نهی از شنیدن غیبت

نوع اصطلاح :
عنوان :
نهی از شنیدن غیبت
شخصی وارد منزل حضرت امیرالمؤمنین‏ علیه السلام شد و در کنار امام مجتبی‏ علیه السلام نشست و درد دل می‏کرد، تا اینکه در لابلای کلماتش از کسی سخن گفت.
امیرالمؤمنین‏ علیه السلام خطاب به فرزندش فرمود:
«فرزندم گوش خود را از اینگونه عیب جوئی‏ها پاک نگهدار، زیرا غیبت کننده پلیدترین چیزهائی که دارد در ظرف گوش تو می‏ریزد.»
یعنی همچنان که باید مواظب بود تا بدن و لباس انسان آلوده نشود، باید مراقبت کرد تا ظرف گوش و دل انسان نیز پاک بماند، و به هر سخنی نباید گوش فرا داد. [1] .
عمل به سخن وحی‏گونه امام علی‏ علیه السلام نظارت دقیق بر امور اجتماعی و خانواده را می‏طلبد که نگذاریم در مجلس ما، در منزل ما از کسی عیب جوئی کنند،
باید عنان سخن را به دست گیریم و محور گفتگوهای دوستانه را به سَمت و سوئی ببریم که آلوده به غیبت نگردیم. [2] .
که حضرت در خطبه 141 نهج‏البلاغه اینگونه رهنمود داد که:
أَیهَا النَّاسُ، مَنْ عَرَفَ مِنْ أَخِیهِ وَثِیقَةَ دِینٍ وَسَدَادَ طَرِیقٍ، فَلَا یسْمَعَنَّ فِیهِ أَقَاوِیلَ الرِّجَالِ.
أَمَا إِنَّهُ قَدْ یرْمِی الرَّامِی، وَتُخْطِئُ السِّهَامُ، وَیحِیلُ الْکَلَامُ، وَبَاطِلُ ذلِکَ یبُورُ، وَاللَّهُ سَمِیعٌ وَشَهِیدٌ. أَمَا إِنَّهُ لَیسَ بَینَ الْحَقِّ وَالْبَاطِلِ إِلَّا أَرْبَعُ أَصَابِعَ.
فسئل‏ علیه السلام، عن معنی قوله هذا، فجمع أصابعه و وضعها بین أذنه و عینه ثم قال:
الْبَاطِلُ أَنْ تَقُولَ سَمِعْتُ، وَالْحَقُّ أَنْ تَقُولَ رَأَیتُ!
«ای مردم! آن کس که از برادرش اطمینان و استقامت در دین، و درستی راه و رسم را سراغ دارد، باید به گفته مردم درباره او گوش ندهد.
آگاه باشید! گاهی تیرانداز، تیر افکند و تیرها به خطا می‏رود، سخن نیز چنین است، درباره کسی چیزی می‏گویند که واقعیت ندارد و گفتار باطل تباه شدنی است، و خدا شنوا و گواه است.
بدانید که میان حق و باطل جز چهار انگشت فاصله نیست.
(پرسیدند: معنای آن چیست؟ امام علی‏ علیه السلام انگشتان خود را میان چشم و گوش گذاشت و فرمود:)
باطل آن است که بگویی شنیدم، و حق آن است که بگویی دیدم.» [3] .

پی نوشت ها:
[1] اختصاص شیخ مفید ص 225، و بحارالانوار ج 75 ص 259.
[2] یاران و شاگردان حضرت امام خمینی‏قدس سره نقل می‏کنند:
وقتی در اطاق پذیرائی امام خمینی‏قدس سره، شاگردان او جمع می‏شدند و صحبت می‏کردند. امام‏قدس سره از اطاق شخصی خود بیروت آمده با صراحت تذکّر دادند که: من راضی نیستم در منزل من از کسی غیبت کنید.
[3] خطبه 141 نهج‏البلاغه معجم المفهرس محمد دشتی، که برخی از اسناد آن به این شرح است:
1- دستور معالم الحکم ص 139: قاضی قضاعی (متوفای 454 ه)
2- عین الادب والسیاسة ص 215: ابن هذیل (متوفای 389 ه)
3- کتاب خصال ج1 ص236 ح78 باب الاربعة: شیخ صدوق (متوفای 381 ه)
4- عقدالفرید ج 6 ص 268: ابن عبد ربه مالکی (متوفای 328 ه)
5- کتاب النهایة (در ماده صبع): این أثیر شافعی (متوفای 606 ه)
6- بحارالانوار ج72 ص196 و197: مجلسی (متوفای 1110 ه)
7- شرح نهج‏البلاغه ج9 ص72: ابن ابی الحدید معتزلی (متوفای 655ه)
8- غررالحکم ج 4 ص 475 و 486: آمدی (متوفای 588 ه).
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir