پرچم، نشان مقدس

نوع اصطلاح :
عنوان :
پرچم، نشان مقدس
پرچم، نمودار موجودیت اسلام است، و سهل انگاری در حفظ حرمت آن به مثابه خوار شمردن موجودیت و جان و هستی مومنان است.
امام علی (ع) در خطبه‏ی زیر، فرمانهای نظامی خود را با فلسفه‏ی شهادت در آمیخته چنین می‏گوید:
فقدموا الدارع، و اخروا الحاسر، و عضوا علی الاضراس، فانه انبی للسیوف عن الهام، و التووا فی اطراف الرماح، فانه امور للاسنه،...، و رایتکم فلا تمیلوها، و لا تخلوها، و لا تجعلوها الا بایدی شجعانکم،...
«زره‏داران را جلو اندازید و بی‏زرهان را در پشت سپاه قرار دهید. و دندانها را بر هم بفشارید که سرهایتان را از تیغ دشمنان دور می‏دارد. [1] با حرکت نیزه نرم بلغزید تا سنانش بر پیکر دشمنان نیکوتر بنشیند و به هنگام یورش دیدگان را بربندید که سکوت عزمتان را استوارتر و دلهایتان را آرامتر می‏کند. و خموشانه برزمید که سکوت، مانع ترس است.
و پرچم خود را خم نکنید و پیرامونش را خالی مگذارید و آن را تنها به دست دلاوران خویش و رادمردانی بسپارید که در راه حفظ شرف و عرض شما از بذل جان دریغ ندارند. آنان که در برابر سختیها شکیبا و پایدارند کسانی هستند که پرچمهای خویش را در میان می‏گیرند و آن را از چهار سو پاس می‏دارند. نه از آن عقب می‏افتند تا به دست دشمن بیفتد و نه چندان پیشی می‏گیرند که تنها بماند.
بجاست که هر یک از شما با یک تن از دشمنان درآویزد و برادر همرزم خود را یاری دهد. روا نیست که کسی از شما از نبرد با هماورد خویش خودداری کند، چه (اگر دو تن از افراد دشمن با دو تن از نفرات شما درگیر شدند، باید هر یک از آنان با حریفی بجنگد) حریف او به یاری حریف برادرش می‏رود، و دو دشمن بر برادر او غلبه می‏کنند.
به خدا سوگند که هر گاه از شمشیر امروز بگریزید، از شمشیر آخرت در امان نخواهید بود. شما را از رزمیدن چه باک؟ شما اشراف عرب و بزرگان قومید.
فرار خشم خدا را بر می‏انگیزد و مایه‏ی خواری حتمی و ننگ ابدی است، و به عمر گریزنده افزوده نمی‏شود و حایلی بین او و مرگ به وجود نمی‏آید.
آنکه به سوی خدا می‏رود، چون تشنه‏ای است که به آب گوارا می‏رسد. بهشت در حصار انبوه نیزه‏هاست.
امروز، در این هنگامه‏ی جنگ است که عیار آدمیان عیان می‏گردد. به خدا سوگند بیش از آنکه دشمنان به دیار خود مشتقاند من به مصافشان اشتیاق دارم.
بار خدایا، اگر حق را گردن نمی‏نهند، جماعتشان را پراکنده فرمای، به درد تفرقه دچارشان کن و به خطاهایشان هلاک ساز.
ایشان از گمراهی دست نمی‏کشند مگر آنکه ضربه‏های پیاپی بدنها را از روانهای پلیدشان تهی سازد، و فرقهایشان را تیغ بشکافد، و استخوانهایشان درهم شکند و دست و پایشان قلم شود. تباهی آنان زایل نمی‏گردد مگر آنکه سپاهیان در پی طلایه‏داران بر آنان بتازند، و لشکریان پر ساز و برگ، به دنبال پیشقراولان تار و مارشان کنند، و گردانهای ارتشی پیاپی بر شهرهایشان یورش برند و زمین‏ها و گذرها و چراگاههایشان را از زیر سمکوب اسبها بگذرانند.» [2] .
در خطبه‏ای که از نظر گذشت نقشه‏ی کاملی برای تصرف مواضع یا قلمرو دشمن ارائه شده است.
تصرف باید طی مراحلی چند سریع و پیوسته انجام گیرد.
اولا- حمله‏ی مداوم و دقیق به مواضع مورد نظر تا دشمن دچار وحشت شود.
ثانیا- لشکریان باید به جنگ افزارهای گوناگون مسلح باشند. امام تاکید می‏کند که در هنگام پیشروی هر گردانی نقشی دارد.
ثالثا- هر لشکری در پیشروی باید توسط لشکر نیرومندتری پشتیبانی شود، بنابراین صحیح نیست که لشکر قوی‏تر پیشروی کند و سپاه ضعیفتری برای پشتیبانی آن بر جا بماند، زیرا شکست آن لشکر به نابودی کل ارتش می‏انجامد. از اینجاست که امام می‏فرماید: «لشکریان پر ساز و برگ به دنبال پیشقراولان تار و مارشان کنند و گردانهای ارتشی پیاپی بر شهرهاشان یورش برند.»
رابعا- باید تمام راههای ارتباطی دشمن را تصرف نمود تا دشمن به محاصره‏ی کامل درآید و هیچ گریزگاهی نداشته باشد، چنانکه بر گذرگاههای آذوقه رسانی دشمن نیز باید مسلط شد.

پی نوشت ها:
[1] کسی که در عملیات جنگی دندانهای خود را بر هم می‏فشارد می‏تواند بر اعصاب خود مستولی شود و بدین ترتیب بر تمام اعضاء و به ویژه سر خویش تسلط یابد و آن را از گزند دشمن در امان بدارد.
[2] نهج‏البلاغه خطبه‏ی 124.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir