مومن بایابکم مصدق برجعتکم

نوع اصطلاح :
عنوان :
مومن بایابکم مصدق برجعتکم
«رجعت» در اصل از «رجوع» به معنی بازگشتن به جای اوّل است.
این فراز اشاره به رجعت و بازگشت امامان معصوم علیهم السلام دارد و آن یکی از اصول و ضروریات انکارناپذیر مذهب تشیع می‏باشد. شیعه معتقد است، جمعی از بهترین مردم و جمعی از بدترین انسان‏ها، پیش از برپایی قیامت کبری به جهان باز خواهند گشت و نیکان حکومت صالحه ترتیب داده و انسان‏های بدکردار به جزای جنایات خود خواهند رسید.
«مُؤمنٌ بِاِیابِکُم» اشاره به ایمان قلبی زائر به بازگشت امامان معصوم علیهم السلام دارد.
و «مُصَدِّقٌ بِرَجْعَتِکم» اشاره به تصدیقِ وجدانی و درونی زائر می‏نماید.
شاید جمله اوّل، دلالت بر ایمان به بازگشتی دارد که به واسطه قلب تصدیق، و با زبان تأیید و با اعضا و جوارح در راستای آن عمل شده است. چرا که ایمان داری سه رکن است: «تصدیق قلبی»، «تأیید زبانی» و «عمل به اعضا و جوارح». قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله: «الایمان مَعْرِفة بِالقَلْب و قَوْل بِاللِسان و عَمَل بِالاَرْکان».[1] . پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمودند: ایمان شناخت با دل است و گفتن با زبان و عمل با ارکان بدن.
کسی که مؤمنِ به بازگشت امامان است نیز بایستی این سه رکن را دارا باشد و در این صورت «مُصَدّق بِرِجْعتکم» تأکیدِ جزءِ «مُؤْمن بِاِیابکم» است. چرا که تصدیق جزیی از ایمان است.
پس زائر، رجعت امامان معصوم علیهم السلام را یقینی دانسته و هیچ شکّی در آن ندارد و معتقد است، همان‏گونه که در امّت‏های گذشته رجعت بوده و مردگانی همچون عُزیر[2] و اصحاب کهف[3] زنده شده و به جهان بازگشتند، عدّه‏ای از ملّت اسلام زنده خواهند شد و به جهان بازگشت می‏نمایند. قال الصادق علیه السلام: «قَدْ رَجَعَ إلی الدُّنیا ممّن ماتَ خَلْقٌ کَثیرٌ مِنْهم أصْحاب الکَهْف اَماتهم اللّه ثلثمائة ثمَّ بَعَثَهُمْ فی زَمان قَوْم انکروا البعث لِیقطع حُجَّتهم و لِیریهم قُدْرَته و لِیعْلَموا ان البعث حقّ».[4] .
امام صادق علیه السلام فرمودند: همانا خداوند از مردگان افراد فراوانی را بازگردانده که یکی از آن گروه‏ها، اصحاب کهف بودند که خداوند زنده گرداند آنان را پس از سیصد سال و در بین امّتی زنده شدند که قیامت و زنده شدنِ دوباره را انکار می‏نمودند و خداوند این حجّت را بر آنها فرستاد تا قدرت خدا را ببینند و علم یابند که برانگیختن، حق است.
قال المأمون للرضا علیه السلام: «یا اَباالحَسَن ما تقول فی الرّجْعة؟ فقال: علیه السلام: انّها الحقّ قَدْ کانت فی الاُمم السابِقة و نطق بِها القرآن و قَدْ قال رسول اللّه صلی الله علیه وآله یکون فی هذه الامّة کلّ ما کان فی الأمم السالفه حذو النَعْل بالنعل و القذة بالقذة».[5] .
مأمون از امام رضا علیه السلام سؤال کرد: نظر شما درباره رجعت چیست؟ امام پاسخ دادند: رجعت حق است و در امّت‏های گذشته بوده و قرآن رجعت‏های گذشتگان را ذکر کرده و پیامبر صلی الله علیه وآله فرمودند، هر چه در امّت‏های گذشته اتّفاق افتاده به همان صورت و کاملاً برابر در این امّت رخ خواهد داد.
در آیه 243 سوره بقره، خداوند متّعال اشاره به رجعت عمومی بعضی از بنی‏اسرائیل نموده است که خداوند آنان را که از جهاد فرار کرده بودند، دچار طاعون نمود و چون هزاران نفر از آنان برای فرار از طاعون، شهرهای خود را ترک کرده به کنار دریا رفتند و از مرگ طاعون خود را نجات‏یافته پنداشتند و دچار کبر و غرور گردیدند، خداوند با خطابی همه آنها را از دنیا برد و همه در کام مرگ فرورفتند. مدّت‏ها از این واقعه گذشت و «حزقیل» که یکی از پیامبران بنی‏اسرائیل بود، از آنجا عبور نمود و از خداوند خواست که آنها را زنده گرداند و خدا دعای او را اجابت کرد و آنها را به زندگی بازگرداند. بنابراین همان‏گونه که در امّت‏های گذشته رجعت بوده است، در اسلام نیز رجعت خواهد بود و احادیث فراوانی بر وجود و کیفیت رجعت، دلالت دارد و علمای برجسته و محدّثین بزرگواری در کتاب‏های حدیثی و استدلالی خویش، به بحث پیرامون رجعت پرداخته‏اند.
در آخرالزمان، اوّل کسی که رجعت می‏نماید، حضرت سیدالشهداء علیه السلام خواهد بود.
قال الصادق علیه السلام: «أوّل مَن یرْجع إلی الدُّنیا الحُسَین بن علی».[6] .
امام صادق علیه السلام فرمود: اوّلین کسی که به دنیا برمی‏گردد، حسین بن علی است.
سپس امامان دیگر و پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله بازگشت خواهند کرد. قال الباقر علیه السلام: «إنّ رسول اللّه و عَلیاً سَیرجعان».[7] . امام باقر علیه السلام فرمود: رسول خدا و حضرت علی به این دنیا برخواهند گشت. همچنین بعضی از فرزندان و یاران امامان هم رجعت می‏نمایند. قال الصادق علیه السلام: «انّی سَاَلْتُ اللّه فی إسماعیل ان یبقیهُ بَعْدی فَأَبی وَ لکنِه قد اعطْانی فیه مَنْزِلة اُخری انَّه یکون اوّل مَنْشور فی عشْرةٍ من أصْحابه و مِنْهم عبداللّه بن شریک و هو صاحِبُ لوائه».[8] . امام صادق علیه السلام فرمودند: از خداوند خواستم که اسماعیل را بعد از من زنده بدارد نپذیرفت، امّا این منزلت را به من ارزانی داشت که اسماعیل نخستین یار از ده یاور او (حضرت مهدی) باشد که زنده می‏شوند و یکی از آنها «عبداللّه بن شریک» است که پرچم‏دار حضرت مهدی می‏باشد. نیز در روایتی آمده است تمامی پیامبران گذشته، بازمی‏گردند. قال علی علیه السلام: «لیبعثنَّ الله احیاءً من آدم الی مُحمَّد کلّ نبی مُرْسل».[9] . امام علی علیه السلام فرمودند: خداوند همه پیامبران مرسل را از آدم تا محمّد، زنده می‏نماید. و بعضی از مردم امّت‏های گذشته نیز بازمی‏گردند.
قال الصادق علیه السلام: «یخرج مَع القائم من ظَهْر الکوفة سَبْع و عشرون رَجُلاً خمسةً عشرَ من قُوم موسی الَّذین کانوا یهْدون بالحَقّ و به یعدِلون و سَبْعة مِن أهْل الکَهْف و...».[10] .
امام صادق علیه السلام فرمودند: همراه قائم علیه السلام بیست و هفت نفر از پشت کوفه ظهور می‏کنند. پانزده نفر آنان از قوم موسی هستند. همانها که به راه حق هدایت می‏کردند و مردم را به عدالت فرا می‏خواندند و هفت نفر از اصحاب کهف هستند و.... ولی همان‏طور که قبلاً اشاره شد، رجعت همگانی نیست. عن ابی عبداللّه علیه السلام: «ان الرّجْعة لَیست بِعامة و هی خاصّة لا یرجع إلّا مَن مَحْض الایمان محضاً اَوْ مَحْض الشِرک مَحْضاً».[11] . امام صادق علیه السلام فرمودند: رجعت همگانی نیست، بلکه خاصّ است و فقط کسانی به دنیا بازمی‏گردند که مؤمن خالص یا مشرک محض باشند. علاّمه محمّد باقر مجلسی قدس سره بیش از یکصد صفحه پیرمون رجعت مطلب نگاشته و پس از ذکر اخبارِ رجعت و نقل اقوال علما می‏گوید: «من گمان نمی‏کنم دیگر شکّی برای خواننده باقی مانده باشد، بعد از آنکه برای او واضح کردم در قول به رجعت که تمام شیعیان در تمامی زمان‏ها بر آن اجماع نموده‏اند و همچون خورشید در وسط روز واضح است و چنان روشن گشته که در بین شیعیان مشهور شده و حتّی در اشعار خود به نظم درآورده‏اند. پس کسی که ایمان به حق بودن ائمّه اطهار علیهم السلام داشته باشد و این اخبار
وارده از آنان را که قریبِ دویست حدیث صریح که متجاوز از چهل نفر از موثّقین اصحاب روایت کرده و علمای بزرگ در متجاوز از پنجاه کتاب نوشته‏اند، شکّی در «رجعت» نمی‏کند». سپس علاّمه جمع فراوانی از علمای بزرگ را نام می‏برد که پیرامون رجعت کتاب نوشته و یا اخبار آن را روایت نموده‏اند و می‏گوید: «اگر مثل این همه اخبار که این همه راویان نقل کرده و این همه علما، ضبط فرموده‏اند متواتر نباشد، پس در چه امری ممکن است ادعای تواتر نمود».[12] .

پی نوشت ها:
[1] میزان الحکمه، ج 1،ص 301.
[2] اشاره به آیه 259، سوره مبارکه بقره.
[3] اشاره به آیه 25، سوره مبارکه کهف.
[4] الاحتجاج، ج 2، ص 88.
[5] بحارالانوار، ج 53، ص 59.
[6] بحارالانوار، ج 53، ص 46.
[7] بحارالانوار، ج 53، ص 39.
[8] بحارالانوار، ج 53، ص 76.
[9] بحارالانوار، ج 53، ص 47.
[10] بحارالانوار، ج 53، ص 90.
[11] بحارالانوار، ج 53، ص 39.
[12] بحارالانوار، ج 53، ص 122 و 123.

منبع: پرچم‏داران هدایت، تدبری در زیارت جامعه کبیره؛ سید احمد سجادی؛ انتشارات اسوه؛ چاپ اول خرداد 1388.

اصطلاح تصادفی
 
 

   به جهت ترویج فرهنگ اسلامی و معرفتی ، استفاده از کلیه ابزارها ، قالبها ، مقالات و محتویات چندرسانه ای (صدا و تصویر) به جز برای موارد تجاری بلامانع است .

    کپی برداری  و حذف کپی رایت از آواتارها، ابزارهای وبلاگی (کد و گرافیک) و قالبهای پایگاه جامع عاشورا شرعا حرام و قابل پیگرد قضایی است.

 Copyright © 2014 / 1393 Ashoora.ir