اشهد الله واشهدکم انی مومن بکم وبما امنتم به کافر بعدوکم وبما کَفرتم به

نوع اصطلاح :
عنوان :
اشهد الله واشهدکم انی مومن بکم وبما امنتم به کافر بعدوکم وبما کَفرتم به
زائر، در این فراز خداوند و امامان معصوم را شاهد می‏گیرد و اعتقادات خود و آنچه در ضمیرش می‏گذرد را به امام معصوم علیه السلام بیان می‏نماید. زائر اقرار به آن دارد که به امامان معصوم علیهم السلام ایمان دارد و به آنچه آنان ایمان دارند نیز ایمان دارد و آن عبارت است از کلیه معارف الهی که خداوند به صورت اکمل و تمام، به آنان فرا داده و سپس می‏گوید: «کافرٌ بَعِدُوِّکُم و بِما کَفَرْتُم بِه» یعنی به دشمنان شما کفر می‏ورزم و کافرم به آنچه آنها کفر ورزیده‏اند. در فراز «و من جَحْدکُم کافر» گفتیم که کفر دارای اقسامی است:
1 - کفر ممدوح.
2 - کفر مذموم.
3 - کفر نه ممدوح و نه مذموم.
کفر در این فراز از قسم اوّل است: یعنی کفر ممدوح.
این جمله تأکید «مُؤْمنٌ بِکُم و بما آمَنْتُم بِهِ» است. زیرا ایمان به امامان معصوم علیهم السلام تحقّق نمی‏یابد، مگر آنکه به همراه کفر ورزیدن به دشمنان آنان باشد.
عن ابی‏حمزة الثمالی قال: قلت لابی جعفر علیه السلام: «اصلحک اللّه و ما مَعْرفة اللّه؟ قال: یصدّق اللّه و یصدّق مُحَمّداً رَسُول اللّه صلی الله علیه وآله فی مُولاة عَلی والإیتمام به و بأَئمّة الهُدی مِن بَعْده و البرائة الی اللّه من عَدُوّهم و کَذلِکَ عرفان اللّه. قال: قلت اصلحک اللّه ای شی‏ء إذا علمتُه أنا استکملتُ حقیقةَ الایمانِ؟ قال: توالی اولیاء اللّه و تعادی أعداء اللّه و تکون مَعَ الصَّادقین کَما امرک اللّه. قال: قلتُ و من اولیاء اللّه؟ فقال: اَوْلیاء اللّه مُحمَّدٌ رسول اللّه وَ علی و الحَسَن و الحُسین و علی بن الحسین ثُمَّ إنتهی الأَمر إلینا، ثمّ ابنی جعفر (و اومأ الی جعفر و هو جالس) فَمن والی هؤلاء فَقَدْ والی اولیاء اللّه و کان مع الصَّادقین کَما أمره اللّه».[1] .
ابوحمزه ثمالی می‏گوید: از امام باقر علیه السلام سؤال کردم معرفت الهی چیست؟ فرمودند: تصدیق نمودن خداوند و تصدیق کردن پیامبر صلی الله علیه وآله در ولایت علی و قبول نمودن امامت او و ائمّه معصومین پس از او و بیزاری جستن از دشمنان آنها و این همان عرفان الهی است. گفتم: چه کاری را اگر انجام دهم، تا حقیقت ایمانم را کامل گردانم. فرمودند: دوستی با اولیای الهی و دشمنی با دشمنان خداوند و همراهی با صادقین، همان‏گونه که خداوند امر کرده است. گفتم: اولیای الهی چه کسانی هستند؟ فرمودند: اولیای خداوند، محمّد "پیامبر خدا"، حضرت علی، امام حسن، امام حسین و امام علی بن حسین و ما هستیم، سپس پسرم جعفر (اشاره به پسرشان کردند). هر کس دوست‏دارِ آنان باشد، همانا دوست‏دار خداوند است و هر کس اینها را ولی خود بداند، خداوند را ولی دانسته است.
بنابراین همان‏گونه که دوستی و محبّت ائمّه معصومین علیهم السلام لازم و واجب است، برائت و بیزاری جستن از دشمنان آنان نیز، لازم و واجب، و هر دو مکمّل یکدیگر هستند.
قال الصادق علیه السلام: «حبّ أولیاء اللّه واجب و الوِلایة لهم واجبة و البِرائة مِن اَعْدائهم واجبة و من الَّذین ظَلَموا آل مُحمَّد صلی الله علیه وآله...».[2] . امام صادق علیه السلام فرمودند: دوستی اولیای الهی واجب است و پیروی از آنها واجب است و بیزاری جستن از دشمنان آنها و از کسانی که به خاندان پیامبر صلی الله علیه وآله ظلم کردند نیز واجب است....

پی نوشت ها:
[1] بحارالانوار، ج 27، ص 57 و 58.
[2] بحارالانوار، ج 27، ص 52.

منبع: پرچم‏داران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد 1388.
اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir