هدفداری در نبرد

نوع اصطلاح :
عنوان :
هدفداری در نبرد
زندگانی امیرالمؤمنین‏ علیه السلام سراسر جهاد و پیکار است.
جهاد در مرحله دعوت و پس از برپائی دولت اسلامی و آن هنگام که جان خویش را سپر بلا ساخت، تا جان پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم را حفظ کند و خود را در معرض خطرناک ترین تؤطئه جاهلی که بر ضدّ پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم در شب هجرت ترتیب داده شده بود، قرار داد، تا شرّ آن تؤطئه را از آن حضرت دفع کند.
پس از هجرت به مدینه منوّره نیز زندگانی علی‏ علیه السلام حلقه‏های به هم پیوسته‏ای است از انواع مجاهدات بزرگ.
او پرچم جهاد را در تمام جنگ‏ها همگام با پیامبر خدا صلی الله علیه وآله وسلم به دوش کشید، و طلایه دار مجاهدان در صحنه‏های جهاد بود.
و هرگاه کار به پریشانی می‏کشید و آتش جنگ بر افروخته می‏شد، پیامبر خدا صلی الله علیه وآله وسلم او را می‏طلبید تا فتنه دشمنان را از حریم اسلام و مسلمین دفع کند.
موضع‏گیری‏های آن حضرت در صحنه مجاهدات، سرنوشت ساز بود.
آن حضرت از اهداف رسالت حمایت کرد،
و خطراتی را که می‏خواست نهال نوپای اسلام را از پای درآورد به جان خرید.
این روحیه والای رزمی امام علی‏ علیه السلام در جنگ بدر، آنگاه که بسیاری از سران بت پرست متّحد شده و صحنه کارزار را پُر کرده بودند، تجلّی کرد.
و در اُحُد آنگاه که سپاه کفر و ضلالت، بر سپاه ایمان، غلبه کرد، علی‏ علیه السلام طلایه دار جهاد بر عَلَیه کُفَّار و مشرکین بود و حَمَلات سپاهیان فرزندان عبدالدّار، سردمداران کُفر در مکّه را یکی پس از دیگری در هم شکست.
و در جنگ احزاب آنگاه که جان‏ها به گلو رسیده بود و مسلمین در تنگنای شدیدی افتاده بودند، آن حضرت بود که به پاخاست و کارِ جنگ را یکسره کرد و زَهر چشم سختی از دشمن گرفت و با کشتن عمرو بن عبدود اعتماد به نفس را به مسلمانان برگردانید.
کشتن عمرو، نقطه عطفی در تاریخ مبارزات و پیروزی‏ها بود که به دنبال آن شکست سختی بر سپاه دشمن که از نظر سربازان و اسلحه از قدرت بسیار زیادی برخوردار بودند، وارد آمد.
این امام علی‏ علیه السلام بود که خود را به قلعه‏های خیبر زد و شتابان و بی‏پروا به آنها هجوم برد و با دست قلعه گشای او دژهای پولادین یهود سقوط کرد.
تاریخ صفحات درخشانی از حماسه‏های علی‏ علیه السلام و مجاهدات پُرافتخار او را به ثبت رسانده که جلوه‏های مَجد و عزّت و اخلاص را به نمایش می‏گذارد.
هر کَس تاریخ صدر اسلام و زمان رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم را بنگرد، حدیث فضل و کرامت امام علی‏ علیه السلام را در خدمت به رسالت و امّت و تاریخ اسلام مشاهده خواهد کرد.
این روحیه والا و ارزشمند را باید در صِدق نیت و حجم اخلاص و ایمانی جستجو کرد که قلب امام علی‏ علیه السلام از آن مالامال بود و با چنان سرمایه معنوی بود که در اعماق این جنگ‏ها با سربلندی و قامت استوار و شجاعت بی نظیر و ثبات بی‏مانند، وارد می‏شد.
به این خاطر قرآن کریم چنین روحیه‏ای را که امیرالمؤمنین‏ علیه السلام از آن برخوردار بود و در رهگذر جهاد برای سرافرازی کلمةُ اللّه به نمایش می‏گذاشت، مورد ستایش و تقدیس قرار داده است.
این قرآن کریم است که علی‏ علیه السلام را در آنروز (که خود را سپر بلای جان پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم ساخت) ستوده و می‏فرماید:
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ یشْری نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ [1] .
(از میان مردم کسی هست که جان خویش را به خدا می‏فروشد و از اینکار تنها رضای خدا را می‏طلبد.)
قرآن از این رو از عمق صدق و اخلاص نیت حضرت امیرالمؤمنین‏ علیه السلام پرده برمی‏دارد. [2] .
آری کتاب خدا با قاطعیت اعلام می‏دارد که مجاهدت‏ها، حماسه‏ها و فداکاری‏های علی‏ علیه السلام تنها برای خدا و اعتلای کلمه اللَّه در جهان بشریت بود و این را با هیچ یک از اعمال نیکو که برای آخرت انجام می‏شود، نمی‏توان قیاس کرد.
به این جهت پاداشی که خداوند برای مجاهدان مقرّر ساخته و انگیزه اعتقادی خالص و بی‏شائبه بود، که آیات کریمه الهی، نقش والائی را که علی‏ علیه السلام در حیات مادّی و معنوی پرهیزگاران داشت، ترسیم می‏کند، و می‏فرماید:
اَجَعَلْتُمْ سِقایةَ الْحاجِّ وِ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ کَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وِ الْیوْمِ الْاخِرِوِ جاهَدَ فی سَبیلِ اللَّهِ لا یسْتَوُونَ وَ اللَّهُ لا یهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمینَ.
(آیا آب دادن به حجّاج و تعمیر مسجد الحرام را به عمل آنکس که ایمان به خدا و روز قیامت آورده و در راه خدا جهاد نموده، مانند کردید؟ اینها در نزد خدا یکسان نیستند.
و خدا گروه ستمگر را هدایت نمی‏کند.) [3] .
در شأن نزول این آیه نقل کرده‏اند که:
طلحة بن شیبه و عبّاس بن عبدالمطلب بر یکدیگر مباهات می‏کردند.
طلحه می‏گفت:
من به خانه کعبه سزاوارترم زیرا کلید کعبه در دست من است.
و عباس می‏گفت:
من برای این کار شایسته ترم زیرا من عهده‏دار آب می‏باشم و تولیت آنرا دارم.
در این هنگام که آندو مباهات می‏کردند، امام علی‏ علیه السلام بر آنها گذشت و بر آندو تفاخر نمود و فرمود:
«من قبل از همه مردم نماز خواندم و به جهاد پرداختم».
اینجا بود که آیه کریمه نازل شد:
اَجَعَلْتُمْ سِقایةَ الْحاجَ...
و از منزلت عظیمی که علی‏ علیه السلام داشت سخن گفت و بزرگی عمل و اخلاص او را در وسعت و جوهره آن مورد تأکید قرار داد. [4] .

پی نوشت ها:
[1] سوره بقره، آیه 207.
[2] به تفسیر کشاف زمخشری، و اسباب النزول واحدی و اسدالغابه ابن اثیر، رجوع شود.
[3] سوره توبه آیه 19.
[4] تفسیر طبری از انس، ج10 ص59، و اسباب النّزول واحدی ص182، و تفسیر قرطبی ج8 ص91، و تفسیر راضی و نسفی و سیوطی و دیگران، نقل از فضائل الخمسه ج1 ص279.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir