به یاد دوست

نوع اصطلاح :
عنوان :
به یاد دوست
در گذشته برادری ایمانی و خدایی داشتم [1] آنچه او را در چشم من بزرگ می‏نمود این بود که دنیا در چشم او کوچک بود. از سلطه‏ی شکم خود بیرون بود چیزی را که نمی‏یافت آرزو نمی‏کرد و چون به آن دست می‏یافت از حد نمی‏گذراند.
بیشتر اوقات خود را به سکوت می‏گذراند و اگر سخن می‏گفت، گزیده می‏گفت، و تشنگان معرفت را از دانش سرشار خود سیراب می‏کرد. در چشم ظاهربینان ضعیف و مستضعف می‏نمود و در میدان کار و کارزار چون شیری خشمگین و ماری پر زهر بود.
وقتی که در نزاعی درگیر می‏شد بیهوده برهان اقامه نمی‏کرد بلکه صبر می‏کرد تا در محضر یک داور سخن بگوید (چون در نزاع بین دو نفر اگر داوری در میان نباشد و هر کدام بخواهند برای دیگری مدعای خود را اثبات کنند، نیروها را به هدر داده‏اند و از گفتار خود نتیجه‏ای نخواهند برد).
تا برای کاری محمل و عذری می‏یافت، کسی را سرزنش نمی‏کرد. از بیماری و ابتلای خود وقتی خبر می‏داد که بهبودی و شفا یافته بود. آنچه را که بنای انجام دادن آن را نداشت بر زبان نمی‏راند. اگر دیگران در کلام بر او چیره می‏شدند، در سکوت بر او پیروز نمی‏شدند. به شنیدن حریصتر بود تا به گفتن. هر گاه بر سر دو راهی قرار می‏گرفت می‏سنجید تا ببیند کدامیک از این دو راه به هوی و هوس نزدیکتر است تا با آن مخالفت کند.
پس بر شما باد که خود را با این صفات زیبا بیارایید و در راه تحصیل آن به رقابت پردازید و اگر بر دستیابی و فراگیری همه‏ی آنها توانایی ندارید، بدانید که بهره بردرای اندک، از رها کردن مطلق بهتر است.
قال أمیرالمؤمنین علیه‏السلام: کان لی فیما مضی أخ فی الله و کان یعظمه فی عینی صغر الدنیا فی عینه و کان خارجا من سلطان بطنه فلا یشتهی ما لا یجد و لا یکثر اذا وجد و کان أکثر دهره صامتا. فان قال بذ القائلین و نقع غلیل السائلین و کان ضعیفا مستضعفا فاذا جاء الجد فهو لیث غاب وصل واد لا یدلی بحجة حتی أتی قاضیا و کان لا یلوم أحدا علی ما یجد العذر فی مثله حتی یسمع اعتذاره و کان لا یشکو وجعا الا عند برئه و کان یفعل ما یقول و لا یقول ما لا یفعل و کان ان غلب علی الکلام لم یغلب علی السکوت و کان علی أن یسمع أحرص منه علی أن یتکلم و کان اذا بدهه أمران نظر أیهما أقرب الی الهوی فخالفه. فعلیکم بهذه الخلائق فالزموها و تنافسوا فیها فان لم تستطیعوها فاعلموا أن أخذ القلیل خیر من ترک الکثیر. [2] .

پی نوشت ها:
[1] گفته‏اند، مقصود حضرت ابوذر بوده و بعضی عمار و بعضی هم بزرگان دیگری را نام برده‏اند.
[2] نهج‏البلاغه، ترجمه و شرح فیض الاسلام، حکمت 281.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir