غنایم جنگی

نوع اصطلاح :
عنوان :
غنایم جنگی
هر آنچه مجاهدان با سلاح خویش به دست آورند، به تمام مردم تعلق دارد... بنابراین فرمانده، حق ندارد از اموال عمومی به دوستان و نزدیکانش بذل و بخشش کند.
امام در نامه‏ای به یکی از کارگزاران خود به نام «مصقله بن هبیره» چنین می‏نگارد:
بلغنی عنک امر ان کنت فعلته فقد اسخطت الهک، و اغضبت امامک، انک تقسم فی المسلمین الذی حارته رماحهم و خیولهم، و اربقت علیه دماوهم، فین اعتامک من اعراب قومک، فو الذی فلق الحبه و...
«درباره‏ی تو گزارشی به من رسیده است که اگر درست باشد خدای را بر سر خشم آورده و از فرمان پیشوای خود سرپیچیده‏ای: تو اموال و غنایمی که از آن همه‏ی مسلمانان است و آن را به زور نیزه‏ها و اسبان خود به دست آورده‏اند و بر سر آن جان نهاده‏اند، به سران عرب قوم خویش بخشیده‏ای.
سوگند به آن که دانه را شکافت و جان را آفرید، چنانچه این خبر راست باشد، نزد من خود را سبک مایه کرده و از ارزش خود کاسته‏ای. حق پروردگار را ضایع مکن و خوار مشمار، دنیای خویش با نابودی دین خود آبادان مساز و گرنه در شمار بازنده‏ترین کسان خواهی بود.
آگاه باش که حق همه‏ی مسلمانانی که نزد تو و ما هستند در سهمی که از بیت‏المال دارند یکسان است، همه‏ی اموال در نزد من گرد می‏آید، و من میان همگان تقسیم می‏کنم.» [1] .

پی نوشت ها:
[1] نهج‏البلاغه، نامه‏ی شماره‏ی 43.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir