند- روایت نموده‏اند می‏آورم، زیرا روایت آنان در فضائل او بیش از روایت دیگران موجب آرامش نفس است. آن گاه گوید:
رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:
«ای علی، خداوند تو را به زیوری آراسته که بندگان را به زیوری محبوب‏تر از آن در نظر خویش نیاراسته است و آن زیور نیکان در نزد خداست و آن زهد در دنیاست، تو را به گونه‏ای ساخته که نه تو چیزی از دنیا می‏اندوزی و نه دنیا تواند از بهره‏ای برد، و دوستی بینوایان را به تو بخشید، آن گونه که تو به پیروی آنان دلخوشی و آنان به امامت تو دلخوش».
به نمایندگان ثقیف که در اسلام آوردن بهانه تراشی می‏کردند فرمود:
«یا اسلام می‏آورید یا آنکه مردی را که به منزله من است- به سوی شما گسیل می‏دارم، و او گردن شما را بزند و فرزندانتان را اسیر کند و اموالتان را بگیرد. عمر گفت: من آرزوی امارت نکردم مگر آن روز، و سینه‏ام را برای آن سپر کردم؛ بدان امید که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم به من اشاره کند. ولی آن حضرت برگشت و دست علی را گرفت و دوباره فرمود: آن مرد همین است».
«مسند احمد»
(خداوند درباره علی به من سفارشی کرد، گفتم: پروردگارا، روشن‏تر بفرما. فرمود: بشنو، علی پرچم هدایت و پیشوای دوستان من و نور فرمانبران من است، و او همان کلمه‏ای است که همراه اهل تقوا ساخته‏ام)، [1] هر که دوستش دارد مرا دوست داشته، و هر که فرمانش بود مرا فرمان برده، پس او را بدین امر مژده بده. گفتم: پروردگارا، او را مژده دادم، وی گفت: من بنده خدا و در اختیار اویم، اگر عذابم کند به گناهانم عذاب نموده و هیچ ستمی روا نداشته، و اگر آنچه را وعده‏ام داد سرانجام بخشد، باز هم او به من سزاوارتر است. پس من (پیامبر) در حق او دعا کرده، گفتم: خداوندا، دلش را جلابخش و ایمان را بهار آن قرار ده، خداوند فرمود: محققا چنین کردم، جز آنکه او را به پاره‏ای از بلاها اختصاص دادم که هیچ یک از دوستانم را بدان اختصاص ندادم.گفتم: پروردگارا، او را برادر و همراه من است (او را معاف دار)! فرمود: در علم من گذشته که او آزمایش خواهد شد و دیگران نیز بدو مورد آزمایش قرار خواهند گرفت.
(حلیة الاولیاء از ابی برزه اسلمی و به سند و لفظ دیگری از انس بن مالک چنین آورده:
«پروردگار عالمیان درباره علی به من گوشزد نمود که او پرچم هدایت، و منار ایمان، و امام دوستان من، و نور همه فرمانبران من است؛ آن گاه پیامبر فرمود:علی در فردای قیامت امین و پرچمدار من است؛ کلید گنجینه‏های رحمت پروردگارم به دست علی است»).
هر که می‏خواهد به اراده (آهنین) نوح، دانش آدم، بردباری ابراهیم، هوشیاری موسی و زهد عیسی بنگرد، پس به علی بن ابی‏طالب نگاه کند».
(مسند احمد و صحیح بیهقی)
«هر که بدین دلشاد است که چون من زیست کند، و چون من بمیرد، و به شاخه‏ای از یاقوت- که خداوند به دست (قدرت) خویش آفرید و به آن گفت:
«باش» و موجود شد- بیاویزد، پس باید که به ولای علی بن ابی‏طالب چنگ زند».
(حلیة الاولیاء ابونعیم)
«سوگند به خدایی که جانم در دست اوست، اگر گروهی چند از امت من درباره تو نمی‏گفتند آنچه را که ترسایان درباره فرزند مریم گفتند، امروز در فصل تو سخنی می‏گفتم که به هیچ گروهی از مسلمانان نگذری مگر آنکه خاک پایت را برای تبرک برگیرند.
(مسند احمد)
رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در شب عرفه به سوی حاجیان بیرون شد و فرمود: همانا خداوند به شما عموما بر فرشتگان مباهات کرد و شما را دسته جمعی بخشید، و به علی خصوصا بر آنان مباهات نمود و او را به خصوص آمرزید. من بدون آنکه به جهت خویشی خود با علی ملاحظه او را کرده باشم به شما می‏گویم:
«انسان خوشبخت و خوشبخت راستین کسی است که علی را در زمان حیات و پس از مرگش دوست بدارد».
(احمد در کتاب فضائل علی علیه‏السلام و مسند)
«من نخستین کسی هستم که در روز قیامت او را فرا خوانند، پس در سمت راست عرش زیر سایه آن بایستم و حله‏ای بر من پوشند، سپس پیامبران دیگر را یکی پس از دیگری فرا خوانند، آنان نیز در سمت راست عرش بایستند و حله‏هایی بر آنان پوشند. آن گاه علی بن ابی‏طالب را به خاطر خویشی او با من و منزلتی که با من دارد فرا خوانند و پرچم مرا که لوای حمد است به دست او دهند و آدم و همه پیامبران پس از او زیر آن پرچم قرار دارند.
سپس به علی علیه‏السلام فرمود: تو با آن پرچم حرکت می‏کنی تا میان من و ابراهیم خلیل می‏ایستی، آن گاه حله‏ای بر تو پوشند، و منادیی از عرش ندا کند: خوب بنده‏ای است پدرت ابراهیم، و خوب برادری است برادرت علی! تو را مژدگانی باد که آن گاه که مرا خوانند تو را نیز خوانند، و آن گاه که مرا جامه پوشند تو را نیز پوشند، و آن گاه که من زنده می‏شوم تو نیز زنده می‏گردی. [2] .
(فضائل علی علیه‏السلام و مسند احمد)

پی نوشت ها:
[1] در سوره فتح آیه26 آمده است:
...فانزل الله سکینته علی رسوله و علی المؤ منین وألزمهم کلمة التقوی... «پس خداوند آرامش خود را بر پیامبر خود و بر مؤمنان فرود آورد و کلمه تقوا را همراه آنان ساخت...».
[2] امام علی بن ابی‏طالب علیه‏السلام، ص92-88.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir