از عبادت او

نوع اصطلاح :
عنوان :
از عبادت او

1- بسترش عبایی بو و بالشش پوستی که درونش لیف خرما بود، شبی بسترش را تغییر داده و آن را دو لایه و آسوده تر قرار دادند. چون صبح شد فرمود:نرمی فراش امشب مرا از نافله شب بازداشت، و دستور داد آن را یک رویه کردند.
2- وقتی به نماز می‏ایستاد، از شدت خوف و اندوه کثرت گریه، صدایی چون جوشیدن دیگی که بر آتش نهاده باشند، از سینه و درونش شنیده می‏شد. و این در حالی بود که از عقاب الهی ایمن بود (و برات رهایی از عذاب در حق وی صادر گشته بود).
او با این کار می‏خواست بر مراتب خشوع و تواضع خود، در پیشگاه الهی بیفزاید و برای دیگران پیشوا و راهنمایی نمونه باشد.
ده سال تمام روی انگشتان پا به نماز ایستاد چندان که پاهایش ورم کرد. و رخساره اش به زردی گرایید.
شبها را تماماً به احیا و بیداری می‏گذرانید تا جایی که پروردگار خویش را به عتاب واداشت: (طه ما انزلنا علیک القرآن لتشقی). [1] .
ما قرآن را بر تو فرو نفرستادیم تا خود را به زحمت اندازی بلکه برای سعادت‏ و رستگاری تو فرو فرستادیم.
گاه اتفاق می‏افتاد که آن حضرت در اثر کثرت گریه، به حال غشوه و بیهوشی می‏افتاد. یک بار به او گفتند: ای فرستاده خدا! مگر نه این است که گناهان گذشته و آینده شما را بخشوده اند؟ (پس چه جای حزن و اندوه؟!) فرمود: درست است. اما آیا سزاوار است که من بنده سپاسگزاری نباشم؟!.
3- در دهه آخر ماه مبارک رمضان بکلی بستر خواب را بر می‏چید و کمرش را محکم،برای عبادت خدا می‏بست. چون شب بیست و سوم (شبی که به احتمال زیاد شب قدر است) فرا می‏رسید اهل بیت خود را نیز بیدار نگه می‏داشت و به صورت هر کدام که خواب بر او غلبه می‏کرد آب می‏پاشید. (دخترش) فاطمه زهرا نیز چنین می‏کرد.هیچ یک از اهل خانه اش را نمی‏گذاشت که در آن شب بخوابند برای اینکه خوابشان نگیرد، غذای کمتری به آنان می‏داد. و از آنان می‏خواست (تا با خوابیدن در روز)خود را برای شب زنده داری آماده کنند و می‏فرمود: محروم کسی است که از خیر این شب بی بهره بماند.
1- قال علی (ع): کان فراش عباءه و کانت مرفقته ادما حشوها لیف فثنیت لخ ذات لیله فلم اصبح قال: لقد منعنی الفراش اللیله الصلاه، فامر ان یجعل بطاق واحد. [2] .
2- انه کان اذا قام الی الصلاه سمع لصدره و جوفه ازیر کازیر المرجل علی الاثافی من شده البکا، و قد آمنه الله عزوجل من عقابه فاراد ان یتخضع لربه ببکائه، و یکون اماما لمن اقتدی به و لقد قام عشر سنین علی اطراف اصبعه حتی تورمت قدماه و اصفر و جهه، یقوم اللیل اجمع حتی عوتب فی ذلک فقال الله (عزوجل): (طه ما انزلنا علیک‏ القرآن لتشقی) بل لتسعد به، و لقد کان یبکی حتی یغشی علیه، فقیل له: یا رسول الله (ص)! الیس الله عزوجل قد غفر لک ما تقدم من ذنبک و ما تاخر؟ قال: بلی افلا اکون عبدا شکورا؟! [3] .
3- ان رسول الله (ص) کان یطوی فراشه و یشد مئزره فی العشر الاواخر من شهر رمضان و کان یوقظ اهله لیله ثلاث و عشرین و کان یرش وجوه النیام بالما فی تلک اللیله، و کانت فاطمع لاتدع احدا من اهلها ینام تلک اللیله و تداویهم بقله الطعام و تتاهب لها من النهار و تقول: محروم من حرم خیرها. [4] .

پی نوشت ها:
[1] سوره طه (1-20:2).
[2] امالی صدوق، ص 377؛ بحار، ج 16، ص 217.
[3] بحار، ج 17، ص 286.
[4] مستدرک الوسائل، ج 7، ص 470.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir