هواشناسی

نوع اصطلاح :
عنوان :
هواشناسی
حضرت امیرالمؤمنین‏ علیه السلام نسبت به پیدایش آب، هوا، فضا و آسمان‏ها فرمود:
وَکَانَ مِنِ اقْتِدَارِ جَبَرُوتِهِ، وَبَدِیعِ لَطَائِفِ صَنْعَتِهِ، أَنْ جَعَلَ مِنْ مَاءِ الْبَحْرِ الزَّاخِرِ الْمُتَرَاکِمِ الْمُتَقَاصِفِ، یبَساً جَامِداً، ثُمَّ فَطَرَ مِنْهُ أَطْبَاقاً، فَفَتَقَهَا سَبْعَ سَمَاوَاتٍ بَعْدَ ارْتِتَاقِهَا، فَاسْتَمْسَکَتْ بِأَمْرِهِ، وَقَامَتْ عَلَی حَدِّهِ. وَأَرْسَی أَرْضاً یحْمِلُهَا الْأَخْضَرُ الْمُثْعَنْجِرُ، وَالْقَمْقَامُ الْمُسَخَّرُ، قَدْ ذَلَّ لِأَمْرِهِ، وَأَذْعَنَ لِهَیبَتِهِ، وَوَقَفَ الْجَارِی مِنْهُ لِخَشْیتِهِ.
وَجَبَلَ جَلَامِیدَهَا، وَنُشُوزَ مُتُونِهَا وَأَطْوَادِهَا، فَأَرْسَاهَا فِی مَرَاسِیهَا، وَأَلْزَمَهَا قَرَارَاتِهَا، فَمَضَتْ رُؤُوسُهَا فِی الْهَوَاءِ، وَرَسَتْ أَصُولُهَا فِی الْمَاءِ، فَأَنْهَدَ جِبَالَهَا عَنْ سُهُولِهَا، وَأَسَاخَ قَوَاعِدَهَا فِی مُتُونِ أَقْطَارِهَا وَمَواضِعِ أَنْصَابِهَا، فَأَشْهَقَ قِلَالَهَا، وَأَطَالَ أَنْشَازَهَا، وَجَعَلَهَا لِلْأَرْضِ عِمَاداً، وَأَرَّزَهَا فِیهَا أَوْتَاداً، فَسَکَنَتْ عَلَی حَرَکَتِهَا مِنْ أَنْ تَمِیدَ بِأَهْلِهَا، أَوْ تَسِیخَ بِحِمْلِهَا، أَوْ تَزُولَ عَنْ مَوَاضِعِهَا.
فَسُبْحَانَ مَنْ أَمْسَکَهَا بَعْدَ مَوَجَانِ مِیاهِهَا، وَأَجْمَدَهَا بَعْدَ رُطُوبَةِ أَکْنَافِهَا، فَجَعَلَهَا لِخَلْقِهِ مِهَاداً، وَبَسَطَهَا لَهُمْ فِرَاشاً! فَوْقَ بَحْرٍ لُجِّی رَاکِدٍ لَا یجْرِی، وَقَائِمٍ لَا یسْرِی، تُکَرْکِرُهُ الرِّیاحُ الْعَوَاصِفُ، وَتَمْخُضُهُ الْغَمَامُ الذَّوَارِفُ؛ [1] .
«إِنَّ فی ذلِکَ لَعِبْرَةً لِمَنْ یخْشَی».
«از نشانه‏های توانایی و عظمت خدا، و شگفتی ظرافت‏های صنعت او آن است که از آب دریای موج زننده، و امواج فراوان شکننده، خشکی آفرید، و به طبقاتی تقسیم کرد، سپس طبقه‏ها را از هم گشود و هفت آسمان را آفرید، که به فرمان او برقرار ماندند، و در اندازه‏های معین استوار شدند و زمین را آفرید که دریایی سبزرنگ و روان آن را بر دوش می‏کشد، زمین در برابر فرمان خدا فروتن، و در برابر شکوه پروردگاری تسلیم است، و آب روان از ترس او ایستاد، و سپس صخره‏ها، تپه‏ها، و کوههای بزرگ را آفرید، آنها را در جایگاه خود ثابت نگاه داشت، و در قرارگاهشان استقرار بخشید، پس کوهها در هوا و ریشه‏های آن در آب رسوخ کرد، کوهها از جاهای پست و هموار سر بیرون کشیده و کم کم ارتفاع یافتند، و ریشه آن در دل زمین ریشه دوانید، قلّه‏ها سر به سوی آسمان برافراشت، و نوک آنها را طولانی ساخت، تا تکیه‏گاه زمین، و میخ‏های نگهدارنده آن باشد، سپس زمین با حرکات شدیدی که داشت آرام گرفت، تا ساکنان خود را نلرزاند، و آن چه بر پشت زمین است سقوط نکند، یا از جای خویش منتقل نگردد پس پاک و منزّه است خدایی که زمین را در میان آنهمه از امواج ناآرام، نگهداشت، و پس از رطوبت آن را خشک ساخت، و آن را جایگاه زندگی مخلوقات خود گردانید، و چون بستری برایشان بگستراند، بر روی دریایی عظیم و ایستاده‏ای که روان نیست و تنها بادهای تند آن را بر هم می‏زند، و ابرهای پرباران آن را می‏جنباند.» [2] .
«و توجّه به این شگفتی‏ها درس عبرتی است برای کسی که بترسد» [3] .

پی نوشت ها:
[1] اسناد و مدارک خطبه 211 به شرح زیر است:
1- ربیع الابرار ج1 ص98 ح67 ب2: زمخشری (متوفای 538 هجری)
2- کتاب النهایة ج1 ص37: ابن أثیر (متوفای 630 هجری)
3- منهاج البراعة ج 2 ص 332: ابن راوندی (متوفای 573 هجری)
4- نسخه خطی نهج‏البلاغه ص 182: نوشته سال 421
5- بحار الانوار ج 54 ص 38: مرحوم مجلسی (متوفای 1110 هجری).
[2] خطبه 211 نهج‏البلاغه معجم المفهرس.
[3] نازعات آیه 26.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir