ومن حاربکم مشرک

نوع اصطلاح :
عنوان :
ومن حاربکم مشرک
در این فراز به ائمّه علیهم السلام اظهار می‏داریم: هر کس با شما محاربه و جنگ نماید، به خداوند شرک ورزیده و برای او شریک قائل شده و مشرک گردیده است.
شرک ضد توحید و یگانه‏پرستی است و هر کس برای خداوند در مراتب توحیدِ ذات، افعال، صفات و توحید در عبودیت شریکی قائل باشد، به خداوند شرک ورزیده است. پس اعتقاد به قدرت غیر خداوند که همان قدرت‏های موهوم و خیالی است و بندگی آن قدرت‏های پوشالی که همانند سراب است می‏باشد، شرک است.
قدرت‏های پوشالی و خیالی، گاهی در نفس اماره انسان تجلّی می‏یابد و گاهی مانند بت‏های سنگی و اشیای خارجی خودنمایی می‏کند و گاهی طاغوت‏های هر زمان در برابر خداوند صف‏آرایی کرده، قدرت پوشالی خود را به رخ دیگران می‏کشانند. پس اعتقاد به هر یک از این قدرت‏های سه‏گانه و پیروی از آنان، شرک است و کسی که با ائمّه معصومین علیهم السلام محاربه و جنگ نماید، در واقع از طاغوت زمان پیروی کرده و همراه آنان به جنگ با امامان برخواسته، از خداوند اطاعت ننموده و از طاغوت اطاعت کرده و مشرک گردیده است.
اگر محاربه با امام معصوم علیه السلام از روی علم و آگاهی باشد و حقّ امام معصوم علیه السلام را بشناسد و با او به جنگ برخیزد، علاوه بر متابعت و اطاعت از طاغوت، اطاعت از هوای نفس خویش نیز نموده و قدرت خیالی هوای نفس را بر قدرت حقیقی خداوند، مقدّم داشته است. پس محاربِ جاهل یک شرک ورزیده و محارب دانا، دو شرک؛ شرک طاغوت و شرک نفس اماره. از سوی دیگر محاربه با امامان معصوم علیهم السلام پس از انکار مقام آنان صورت می‏گیرد و انکار مقام آنها مساوی با انکار مقام رسالت و توحید است. چرا که توحید در عبادت وقتی صورت می‏گیرد که عبادت، خالصانه و صحیح انجام پذیرد و عبادت بدون اقرار به ولایت مورد قبول و پذیرش الهی نیست. پس محارب با امام، توحید در عبادت را انجام نداده و مشرک گردیده است.
در احادیث فراوانی محاربه و جنگ با ائمّه معصومین علیهم السلام، جنگ با پیامبر صلی الله علیه وآله معرفی شده است.
قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله: «اَلا أَنَّ عَلیا منّی و أَنَا مِنْه فَمَن حاده فَقْد حادنی و مَنْ حادَنی فَقَد اَسْخَطَ اللّه عزّ و جلّ. ثم قال: یا عَلی حَرْبُک حَرْبی و سَلْمُک سلمی و أنتَ العَلَمُ بینی و بین اُمَّتی».[1] . پیامبر صلی الله علیه وآله فرمودند: آگاه باشید، همانا علی از من است و من از او. پس هر که با او ستیز نماید با من ستیز کرده و هر که با من ستیز نماید، خداوند را به خشم آورده است. سپس به علی فرمودند: ای علی، جنگ با تو، جنگ با من است و تسلیمِ دستورات تو شدن، تسلیم دستورات من شدن است. تو عَلَم و پرچم بین من و امّت من هستی.
در حدیث دیگری پیامبر صلی الله علیه وآله، محاربه با خود را نیز محاربه با خداوند دانسته است.
قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله: «یا ابن عباس ولایتهم ولایتی و ولایتی ولایة اللّه و حَربهم حَرْبی و حَرْبی حَربُ اللّه و سِلْمُهُم سِلْمی و سِلمی سِلْمُ اللّه».[2] . پیامبر صلی الله علیه وآله (به ابن عباس) فرمودند: ابن عباس، قبول ولایت آنها ائمّه معصومین علیهم السلام، قبول ولایت من است و ولایت من، ولایت خداوند است و جنگ با آنها جنگ با من است و جنگ با من، جنگ با خداوند است و سر تسلیم در برابر اینها فرود آوردن، تسلیم گشتن در برابر فرمان من و تسلیم در برابر من، تسلیم فرمان خدا شدن است.
پس کسی که با امام جنگ نماید، با خداوند جنگ کرده و هیچ کس جز کافر و مشرک با خداوند نمی‏جنگد.

پی نوشت ها:
[1] بحارالانوار، ج 24، ص 261.
[2] بحارالانوار، ج 36، ص 286.

منبع: پرچم‏داران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد 1388.

اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir