نیایش.. به جای دشنام و ناسزا

نوع اصطلاح :
عنوان :
نیایش.. به جای دشنام و ناسزا
هنگامی که برخی از یاران امام علی (ع) به دشنام پیروان معاویه آغاز کردند، حضرت به آنان چنین پیغام فرستاد:
انی اکره ان تکونوا سبابین شتامین، تشتمون و تبروون، ولکن لو وصفتم مسایو اعمالهم، فقلتم: من سیرتهم کذا و کذا، و من عملهم کذا و کذا کان اصوب فی القول و ابلغ فی العذر،...
«بر شما نمی‏پسندم که دشنام ده و ناسزا گو باشید، فحش بدهید و نفرین کنید. اما هرگاه از کارهای زشت آنان یاد کنید و بگوئید:
رفتارشان چنین است و کردارشان چنان، درست‏تر و پذیرفتنی‏تر است.
و شایسته‏تر آن است که به جای لعن گویی و بیزاری جویی از ایشان، بگوئید: خداوندا خونهای ما و آنان را از هدر رفتن حفظ کن، میان ما و آنان آشتی برقرار کن، آنان را از ضلالت به هدایت رهنمون شو تا حق را از باطل بازشناسند، از گمراهی روی برگردانند و با رهروان آن دشمنی بگیرند.» [1] .
و به سربازانش می‏آموخت که هر گاه ترس از دشمن بر آنان غلبه کرد، بگویند:
«پروردگارا به تو پناه می‏برم از آنکه در سلطنت تو حقم پایمال گردد.
به تو پناه می‏برم از آنکه در هدایت تو گمراه شوم.
به تو پناه می‏برم از آنکه در بی‏نیازی تو بی‏چیز باشم.
به تو پناه می‏برم از آنکه در اقتدار تو تباه گردم.
به تو پناه می‏برم از آنکه مغلوب شوم، و حال آنکه فرمان فرمان تو و فرجام کار به سوی تو است.» [2] و هنگامیکه کار بر سربازان امام دشوار می‏شد، آنان را به خداوند پیوند می‏داد تا مایوس نشوند، و می‏گفت:
«خداوندا به تو پناه می‏برم از آنکه به ناخرسندی تو خشنود باشم یا از خشنودی تو ناخرسند گردم، به قضای تو پشت کنم، یا از قول تو دوری جویم، یا با دشمنان تو همدل گردم، یا با نظر کردگان تو دشمنی ورزم.
خدایا برای کردار یا گفتاری که مرا به قلمرو خرسندی تو نزدیک و از ناخشنودی تو دور کند شکیبا ساز و نیروی تحمل عنایت فرما، ای رحیم‏ترین بخشندگان.
پروردگارا از تو زبانی ثناگو، قلبی سپاسگزار، یقینی راستین، ایمانی استوار و پیکری فروتن مسئلت دارم.
به دلم نوری بخش که به تو عشق ورزم و از تو بهراسم.
خدایا اگر مرا غرقه‏ی رحمت خود کنی، خوشگمانی مرا افزوده‏ای، و اگر عذابم دهی عقاب ظلم و جور و درازدستی‏ام بر خویشتن است، چون تو دادستانی مرا عذری نیست و مکافاتی به حساب نه...
بار الها اگر اجلم در رسید و روزگارم به سر آمد و دیدار توام مقدر شد، در بهشتم منزلی ببخش که گذشتگان و آیندگان بر آن چنان غبطه خورند که هیچ حسرتی از آن بالاتر و هیچ عنایتی از آن افزون‏تر و هیچ مقامی والاتر از آن نباشد.
خداوندا مرا با عزت در جامه‏ی فروتنی ایمان بپوشان، از آن پیش‏تر که در آتش دوزخ به ذلت درافکنی...
پروردگارا تو را به بهترین نیایش‏ها ثنا می‏گویم که بلای تو گواراترین بلاست.
خداوندا مرا از یاری و تائید و توفیق و رحمت خود برخوردار کن و به من شوق دیدار و لطف همیاری خود عطا فرما تا شهد آن در قلبم جای گیرد. و مرا به پیشبرد کارهایم رهنمون باش و تو بر پایگاه من و موضع یارانم ناظری و چیزی از تو پنهان نیست.
خدایا از تو همان نصرتی را می‏طلبم که به پیامبرت عنایت فرمودی. و بدان، میان حق و باطل جدائی افکندی تا دین خود استوار نمودی و آئین خویش مسلط ساختی ای برترین که در هر مقام جا داری.» [3] و بدین سان مولا علی (ع) در جهاد به کمک دعا و نیایش به لشکریان خویش روحیه‏ی شهادت می‏دمید.

پی نوشت ها:
[1] تذکره الخواص، ص 163.
[2] الصحیفه الاولی العلویه، ص 154.
[3] نهج‏السعاده، کتاب دعا، ص 323.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir