عبادت و بندگی

نوع اصطلاح :
عنوان :
عبادت و بندگی
امام هادی علیه‏السلام قبل از هر چیز بنده‏ خدا بود و همواره با خدا راز و نیاز و مناجات داشت و همه‏ی سعادتها و کرامتها را در پرتو توجه و پیوند محکم با خدا می‏دانست، دعاهای بسیار از آن حضرت نقل شده، که در نماز و غیر نماز با سوز و گداز عرفانی، آنها را می‏خواند و آوای دلنشین تلاوت قرآن همواره از او شنیده می‏شد، یکی از فرازهای مناجات او با خدا چنین بود:
یا من تفرد بالربوبیة، و توحد بالوحدانیة، یا من اضاء باسمه النهار و اشرقت به الانوار، و اظلم بامره حندس اللیل، و هطل بغیثه وابل السیل، یا من دعاه المضطرون فاجابهم، و لجأ الیه الخائفون فآمنهم، و عبده الطائعون فشکرهم، و حمده الشاکرون فاثابهم، ما اجل شأنک، و اعلی سلطانک و انفذ احکامک...: «ای کسی که در پروردگاری یکتا هستی و یکتایی مختص تو است، ای کسی که روز در پرتو نامش روشن است و نورها به نام او فروزان و تابان است و به فرمانش تیرگی بر شب چهره می‏گردد و از ابر پربارش، سیل پدیدار می‏شود. ای کسی که بینوایان به درگاهش دعا کنند و دعایشان به استجابت رسد و بیمناکان درگاهش به او پناه برند و او به آنها امان و پناه دهد و اطاعت کنندگان عبادتش کنند و او عبادتشان را به بهترین وجه بپذیرد و سپاسگزاران سپاسش گویند و او به آنها پاداش رساند، چقدر مقامت ارجمند و بزرگ است و قدرتت سترگ است و فرمانهایت در همه جا حاکم بوده و جریان دارد.»
امام هادی علیه‏السلام در دعاهایش علاوه بر عبادت، درسهای عالی عرفان، سیر و سلوک و توحید را می‏آموزد و گاهی با اسلحه‏ی دعا به جنگ جباران و طاغوتیان می‏رود و از شیعیان حمایت کرده و پیروزی آنها را از درگاه خدا می‏خواهد و چنین به خدا عرض می‏کند:
«خدایا جباران و دروغ‏پردازان را درهم شکن، تکذیب کنندگان حق را که آیات تو را به مسخره و افسانه می‏گیرند نابود کن.... پروردگارا! من برای شیعیانم از تو توفیق هدایت شدگان، کردار اهل یقین، خلوص توبه کنندگان، عزم صابران، تقوای وارستگان، کتمان راست کرداران را می‏خواهم....» [1] . امام هادی علیه‏السلام همواره نیمه‏های شب از بستر برمی‏خاست در حالی که لباس مویین پوشیده بود رو به قبله بر روی حصیر می‏نشست و به عبادت و سجده و نماز ادامه می‏داد، چنانکه قبلاً ذکر شد نیمه شبی دژخیمان متوکل از پشت‏بام به خانه او برای بازرسی ریختند، آن حضرت را در گوشه‏ی اطاق، روی حصیر، در حال مناجات دیدند، سعید حاجب مأمور متوکل می‏گوید: فنزلت فوجدته علیه جبة صوف و قلنسوة منها، و سجادة علی حصیر بین یدیه، فلم اشک انه کان یصلی: «وارد خانه‏ی امام شدم، دیدم روپوش و کلاه مویین پوشیده و یک جانماز حصیری در برابر او است، فهمیدم مشغول نماز است.» [2] .

پی نوشت ها:
[1] مصباح کفعمی.
[2] اصول کافی، ج 1، ص 499.

منبع: نگاهی بر زندگی امام هادی؛ محمد محمدی اشتهاردی؛ نشر مطهر چاپ دوم بهار 1377.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir