ابو أغر تمیمی

نوع اصطلاح :
عنوان :
ابو أغر تمیمی
ابن ابی الحدید، ابو أغر را از اصحاب امیرمؤمنان علیه‏السلام به شمار آورده که در جنگ صفّین در رکاب آن حضرت مجاهدت کرده است. و این داستان را از او نقل می‏کند که گفت: من در معرکه صفین ایستاده بودم که «عباس بن ربیعة بن حارث بن عبدالمطلب» در حالی که غرق در سلاح بود و غیر از چشمانش چیزی پیدا نبود از کنار من عبور کرد، او شمشیری یمنی در دست داشت که می‏چرخاند و بر اسبی سرکش سوار بود که لگامش را استوار نکشیده بود و آن را آهسته می‏راند، ناگاه یکی از مردم شام که نامش «عرار بن ادهم شامی» بود، بر او بانگ زد: ای عباس، برای نبرد تن به تن آماده شو. عباس گفت: به شرط آن که پیاده جنگ کنیم که امید کمتری برای گریز باشد، مرد شامی پیاده شد و در حالی که رجز می‏خواند با عباس بن حارث پیاده به نبرد پرداختند. مردم در حالی که سوار بر اسب‏ها و لگام در دست داشتند، به سرانجام این دو می‏نگریستند.
ابو الاغر می‏گوید: آن دو مدتی از روز را به جنگ با شمشیر سپری کردند و چون زره و جامه جنگ هر دو کامل و استوار بود، هیچ یک بر دیگری پیروز نشد تا این که عباس متوجه شکافی در زره مرد شامی شد، دست انداخت و آن را درید و سپس با شمشیر چنان ضربه‏ای به او زد که ریه‏های او از هم درید و مرد شامی سرنگون گردید و بر زمین افتاد. در این موقع مردم فریادشان به تکبیر بلند شد و گویا زمین زیر پایشان به لرزه درآمد، ناگهان از پشت سر صدایی شنیدم که می‏گفت: « قاتِلوُهُم یعَدِّ بُهُم اللَّه بأیدیکم و یخزهم و ینصُرُکم علیهم و یشفِ صدورَ قومِ مؤمنین... » [1] به عقب نگاه کردم، دیدم امیرالمؤمنین علی علیه‏السلام است، به من فرمود: ای ابو الأغرّ! این کسی که با دشمن ما نبرد کرد، چه کسی بود؟ گفتم: این پسر برادرت عباس بن ربیعه بود. فرمود: آری هموست، سپس حضرت مطالبی را با عباس بن ربیعه در میان گذاشت و او را از این که مرکز فرماندهی خود را رها کرده، ملامت نمود. عباس عرضه داشت: آیا به نبرد تن به تن فرا خوانده شوم، نپذیرم؟ امیرالمؤمنین علیه‏السلام فرمود: آری اطاعت از فرمان امام سزاوارتر و مهم‏تر از پاسخ دادن به خواسته دشمن است.
آن گاه حضرت علی علیه‏السلام به خشم آمد که چین بر پیشانی او آمد ولی خشم خود را فرو خورد و آرامش یافت و دست‏های خود را با تضرع به درگاه پروردگار برداشت و عرضه داشت: «اللّهم اشکر للعباس مقامه، و اغفر ذنبه، إلی قد غفرت له، فاغفر له؛ بار پروردگارا، این رفتار عباس را بپذیر و خطایش را بیامرز، من از او گذشتم تو نیز از او درگذر.» تا آخر داستان. [2] .

پی نوشت ها:
[1] با آن‏ها جنگ کنید که خداوند با دست‏های شما آن‏ها را عذاب می‏کند و خوارشان می‏سازد و شما را یاری خواهد کرد و سینه مؤمنین را به کشتن آن‏ها شفا می‏بخشد...»، توبه (9) آیه 14 و 15.
[2] ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج 5، ص 221 - 219.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir